Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 1/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-applicability of abolition law to social health insurance contributions. The court rules the law only covers mandatory social insurance, not health insurance. Consequently, the request for debt forgiveness is inadmissible. The case is remanded for a new decision on costs.

Numero d'incarto II UZ 1/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Social Security Institution's appeal against the Regional Court's decision to remit the case for a new ruling. The applicant sought to have unpaid social health insurance contributions forgiven under the Abolition Act, which the Social Security Institution argued did not apply to health insurance. The Court held that the Abolition Act's scope is strictly limited to mandatory social insurance (pension, disability, accident) and does not extend to health insurance. Therefore, the applicant failed to meet the statutory conditions for debt forgiveness, and the request was inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność; Art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Abolition Act applies exclusively to mandatory social insurance contributions and does not cover health insurance contributions, rendering requests for forgiveness based on health insurance inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
Abolition Act social health insurance mandatory social insurance debt forgiveness scope of application administrative procedure non-applicability esenzione dall'assicurazione malattie

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność
1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
Art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność
1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
Art. 61a § 1 k.p.a.
Sytuacja ta uzasadnia z kolei odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw.
Art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
– Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, odmówił wszczęcia postępowania.
Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
Art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
podlegały obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w rozumieniu art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie zwalnia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wydania decyzji merytorycznej.
Art. 389 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.
386 § 4 k.p.c.Z tych powodów, na podstawie art. 38915 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Na wstępie należy podkreślić, że zażalenie zostało wniesione na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c., który przewiduje zażalenie do Sądu Najwyższego także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Art. 108 § 2 k.p.c.
3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 398 § 21 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III UK 219/14
Supreme Court dismisses appeal; applicant ineligible for health insurance contribution waiver due to mandatory pension coverage.
I OSK 3484/15
wyroki NSA w [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r., I OSK 3484/15, LEX nr 2100717 oraz z dnia 18 listopada 2016 r., II OSK 330/15, LEX nr 2206606 co do zastosowania warunków zastosowania art.
II OSK 333/15
III UK 20/07
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2007 r., III UK 20/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz.
II OSK 330/15
wyroki NSA w [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r., I OSK 3484/15, LEX nr 2100717 oraz z dnia 18 listopada 2016 r., II OSK 330/15, LEX nr 2206606 co do zastosowania warunków zastosowania art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 1/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)‎SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Myszka w sprawie z wniosku A.M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...]‎o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2017 r.,‎zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt III AUa …/15, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi Apelacyjnemu w [...].

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 3 marca 2015 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...] z dnia 20 października 2014 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania (pkt I), rozstrzygając o kosztach procesu za obie instancje (pkt II). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach.Decyzją z dnia 20 października 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Odział w [...], po rozpoznaniu wniosku A.M. z dnia 19 września 2014 r. o umorzenie należności z tytułu składek na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz.U. z 2012 r., poz. 1551) - dalej ustawa abolicyjna, działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

– Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na fakt, iż wnioskodawca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podlegał jedynie ubezpieczeniu zdrowotnemu, brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania wniosku o umorzenie należności na podstawie ww. ustawy.Wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy. Sąd ustalił, że w okresie objętym ustawą abolicyjną A.

M. podlegał jedynie ubezpieczeniu zdrowotnemu (okoliczność bezsporna). W ocenie Sądu, z treści art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej wynika, że odnosi się ona jedynie do składek na ubezpieczenie społeczne, a nie zdrowotne. Na wniosek ten nie ma wpływu okoliczność, że zgodnie z art. 1 ust. 6 ustawy abolicyjnej umorzenie należności, o których mowa w ust. 1 skutkuje umorzeniem nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za ten sam okres. Zdaniem Sądu, art. 1 ust. 6 ustawy abolicyjnej nie stanowi podstawy do samodzielnego umorzenia należności z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, tylko wskazuje na skutki umorzenia należności z tytułu ubezpieczenia społecznego.

Sąd stwierdził, że skoro ustawa abolicyjna nie obejmuje samodzielnych rozstrzygnięć władczych odnośnie składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy, a ubezpieczony nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne za okres objęty ustawą, to uzasadnione wydaje się zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. przez organ ubezpieczeniowy.Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył wnioskodawca w całości. Zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność przez błędną wykładnię podlegającą na przyjęciu, że odnoszą się one jedynie do składek na ubezpieczenie społeczne, a także naruszenie przepisów procesowych poprzez oddalenie odwołania ze względu na uznanie, że postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję, przekazując sprawę organowi rentowemu do ponownego rozpoznania, ze względu na nierozpoznanie przez ten organ, w konsekwencji Sąd pierwszej instancji, istoty sprawy.

