Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II USKP 122/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes social security court ruling due to insufficient reasoning preventing appellate review.

Numero d'incarto II USKP 122/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appealed judgment in part because the lower court's reasoning failed to address the appellant's arguments. The Social Security Agency had determined specific contribution bases for an employee, but the appellate court declared these bases zero without explaining why. The court ruled that such a lack of reasoning prevents proper judicial control and violates procedural requirements.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3271 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: A judgment must contain reasoning that allows for appellate review; a lack of reasoning preventing such control constitutes a ground for quashing the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
insufficient reasoning appellate review social security contributions judicial control procedural defect rimunerazione adeguata scala dei salari riduzione dell'aumento ordinario dello stipendio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3271 § 1 k.p.c.
z art. 3271 § 1 k.p.c., w zw.
Art. 398 § 1 k.p.c.
1-42412, Warszawa 2020).W związku z powyższym, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.
art. 385 k.p.c
W końcowej części uzasadnienia Sąd II instancji wskazał, że „mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 367 § 3 k.p.c
art. 316 k.p.c
co do punktu I, II i IV, zarzucając rozstrzygnięciu:1.naruszenia prawa procesowego, tj.:-art. 316 k.p.c.
art. 3271 § 1 k.p.c
z art. 3271 § 1 k.p.c., w zw.
art. 391 § 1 k.p.c
art. 4779 k.p.c
poprzez zmianę zaskarżonego wyroku pomimo wskazania w uzasadnieniu, że apelacja odwołującej spółki jest bezzasadna i podlega oddaleniu;-art. 4779 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
1-42412, Warszawa 2020).W związku z powyższym, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CKN 45/00
wyrok Sądu Najwyższego z 12 maja 2000 r., V CKN 45/00, Legalis).
III CKN 309/99
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2000 r., III CKN 309/99, Legalis).
II UKN 446/00
Supreme Court dismisses appeal claiming procedural errors did not substantially affect the disability pension decision outcome.
IV CKN 1862/00
I UK 129/09
II PK 202/10
Supreme Court dismisses appeal against award of damages for loss of free share acquisition rights. The court rejects the claim that the state should not be liable. The ruling confirms joint liability of the company and the state. The court upholds the lower court's decision on damages. The decision clarifies the scope of employee share rights. The appeal is rejected based on established legal principles.
I CKN 185/01
IV CSK 367/21
Cassation appeal dismissed; court rejects claim for personality rights against state prosecutor and awards costs.
II CSK 131/17
Supreme Court quashes appeal judgment for internal contradiction and failure to rule on plaintiff's appeal.
II CSK 435/14
Supreme Court quashes appeal judgment for procedural error regarding a prior Supreme Court decision. The court found the lower court failed to consider a binding precedent, violating civil procedure rules. The case is remanded for a new trial to ensure proper legal application.
II UK 260/14
Supreme Court reversed lower court, ruling masonry work during factory downtime does not count as special conditions work for early pension.
II CSK 475/14
Supreme Court dismisses appeal on blank check debt, ruling factual findings and civil law arguments irrelevant to negotiable instrument claim.
II UK 297/11
490; z 7 maja 2015 r., II CSK 475/14, Legalis oraz w postanowieniu z 23 marca 2012 r., II UK 297/11, Legalis; zob.
II PK 139/11
Supreme Court dismisses appeal on labor termination due to fire caused by employee negligence.
I PKN 554/98
też wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, Legalis; przeciwne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 21 stycznia 1999 r., I PKN 554/98, OSNAPiUS 2000 nr 5, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II USKP 122/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romuald Dalewski (przewodniczący)‎SSN Jarosław Sobutka (sprawozdawca)‎SSN Renata Żywicka w sprawie z odwołania H. Spółki z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych III Oddziałowi w Warszawie‎z udziałem Ż. Ż.‎o wysokość podstawy wymiaru składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 kwietnia 2024 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt III AUa 1847/19, uchyla zaskarżony wyrok w pkt I, II i IV i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Jarosław Sobutka Romuald Dalewski Renata Żywicka

