Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II USKP 150/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment due to improper service of court dates to the wrong social insurance branch, depriving the party of defense rights.

Numero d'incarto II USKP 150/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal judgment and remanded the case for a new decision on costs because the appellate court failed to serve the correct branch of the Social Insurance Institution. The appellant argued that the court's failure to notify the proper entity deprived them of the right to defend their interests, despite the correct branch eventually receiving the judgment. The court ruled that this procedural error violated the principle of equal arms and the right to defense, necessitating the annulment of the appeal decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 214 § 1 k.p.c.; Art. 476 § 4 pkt 1 k.p.c.; Art. 149 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.: Improper service of court dates to the wrong branch of a social insurance institution deprives the party of the right to defense, rendering the proceedings void and requiring the annulment of the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural voidness right to defense improper service social insurance institution appellate procedure equal arms principle remand for retrial soppressione della prestazione d'assicurazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
Jedynym zarzutem w sprawie jest nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), to jest pozbawienie strony możliwości obrony swych praw.
Art. 214 § 1 k.p.c.
rozprawa przed sądem drugiej instancji odbywa się bez względu na niestawiennictwo jednej lub obu stron, jednak regulacja zawarta w powołanym przepisie nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art. 214 § 1 k.p.c. (zob.
Art. 476 § 4 pkt 1 k.p.c.
Art. 149 § 2 k.p.c.
Z tego względu Sąd powinien był o terminach posiedzenia – stosowanie do regulacji z art. 149 § 2 k.p.c. – zawiadomić ZUS (…), tymczasem omyłkowo powiadamiał ZUS (…).
Art. 376 k.p.c.
Naturalnie w myśl art. 376 k.p.c. rozprawa przed sądem drugiej instancji odbywa się bez względu na niestawiennictwo jednej lub obu stron, jednak regulacja zawarta w powołanym przepisie nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
Art. 386 § 2 k.p.c.
w związku z art. 386 § 2 k.p.c. i 39821 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
art. 22 § 1 k.p
nie była pozorna, a praca sprzedawcy faktycznie była wykonywana w myśl reguł opisanych w art. 22 § 1 k.p.
art. 385 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II USKP 150/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)‎SSN Bohdan Bieniek (sprawozdawca)‎SSN Maciej Pacuda w sprawie z wniosku E. O., K. M. i A. R. wspólników spółki cywilnej A.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddziałowi w W.‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 kwietnia 2022 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), uchyla zaskarżony wyrok i znosi postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w (…) w całości oraz przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (...), wyrokiem z dnia 9 grudnia 2019 r., oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, (…) Oddział w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 kwietnia 2017 r., mocą którego zmieniono zaskarżoną decyzję z dnia 22 czerwca 2015 r., stwierdzając, że E. O. jako pracownik płatnika składek K. M. i A. R. – A. s.c. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 1 października 2014 r.W ocenie Sądu Apelacyjnego, umowa o pracę zawarta przez E. O. nie była pozorna, a praca sprzedawcy faktycznie była wykonywana w myśl reguł opisanych w art. 22 § 1 k.p. Sąd odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego (zeznania świadków) można odtworzyć szczegółowo czas, miejsce, zakres obowiązków i godziny pracy odwołującej się.

Jej praca polegała na zamawianiu i sprzedaży książek, również przez Internet oraz na korespondencji mailowej. Umowa o pracę została zwarta 1 października 2014 r., zaś o ciąży ubezpieczona dowiedziała się dopiero pod koniec miesiąca. W końcu z racji systemów czasu pracy (praca weekendowa) nie wszyscy zatrudnieni mieli ze sobą kontakt. Dlatego na przykład E. O., pracując tylko w dni powszednie, nie była znana pracownikom weekendowym.Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny oddalił skargę kasacyjną pozwanego z mocy art. 385 § 1 k.p.c.Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik pozwanego, zaskarżając go w całości oraz podnosząc naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 379 pkt 5 w związku z art. 214 i 391 § 1 k.p.c., przez pozbawienie organu rentowego możności obrony swych praw na skutek niedoręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej, a mimo to rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia, chociaż powinna ona być odroczona w związku ze stwierdzeniem przez sąd nieprawidłowości w doręczeniu.Mając powyższe na uwadze, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, zniesienie postępowania apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest zasadna. Jedynym zarzutem w sprawie jest nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), to jest pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Z okoliczności faktycznych wynika, że Sąd Apelacyjny wyznaczając rozprawę na dzień 17 maja 2019 r., zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych, (…) Oddział w W. (k- 147 i 158). Rozprawa była odraczana (22 października i 9 grudnia 2019 r.) i za każdym razem zawiadamiano Zakład Ubezpieczeń Społecznych, (…) Oddział w W. (dalej ZUS (…)), zaznaczając też w protokole, że pozwanym jest ten organ rentowy.

W dniu 9 grudnia 2019 r. został wydany wyrok, a z protokołu rozprawy wynika, że nikt nie stawił się w sądzie mimo prawidłowego zawiadomienia.W dniu 16 grudnia 2019 r. ZUS (…) złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego. Odpis tego dokumentu ZUS (…) otrzymał w dniu 3 lutego 2020 r. (k - 222) i wówczas złożył wniosek o sprostowanie wyroku, przez wpisanie, że stroną pozwaną jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, (…) Oddział w W. (dalej jako ZUS II).Sąd Apelacyjny w (…), postanowieniem z dnia 13 lutego 2020 r., sprostował wyrok, wpisując jako stronę pozwaną ZUS (…).

W tej sytuacji oddział ten złożył w dniu 5 marca 2020 r. wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego i otrzymał go w dniu 17 marca 2020 r. Następnie wywiódł skargę kasacyjną.Z przytoczonych okoliczności wynika, że Sąd odwoławczy, prowadząc postępowanie apelacyjne, zawiadamiał o terminach posiedzeń niewłaściwą jednostkę organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie ulega przecież wątpliwości, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych podmiotowość procesowa – na mocy art. 476 § 4 pkt 1 k.p.c.- przysługuje jednostkom organizacyjnym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych są właściwe do wydawania decyzji.

Literalnie chodzi zatem o oddziały (wewnętrzne jednostki organizacyjne) osoby prawnej (zob. M. Dziurda: Szczególna zdolność sądowa, 4.6.2. Organy rentowe, Warszawa 2019). Z tego względu Sąd powinien był o terminach posiedzenia – stosowanie do regulacji z art. 149 § 2 k.p.c. – zawiadomić ZUS (…), tymczasem omyłkowo powiadamiał ZUS (…). Tym samym nieprawidłowe zawiadomienie pozwanego o terminach rozprawy wywołało skutek, o jakim mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c., gdyż strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Naturalnie w myśl art. 376 k.p.c. rozprawa przed sądem drugiej instancji odbywa się bez względu na niestawiennictwo jednej lub obu stron, jednak regulacja zawarta w powołanym przepisie nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art. 214 § 1 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2017 r., IV CSK 227/17, LEX nr 2372557).

Sumą opisanych zdarzeń jest stwierdzenie, że postępowanie przed Sądem Apelacyjnym było dotknięte nieważnością, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku, zniesienia postępowania przed Sądem Apelacyjnym i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok podlega uchyleniu z mocy art. 39815§ 1 k.p.c. w związku z art. 386 § 2 k.p.c. i 39821 k.p.c.