Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 10/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when lawyer fails to submit written request for judgment reasoning within deadline.

Numero d'incarto II UZ 10/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's rejection of her request for a judgment's reasoning. The applicant's lawyer, a licensed attorney, orally requested the reasoning during the public announcement session but missed the statutory deadline for filing the appeal. The court held that Article 125 of the Civil Procedure Code requires written submissions outside of court sessions, and Article 466 only permits oral filings for unrepresented parties, not those with professional counsel.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 § 1 k.p.c.; Art. 466 k.p.c.: A request for a judgment's reasoning submitted orally by a party represented by a lawyer is invalid because the general rule of written procedure prevails and the oral exception applies only to unrepresented litigants.

Parole chiave

Generato dall'IA
written procedure oral submission professional counsel judgment reasoning statutory deadline civil procedure code unrepresented party

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 373 in conjunction with art. 370 of the Code of Civil Procedure
podstawie art. 373 w związku z art.
art. 369 § 2 of the Code of Civil Procedure
terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.
art. 466 of the Code of Civil Procedure
złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario, prawo do ustnego zgłoszenia
art. 125 § 1 of the Code of Civil Procedure
Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c.
art. 328 § 1 of the Code of Civil Procedure
uzasadnienia wyroku ustnie do protokołu rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w
art. 328 § 2 in conjunction with art. 361 of the Code of Civil Procedure
uzasadnienia wyroku ustnie do protokołu rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w
art. 398 § 14 in conjunction with art. 394 § 3 of the Code of Civil Procedure
Mając na uwadze powyższe Sad Najwyższy na mocy art. 398 14 w związku z
art. 370 k.p.c
373 w związku z art. 370 k.p.c.
art. 369 § 2 k.p.c
terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.
art. 466 k.p.c
złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario, prawo do ustnego zgłoszenia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I PZ 44/04
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. R. i J. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie istnienia bądź nieistnienia ubezpieczeń społecznych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 maja 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni M. R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30

listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny - działając na

podstawie art. 373 w związku z art. 370 k.p.c. - odrzucił apelację M. R. od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 11 sierpnia 2011 r. z tej przyczyny, że uzasadnienie tego

wyroku zostało sporządzone i doręczone w dniu 5 października 2011 r. na wniosek

pełnomocnika wnioskodawczyni będącego radcą prawnym, złożony ustnie do

protokołu z ogłoszenia wyroku przez Sąd pierwszej instancji, zaś apelacja

wniesiona w dniu 18 października 2011 r. została wywiedziona z przekroczeniem

terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.

W tym zakresie Sąd Apelacyjny odwołał się do wyrażonego przez Sąd

Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2005 r., I PZ 44/04 poglądu, że

wniosek o doręczenie wyroku sądu drugiej instancji z uzasadnieniem powinien być

złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario, prawo do ustnego zgłoszenia

w sądzie wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem nie przysługuje stronie

reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Z tego względu Sąd

Apelacyjny uznał za nieskuteczny wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o

sporządzenie uzasadnienia wyroku, zgłoszony podczas posiedzenia jawnego

wyznaczonego w celu publikacji wyroku Sądu pierwszej instancji, stając na

stanowisku, że błędne działanie tego Sądu - polegające na niezastosowaniu sankcji

w postaci odrzucenia środka odwoławczego - nie może sanować uchybienia

skarżącej w zakresie przekroczenia terminu na wniesienie środka odwoławczego i

wyłączać sankcję przewidzianą w art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik M.R. zarzucił

naruszenie: 1) art. 87 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

polegające na wyjściu poza dopuszczalne granice wykładni, skonstruowaniu normy

nieprzewidzianej przez ustawodawcę i oparcie rozstrzygnięcia na tej normie; 2) art.