W ocenie Sądu Apelacyjnego decyzja organu rentowego odmawiająca wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a., wydana ze względu na fakt, że ubezpieczony z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podlegał jedynie ubezpieczeniu zdrowotnemu i brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania wniosku o umorzenie należności na podstawie ustawy abolicyjnej, nie stanowi rozpoznania wniosku ubezpieczonego. Wskazując na art. 1 ust. 8, 10 oraz 13 ustawy abolicyjnej, Sąd stwierdził, że przepisy te obligują organ rentowy do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za dany okres, nawet w sytuacji, gdy w tym okresie osoba składająca wniosek nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu okoliczność, że zakres podmiotowy ustawy abolicyjnej jest ograniczony do osób, które w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 28 lutego 2009 r. podlegały obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w rozumieniu art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie zwalnia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wydania decyzji merytorycznej. Sąd Apelacyjny uznał za niezasadne zastosowanie w tej sprawie przez organ rentowy art. 61a k.p.a.Wyrok Sądu Apelacyjnego organ rentowy zaskarżył w całości.

Zarzucono naruszenie:(-) art. 386 § 4 k.p.c. poprzez rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w [...] oraz poprzedzającego go decyzji organu rentowego, pomimo nie wystąpienia w sprawie okoliczności stanowiących ustawowe przesłanki dopuszczalności uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji, w szczególności w skutek rozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy;(-) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest wydanie przez organ rentowy merytorycznej decyzji w sprawie umorzenia nieopłaconych należności z tytułu składek na zasadach ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność na wniosek osoby, która w ogóle nie podlega przepisom tej ustawy.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie od odwołującego na rzecz organu rentowego kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zażalenie zostało wniesione na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c., który przewiduje zażalenie do Sądu Najwyższego także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W judykaturze przesądzono, że wyrok sądu odwoławczego uchylający wyrok sądu pierwszej instancji i poprzedzającą go decyzję organu rentowego, z przekazaniem sprawy do rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu, jest zaskarżalny zażaleniem przewidzianym w art. 3941 § 11 k.p.c., a art. 47714a k.p.c. nie ma samodzielnego bytu i jego zastosowanie wymaga w pierwszej kolejności spełnienia warunków z art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c., czyli zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie apelacji przez uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 października 2011 r., I UZ 33/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 274; z dnia 30 października 2012 r., II UZ 50/12, OSNP 2013 nr 23-24, poz. 289; z dnia 19 listopada 2013 r., I UZ 40/13, LEX nr 1555391; z dnia 27 listopada 2014 r., III UZ 12/14, LEX nr 1628950).

Zgodnie z kolei treścią art. 386 § 4 k.p.c. sąd drugiej instancji, poza wypadkami z § 2 i 3, może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo, gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy w postępowaniu zażaleniowym wywołanym zażaleniem wniesionym na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. nie ocenia okoliczności faktycznych sprawy według prawa materialnego, lecz bada prawidłowość zastosowania art. 386 § 4 k.p.c., a więc tylko to, czy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie rozpoznano istoty sprawy albo czy wydanie przez sąd odwoławczy wyroku kończącego spór wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Należy jednocześnie zauważyć, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nierozpoznanie istoty sprawy polega na nierozpoznaniu przez sąd pierwszej instancji sprawy w zakresie objętym decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2007 r., III UK 20/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 264).Sąd Apelacyjny ocenił, że organ rentowy wydając decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, nie rozpoznał istoty sprawy, odpowiednio, że powinien był merytorycznie rozpoznać wniosek o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne, nawet gdy w tym okresie osoba składająca wniosek nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Sąd argumentował, że ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. reguluje materię dotyczącą umorzenia należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność, określając między innymi, jakie decyzje mogą być wydane w oparciu o zawarte w niej przepisy. Wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 1 ust. 13 ustawy organ rentowy wydaje decyzję o umorzeniu należności, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 6 - po spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 10, z uwzględnieniem ust. 7, 11 i 12; lub o odmowie umorzenia tych należności - w przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, z uwzględnieniem ust. 7, 11 oraz 12.Stanowisko Sądu Apelacyjnego, w ocenie Sądu Najwyższego, nie jest prawidłowe.Przyjmując za Sądem Apelacyjnym, że ustawa abolicyjna reguluje kwestię decyzji, jakie mogą być wydane w oparciu o jej przepisy, należy zauważyć, że z art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej wynika, że ustawa ta reguluje kwestię decyzji w sprawie umorzenia, na wniosek, nieopłaconych składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w rozumieniu art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych za okres od 1 stycznia 1999 r. do 28 lutego 2009 r. oraz należnych od nich odsetek za zwłokę, opłat prolongacyjnych, kosztów upomnienia, opłat dodatkowych, a także kosztów egzekucyjnych naliczonych przez dyrektora oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego.

Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 6 ustawy abolicyjnej, umorzenie nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne i na Fundusz Pracy za ten okres oraz należnych od nich za ten sam okres odsetek za zwłokę, opłat prolongacyjnych, kosztów upomnienia, opłat dodatkowych, a także kosztów egzekucyjnych naliczonych przez dyrektora oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego jest przypisanym przez ustawę skutkiem umorzenia należności, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej. Wobec takiej konstrukcji, na skutek wniosku złożonego przez osobę uprawnioną organ wydaje decyzję w sprawie umorzenia należności obejmujących łącznie należności, o których mowa w art. 1 ust. 1 jak i art. 1 ust.

6. Ustawa abolicyjna nie przewiduje natomiast wydania decyzji w sprawie umorzenia wyłącznie należności wymienionych w art. 1 ust. 1; odpowiednio w sprawie umorzenia wyłączenie należności, o których mowa w art. 1 ust. 6 ustawy.Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej wyznacza jej zakres podmiotowy. Wykładnia gramatyczna tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawa ta dotyczy umorzenia określonych w niej należności na wniosek osoby podlegającej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 28 lutego 2009 r. obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.

Tym samym, ustawa ta nie ma zastosowania do wniosku złożonego przez osobę niepodlegającą obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w ww. okresie. Wniosek ten wzmacnia wykładnia gramatyczna art. 1 ust. 13 ustawy, który wśród przesłanek wydania decyzji odmownej nie wymienia braku przesłanki podmiotowej – to jest złożenia wniosku przez osobę niepodlegającą w ww. okresie obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.Przedstawiony powyżej kierunek wykładni przyjął również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 lipca 2015 r., III UK 219/14 (LEX nr 1918830).

W wyroku tym stwierdził, a wywody te Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela, że zakres podmiotowy ustawy abolicyjnej jest (niezależnie od pozostałych warunków wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy z 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz w jego kolejnych ustępach) ograniczony wyłącznie do osób, które w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 28 lutego 2009 r. podlegały obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w rozumieniu art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Sąd podkreślił, że taki sposób interpretacji art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej wynika jednoznacznie z jego brzmienia. Wskazując tym samym, że osoba, która we wskazanym okresie nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, nie jest objęta zakresem podmiotowym ustawy, a więc ustawa w ogóle nie znajduje w stosunku do takiej osoby zastosowania.Uwzględniając powyższe, skoro ustawa abolicyjna nie znajduje zastosowania do osoby niepodlegającej obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 28 lutego 2009 r., to wniosek złożony przez taką osobę nie może zostać rozpoznany na podstawie przepisów tej ustawy.W tej sprawie wnioskodawca uprawnienie do złożenia i rozpatrzenia wniosku o umorzenie należności z tytułu składek oparł wyłącznie na przepisach ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność.

Jednocześnie bezspornym jest, że wnioskodawca w okresie objętym ustawą abolicyjną podlegał jedynie ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej. W tych okolicznościach wnioskodawca w sposób oczywisty nie spełnia warunków, aby być uznany za stronę postępowania w sprawie umorzenia należności na zasadach określonych w ustawie abolicyjnej. Sytuacja ta uzasadnia z kolei odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (por. wyroki NSA w [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r., I OSK 3484/15, LEX nr 2100717 oraz z dnia 18 listopada 2016 r., II OSK 330/15, LEX nr 2206606 co do zastosowania warunków zastosowania art. 61a § 1 k.p.a.).Mając na względzie powyższe wnioski na temat zakresu zastosowania ustawy abolicyjnej oraz przesłanek odmowy wszczęcia postępowania przez organ rentowy, a także okoliczności faktyczne tej sprawy, uzasadnionym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 61a § 1 k.p.a., a w konsekwencji również zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c.Z tych powodów, na podstawie art. 38915 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. stosowanych w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. kc