Supreme Court dismisses social insurance appeal for lack of procedural grounds under Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by E.R. against a social insurance decision, ruling that the procedural grounds were insufficient. The appellant failed to demonstrate that the lower court's finding of non-insurance status due to lack of business activity violated the law. Consequently, the court rejected the request for admissibility and ordered the appellant to pay the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The cassation appeal must explicitly allege procedural violations or obvious legal errors; failure to do so precludes admissibility regardless of factual findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II USK 658/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania E.R.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Bydgoszczyo ubezpieczenie społeczne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 listopada 2022 r.,skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III AUa 1307/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od E.R. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 lutego 2021 r. oddalił apelację E.R. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 20 sierpnia 2019 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy z 12 września 2018 r., stwierdzającej, że skarżąca od 15 czerwca 2016 r. nie podlegała ubezpieczeniom społecznym obowiązkowym i dobrowolnemu chorobowemu wobec nieprowadzenia działalności gospodarczej.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Sąd powszechny dokonał szerokich ustaleń w sprawie i rozstrzygnięcie osadził w prawie materialnym.Ustalenia faktyczne Sądu powszechnego wiążą Sąd Najwyższy na etapie przedsądu w ocenie zgłoszonej podstawy przedsądu. Związanie ustaleniami faktycznymi na których oparto zaskarżony wyrok ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu – art. 39813 § 2 k.p.c. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu a późniejszym rozpoznaniem zarzutów kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu a także z art. 3983 § 3 k.p.c. Skarżąca we wniosku nie zarzuca naruszenia przepisów procedury (również w podstawie kasacyjnej – art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.).Ponadto skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi nie zarzuca naruszenia prawa materialnego.
Chodzi o to, że zarzuty materialne podstawy kasacyjnej podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie zastępują zatem ani nie uzupełniają brakujących zarzutów wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżąca we wniosku powinna samodzielnie (odrębnie od zarzutów podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenia prawa, które bez wątpliwości prowadzą do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.
Brak jest tego we wniosku. Nie decyduje sam wpis („formalny status”), gdyż podstawą ubezpieczenia jest określony tytuł ubezpieczenia wynikający z prowadzenia działalności gospodarczej.Innymi słowy skarżąca nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. asał