466 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że

uniemożliwia on profesjonalnemu pełnomocnikowi złożenie wniosku o sporządzenie

uzasadnienia wyroku ustnie do protokołu rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w

związku z art. 466 k.p.c., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu,

że pełnomocnik ubezpieczonej nie złożył skutecznie wniosku o sporządzenie

uzasadnienia wyroku; 4) art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c., poprzez

sporządzenie uzasadnienia bez wyjaśnienia w stopniu wystarczającym podstawy

prawnej rozstrzygnięcia; 5) art. 369 § 1 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie; 6)

art. 369 § 2 k.p.c., poprzez jego zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek

jego zastosowania; 7) art. 373 w związku z art. 370 k.p.c., poprzez ich

zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek ich zastosowania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w postępowaniu zwykłym strona

lub reprezentujący ją pełnomocnik może złożyć wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku do protokołu posiedzenia wyznaczonego w celu jego

publikacji, gdyż art. 328 § 1 k.p.c. nie zawiera żadnego ograniczenia w tym

względzie. Z tego punktu widzenia dokonana przez Sąd Apelacyjny interpretacja

art.

k.p.c.

pogarsza

sytuację

procesową

strony

działającej

przez

profesjonalnego pełnomocnika w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych w stosunku do sytuacji procesowej takiej strony w postępowaniu

zwykłym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i

oświadczenia stron składane poza rozprawą. Przepis ten konstruuje ogólną zasadę

obowiązującą w postępowaniu cywilnym, z której wynika, że czynności procesowe

poza rozprawą dokonywane są w formie pism procesowych. Posiedzenia jawne

dzielą się na rozprawy oraz inne posiedzenia jawne niebędące rozprawami.

Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po

zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek

strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składany jest poza rozprawą, a więc i

on musi przybrać postać pisma procesowego. Wyjątek od przedstawianej zasady

ustanowiony został w art. 466 k.p.c., stosownie do którego pracownik lub

ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić w sądzie

właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i

innych pism procesowych. Błędne jest zatem założenie, na którym zbudowano

argumentację zażalenia, że w postępowaniu zwykłym wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku może być złożony w formie ustnej do protokołu. O formie tego

wniosku decyduje bowiem treść art. 125 § 1 k.p.c., a nie art. 328 § 1 k.p.c. W

konsekwencji przedstawiona przez Sąd drugiej instancji interpretacja art. 466 k.p.c.

nie pogarsza sytuacji procesowej pracownika i ubezpieczonego w porównaniu do

uprawnień stron w postępowaniu zwykłym.

Wykładnia językowa art. 466 k.p.c. jest jednoznaczna. Dotyczy on

pracownika lub ubezpieczonego działającego bez adwokata lub radcy prawnego.

Odstępstwo od jasnego i oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego

jednoznacznym brzmieniem mogą uzasadniać tylko szczególnie istotne i doniosłe

względy prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne. Art. 466 k.p.c. ma na celu

przyznanie podmiotom procesowym z reguły nieposiadającym wiedzy prawniczej

oraz gorzej radzącym sobie z prowadzeniem własnych spraw uprawnień

pozwalających na odstępstwo od formalnych wymagań obowiązujących w

postępowaniu

cywilnym.

Udział

profesjonalnego

pełnomocnika

po

stronie

pracownika lub ubezpieczonego powoduje, że względy, dla których ustanowiono

powyższy przywilej, przestają istnieć. W przypadku strony działającej przez

adwokata lub radcę prawnego gwarancją skutecznego dokonania czynności

procesowej jest właśnie fachowe zastępstwo, nie ma zatem w takim przypadku

potrzeby odformalizowania reguł dotyczących czynności procesowych (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99,

OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 488).

Trafnie zatem przyjął Sąd Apelacyjny, że wniosek o uzasadnienie wyroku

zgłoszony przez radcę prawnego ustnie do protokołu nie był skuteczny. Stąd

dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji, stosownie do art. 369 § 2 k.p.c., biegł

od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia. Skoro został on

przekroczony, to odrzucenie apelacji na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z

art. 373 k.p.c. przez Sąd drugiej instancji odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Sad Najwyższy na mocy art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak sentencji.