UZASADNIENIE

Decyzją z 29 sierpnia 2018 r. (nr [...]) Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w Warszawie stwierdził, że podstawa wymiaru składek Ż. Ż., jako pracownicy u płatnika H. sp. z o.o. wynosi:-za miesiąc grudzień 2016 r. na ubezpieczenie emerytalne i rentowe 8.018,18 zł, na ubezpieczenie chorobowe 8.018,18 zł, na ubezpieczenie wypadkowe 8.018,18 zł, a na ubezpieczenie zdrowotne 6.918,89 zł;-za miesiąc czerwiec 2017 r. na ubezpieczenie emerytalne i rentowe 8.206,97 zł, na ubezpieczenie chorobowe 8.206,97 zł, na ubezpieczenie wypadkowe 8.206,97 zł, a na ubezpieczenie zdrowotne 7.081,80 zł;-za miesiąc grudzień 2017 r. na ubezpieczenie emerytalne i rentowe 8.181,43 zł na ubezpieczenie chorobowe 8.181,43 zł, na ubezpieczenie wypadkowe 8.181,43 zł, a na ubezpieczenie zdrowotne 7.059,75 zł.Wyrokiem z 29 października 2019 r. (sygn. akt XIII U 1595/18) Sąd Okręgowy w Warszawie XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddziału w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2018 r. (nr [...]) o wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne Ż.

Ż. (pkt I) i zasądził od H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddziału w Warszawie kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II).W wyniku apelacji H. sp. z o.o. z siedzibą w W. Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 20 sierpnia 2021 r. (sygn. akt III AUa 1847/19):1.zmienił częściowo zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w punkcie I i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w Warszawie z 29 sierpnia 2018 r. (nr [...]) w ten tylko sposób, że stwierdził, iż podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne Ż.

Ż., jako pracownika u płatnika składek H. sp. z o.o. z siedzibą w W. za czerwiec i grudzień 2017 r. wynosi 0 złotych;2.zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten sposób, że zniósł między stronami koszty zastępstwa prawnego;3.oddalił apelację w pozostałej części;4.zniósł między stronami koszty zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej.W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że apelacja jest bezzasadna. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wywiódł trafne wnioski.

Zatem Sąd Apelacyjny w całości zaaprobował ustalenia Sądu Okręgowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i ustalenia te przyjął za własne. Sąd Apelacyjny podzielił ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy, mając na uwadze, że dotyczyła ona w istocie dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych, które zostały sporządzone w przewidzianej przez prawo formie, jak również przez uprawnione do tego osoby, a odwołująca się nie podważyła skutecznie prawidłowości tej oceny. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie nie zachodzi także sprzeczność istotnych ustaleń Sądu Okręgowego z treścią zebranego materiału dowodowego.

Sąd Apelacyjny nie podzielił również stanowiska odwołującej się, że źródłem wiedzy, pozwalającym na podjęcie decyzji o przyznaniu i określonej wysokości świadczenia z ZFŚS był fakt niezłożenia przez danego pracownika oświadczenia o wysokości dochodów na członka rodziny. W końcowej części uzasadnienia Sąd II instancji wskazał, że „mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. i art. 367 § 3 k.p.c. w zw. z art. 15zzs1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.

U. 2020, poz. 374 ze zm.) o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku”.Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego złożył organ rentowy, zaskarżając judykat w części, tj. co do punktu I, II i IV, zarzucając rozstrzygnięciu:1.naruszenia prawa procesowego, tj.:-art. 316 k.p.c. w zw. z art. 3271 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez wydanie wyroku, którego rozstrzygnięcie jest całkowicie sprzeczne z uzasadnieniem, w konsekwencji brak możliwości poddania orzeczenia kontroli kasacyjnej;-art. 385 k.p.c. poprzez zmianę zaskarżonego wyroku pomimo wskazania w uzasadnieniu, że apelacja odwołującej spółki jest bezzasadna i podlega oddaleniu;-art. 4779 k.p.c. poprzez wydanie orzeczenia wykraczającego poza zakres unormowany zaskarżoną decyzją, tj. ustalenie że podstawa wymiaru składek dla Ż.

Ż. w miesiącach czerwiec, grudzień 2017 r. wynosi 0 zł.Z uwagi na wyżej stawiane zarzuty, skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z przyczyn jej oczywistej zasadności, uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od odwołującej spółki na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu rentowego, pełnomocnik H. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w części w jakiej Sąd orzekł ponad niewliczenie do podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne ubezpieczonej Ż.

Ż. przychodu z tytułu doładowań do kart S. w czerwcu i grudniu 2017 r. - tj. doprowadzenie w niniejszej sprawie wyłącznie do orzeczenia, że do podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne ubezpieczonej Ż. Ż. nie wlicza się przychodu z tytułu doładowań do kart S. w czerwcu i grudniu 2017 r. oraz o odstąpienie od obciążania spółki H. sp. z o.o. kosztami zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zaważył, co następuje: Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona, potwierdziły się bowiem zawarte w niej zarzuty naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 3271 § 1 k.p.c. Stanowisko zajęte przez Sąd II instancji jest niezrozumiałe – biorąc pod uwagę sentencję wyroku z 20 sierpnia 2021 r. oraz uzasadnienie zajętego przez Sąd stanowiska – co całkowicie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia.

