Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II USK 3/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal for formal employment to avoid mandatory insurance obligations.

Numero d'incarto II USK 3/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, dismissing the claimant's request to be subject to social security insurance. The claimant argued that her formal employment contract was a sham to bypass mandatory insurance while she performed no real work duties. The court found the claimant failed to formulate a legal issue requiring Supreme Court intervention and contradicted established facts showing the employment was merely a guise for civil cooperation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must present a specific legal issue requiring Supreme Court resolution; failure to do so or contradicting established facts warrants dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal social security insurance formal employment sham avoiding mandatory obligations legal issue formulation violazione di obbligazioni contrattuali di lavoro diritti di previdenza professionale affezione anteriore al servizio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., bez obciążania skarżącej kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej (art. 102 k.p.c.) ze względów społecznych.
art 83 § 1 k.c
odwołująca się zarzuciła naruszenie: (-) art 83 § 1 k.c.
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p.
art. 328 § 2 k.p.c
art. 3983 § 3 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
art. 102 k.p.c
3989 § 2 k.p.c., bez obciążania skarżącej kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej (art. 102 k.p.c.) ze względów społecznych.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II USK 3/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bielecki w sprawie z wniosku N. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.‎z udziałem P. K.‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 stycznia 2021 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odstępuje od obciążania skarżącej kosztami zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (...) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt III AUa (...) po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Z. z 22 grudnia 2017 r., sygn. akt IV U (...) i oddalił odwołanie wnioskodawczyni N. M. od decyzji organu rentowego z dnia 31 maja 2017 r. stwierdzającej, że odwołująca się, jako pracownik płatnika składek P. K., nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu od 4 lipca 2016 r.W skardze kasacyjnej z dnia 19.06.2019 r. odwołująca się zarzuciła naruszenie: (-) art 83 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez błędną wykładnię, w świetle której wyrażenie „oświadczenie woli złożonego drugiej stronie dla pozoru” obejmuje swym zakresem sytuacje zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osoby, która przed zwarciem tej umowy świadczyła pracę w ramach pomocy rodzinnej oraz to, iż pracodawca nie zatrudnił nikogo na zastępstwo skarżącej na czas przebywania przez nią na zwolnieniu lekarskim w związku z niezdolnością do pracy w okresie ciąży, (-) art. 328 § 2 k.p.c. polegające na niedostatecznie jasnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, uniemożliwiającym stronie skarżącej dokonanie oceny zasadności zastosowania art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy; (-) 22 § 1 k.p. przez błędną wykładnię pojęcia „pod kierownictwem pracodawcy” polegającą na uznaniu, iż pewna doza samodzielności pracownika wyklucza zakwalifikowanie formy jego zatrudnienia jako umowy o pracę.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca sformułowała zagadnienie prawne, „czy okoliczność, iż dana osoba pomagała przez określony czas w prowadzeniu rodzinnego przedsiębiorstwa, a następnie zawarto z tą osobą umowę o pracę na podstawie której wykonywała dotychczasowe, tożsame obowiązki, uzasadnia wniosek, że sformalizowanie jej zatrudnienia było nieracjonalne.Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji oraz o pozostawienie temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego oraz o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania. Warunkiem skuteczności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jest przedstawienie problemu o charakterze abstrakcyjnym, dotychczas nierozstrzygniętego w orzecznictwie lub wymagającego pogłębionej wykładni przepisów prawa. Takim zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, lecz także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Przedstawienie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez sformułowanie problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało, i powołanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wtedy Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” i to „istotnym” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307).Tymczasem autor skargi nie tylko nie sformułował zagadnienia odpowiadającego takim wymaganiom, ale rozminął się z istotnymi, miarodajnymi i przekonującymi ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku, z których wynikało, że zatrudnienie skarżącej w spółce ojca miało pozorowany charakter „formalny”, gdyż skarżąca nie świadczyła pracy na powierzonym jej stanowisku.

Na gruncie przekonujących ustaleń faktycznych oraz prawidłowej i przekonującej suwerennej sędziowskiej oceny zebranego materiału dowodowego, które nie mogą być wskazywane jako podstawy kasacyjnego zaskarżenia (art. 3983 § 3 k.p.c.), skarżąca nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego, które budziłoby jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne wymagające merytorycznej interwencji kasacyjnej ze strony najwyższej instancji sądowej i rozmijało się z wiążącymi Sąd Najwyższy ustaleniami faktycznymi prawidłowo dokonanego osądu.

Konkretnie rzecz ujmując, samo podpisanie przez skarżącą będąc w stanie ciąży umowy o pracę, bez realnego świadczenia pracy na stanowisku managera w pełnym wymiarze czasu pracy, w firmie jednoosobowej, nie prowadzącej seryjnej działalności produkcyjnej, lecz jednostkowe szycie garniturów na miarę dla 5 – 8 klientów miesięcznie, mogło być ocenione za pozór zatrudnienia na utworzonym dla niej stanowisku w sposób intencjonalnie zmierzający do obejścia prawa pracy z ewidentnym zamiarem skorzystania z nienależnych świadczeń z ubezpieczeń społecznych, które nie przysługiwały bez wykazania realnego tytułu podlegania pracowniczym ubezpieczeniom.

Dlatego na jurysdykcyjną tolerancję nie zasługują żadne działania skierowane na uzyskanie nienależnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego w związku z intencjonalnymi deklaracją i opłaceniem składek z tytułu pracowniczego zatrudnienia, skoro działania skarżącej wskazują na ewidentne nawiązanie przez strony współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, bądź umowy cywilnoprawnej. Takie zabiegi pozostawały w ewidentnej sprzeczności z podstawami kasacyjnego zaskarżenia, a także z zasadą równego traktowania wszystkich rzeczywiście ubezpieczonych, w tym z zasadą solidaryzmu ubezpieczeń społecznych, z której nie powinna korzystać skarżąca pozornie i intencyjnie zatrudniona na podstawie wyłącznie deklarowanego „konsensualnego” zatrudnienia w jednoosobowej działalności ojca na podstawie pozorowanej umowy o pracę na utworzonym specjalnie dla niej stanowisku managera.W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia oczywiście bezzasadnej skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., bez obciążania skarżącej kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej (art. 102 k.p.c.) ze względów społecznych.