Sąd odwoławczy uznając bowiem, jak to wynika z uzasadnienia, apelację za bezzasadną, zmienił częściowo zaskarżony apelacją wyrok Sądu I instancji – co wynika wprost z sentencji wyroku.Gwarancja prawa do rzetelnego procesu obejmuje m.in. możliwość poznania samego orzeczenia oraz jego motywów (zob. np. J. Wróblewski, Uzasadnienie, s. 23; E. Łętowska, Pozaprocesowe znaczenie, s. 8; A. Łazarska, Rzetelny proces, s. 362; S. Dąbrowski, A. Łazarska, Uzasadnianie orzeczeń, s. 10; K. Piasecki, Z zagadnień uzasadnienia wyroków, s. 143;

K. Markiewicz, Problem "sententia non existens", s. 115; A. Miączyński, Znaczenie i rola uzasadnienia, s. 748–760; A. Torbus, W sprawie braku obowiązku, s. 49–53; J. Gudowski, Uzasadnienie orzeczeń, s. 239). Uzasadnienie wyroku nie jest co prawda elementem decyzyjnym rozstrzygnięcia sprawy, lecz stanowi sprawozdanie z procesu decyzyjnego sądu, którego wyrazem jest sentencja orzeczenia, więc jego treść (w tym ewentualnie braki) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 12 maja 2000 r., V CKN 45/00, Legalis).

Przeważa jednak bardziej rygorystyczny - trafny pogląd, że zarzut naruszenia art. 3271 § 1 k.p.c. jest skuteczny, gdy zaskarżony wyrok z powodu wadliwości orzeczenia nie poddaje się kontroli apelacyjnej czy kasacyjnej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2000 r., III CKN 309/99, Legalis). Zarzut naruszenia art. 3271 § 1 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej także, kiedy treść uzasadnienia orzeczenia uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia, lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego [J.

Gudowski, w: T. Ereciński (red.), Kodeks, t. II, s. 62; zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 27 czerwca 2001 r., II UKN 446/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 182; z 18 marca 2003 r., IV CKN 1862/00, Legalis; z 16 października 2009 r., I UK 129/09, Legalis; z 2 marca 2011 r., II PK 202/10, Legalis, czy postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 listopada 2001 r., I CKN 185/01, Legalis i z 29 grudnia 2021 r., IV CSK 367/21, Legalis].Zdaniem Sądu Najwyższego nie powinno być żadnej rozbieżności pomiędzy sentencją orzeczenia a jego uzasadnieniem, tak ustnym, jak i pisemnym.

Przyjęcie założenia, że uzasadnienie orzeczenia jest elementem procesu decyzyjnego, ściśle zespolonym z sentencją orzeczenia, prowadzi do wniosku, że braki uzasadnienia, uniemożliwiające kontrolę zaskarżonego orzeczenia, oraz niedająca się usunąć sprzeczność uzasadnienia i sentencji, powinny prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (zob. T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1-45816. Tom I. Wyd. 2, Warszawa 2023). Sąd Najwyższy nie może bowiem samodzielnie rekonstruować powodów, którymi kierował się sąd drugiej instancji, a w szczególności dociekać dlaczego apelacja powoda w uzasadnieniu wyroku uznana została w całości za bezzasadną, pomimo braku stosownego, adekwatnego rozstrzygnięcia w sentencji zaskarżonego wyroku (tak wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2017 r., II CSK 131/17, Legalis, oraz tak samo Sąd Najwyższy w wyrokach: z 24 czerwca 2015 r., II CSK 435/14, Legalis; z 24 czerwca 2015 r., II UK 260/14, MoPr 2015 Nr 9, s. 490; z 7 maja 2015 r., II CSK 475/14, Legalis oraz w postanowieniu z 23 marca 2012 r., II UK 297/11, Legalis; zob. też wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, Legalis; przeciwne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 21 stycznia 1999 r., I PKN 554/98, OSNAPiUS 2000 nr 5, poz. 186; zob. też wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1999 r., I PKN 653/98, OSNAPiUS 2000 nr 11, poz. 427, A.

Góra-Błaszczykowska (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom I A. Komentarz. Art. 1-42412, Warszawa 2020).W związku z powyższym, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., należało orzec jak w sentencji. [SOP](r.g.)