Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 5/94 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal allowing disability pension for occupational mercury poisoning despite prior negative medical decision.

Numero d'incarto II URN 5/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned a lower court's dismissal of a disability pension claim based on occupational mercury poisoning. The applicant argued that a prior negative medical decision from 1969 was invalid because he remained exposed to toxic substances for years afterward. The court found the lower court erred by treating the old decision as binding when it should have only suspended proceedings until a new expert opinion was obtained. Consequently, the case was remanded for a new assessment of the disability group based on the fresh expert evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 § 2 k.p.c.; Art. 18, 33 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; A prior administrative decision denying occupational disease does not bind the court in subsequent pension proceedings if the applicant continued exposure to hazardous conditions after that date.

Parole chiave

Generato dall'IA
occupational disease mercury poisoning disability pension binding decision expert opinion remand for retrial social security law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 § 2 k.p.c.
zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3
Art. 18 and 33 of the Act on benefits in the event of work accidents and occupational diseases
§ 2 k.p.c., art. 18 i 33 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r.
§ 3 ust. 1, § 77 ust. 4 and § 13 of the Ministerial Regulation on occupational diseases
art. 3 § 2 k.p.c
zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3
art. 422 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PZP 1/93
przesądzona została uchwałą Sądu Najwyższego z 23 marca 1993 r. II PZP 1/93. W

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

28. Wyrok z dnia 17 lutego 1994 r.

II URN 5/94

Decyzja inspektora sanitarnego odmawiająca stwierdzenia choroby

zawodowej, nie ma mocy wiążącej, zwłaszcza gdy po jej wydaniu wnioskodawca był nadal przez wiele lat zatrudniony w warunkach narażających na

powstanie tej choroby.

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Krzysztof Kolasiński

(sprawozdawca), Stefania Szymańska,

Sąd Najwyższy przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w

dniu 17 lutego 1994 r. sprawy z wniosku Konstantego W. przeciwko przeciwko

Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w G. o rentę inwalidzką z tytułu

choroby zawodowej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...]

od wyroku od wyroku Sadu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Gdyni

z dnia 4 listopada 1993 r., [...],

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku do ponownego

rozpoznania.

Uzasadnienie

Konstanty W., urodzony w 1937 r., pobierający rentę inwalidzką według II

grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, od listopada 1991 r., wystąpił w dniu 27

stycznia 1992 r. z wnioskiem do Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych o

przyznanie renty inwalidzkiej tejże grupy z tytułu choroby zawodowej. Wniosek ten

poparł dokumentacją z leczenia szpitalnego, w której określono poziom rtęci w jego

organiźmie.

Północna Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w G. decyzją z dnia 28

kwietnia 1992 r. odmówiła przyznania Konstantemu W. renty inwalidzkiej z tytułu

choroby zawodowej. [...]

W odwołaniu [...] Konstanty W. podniósł, iż po wydaniu wskazanej decyzji

przez inspektora sanitarnego był do lipca 1975 r. nadal zatrudniony przy pracach

narażających na wdychanie oparów rtęci i ołowiu.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku

przeprowadził w sprawie dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy: internisty-lekarza chorób zawodowych, neurologa i psychiatry. W łącznej opinii z dnia 17

marca 1993 r. biegli ci orzekli, iż istnieje znaczny stopień prawdopodobieństwa

związku przyczynowego między objawami uszkodzenia układu nerwowego a

czasowym narażeniem na wchłanianie rtęci w miejscu pracy. Prawdopodobieństwo

to jest znaczne, iż uznać je można za pewne, jeżeli przyjmie się, że istniał niewątpliwy kontakt zawodowy z rtęcią, a okresowo także w jej stężeniach awaryjnych.

Rozwój chorób ośrodka układu nerwowego od 1969 r., do 1979 r. odpowiada spektrum objawów powodowanych przez rtęć. Pozwala to na przyjęcie uszczerbku na

zdrowiu [...] w wysokości 70%.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 1993 r. Sąd Wojewódzki-Sad Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji. Wyrok ten

uzasadnił Sąd Wojewódzki tym, iż decyzją inspektora sanitarnego z 2 października

1969 r. odmówiono stwierdzenia u Konstantego W. choroby zawodowej.

Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej z dnia 25 stycznia 1994 r.

zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3

§ 2 k.p.c., art. 18 i 33 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30,

poz. 144 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 77 ust. 4 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294).

Rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej

go decyzji Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w G. z dnia 28 kwietnia

1992 r. i przekazanie sprawy kolejowemu organowi rentowemu do ponownego

rozpoznania. W rewizji wywodzi się, iż decyzja Okręgowego Inspektora Sanitarnego

DOKP w Warszawie z dnia 2 października 1969 r. stwierdzająca, że u wnioskodawcy

nie występuje choroba zawodowa nie mogła być podstawą decyzji organu rentowego o odmowie przyznania renty inwalidzkiej, z tytułu choroby zawodowej, gdyż

po tej dacie jeszcze przez kilka lat wnioskodawca był nadal zatrudniony w warunkach szkodliwych dla zdrowia. W drodze zaś przeprowadzonego przez Sąd Wojewódzki dowodu z opinii biegłych sądowych lekarzy zostało ustalone, że objawy

występujących u Konstantego W. schorzeń odpowiadają tym, które występują w

przebiegu zatrucia rtęcią.

Sąd Najwyższy rozważył co następuje.

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku

zaskarżonym wyrokiem oddalił odwołanie Konstantego W. bezpodstawnie. Sąd Wojewódzki uzasadnił oddalenie odwołania tym, że wnioskodawca nie przedstawił

decyzji właściwego Państwowego Inspektora Sanitarnego, stwierdzającej wystąpienie u niego choroby zawodowej. Jak słusznie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej

nie mogło to być podstawą oddalenia odwołania a jedynie zawieszenia postępowania i zwrócenia się do tego organu o wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia

choroby zawodowej. W sprawie tej jednak Sąd Wojewódzki sam przeprowadził

dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy w przedmiocie wystąpienia u Konstantego

W. choroby zawodowej. Dopuszczalność samodzielnej oceny przez sąd występowania choroby zawodowej w drodze dowodu z opinii biegłych sądowych-lekarzy

przesądzona została uchwałą Sądu Najwyższego z 23 marca 1993 r. II PZP 1/93. W

tezie tej uchwały Sąd Najwyższy zajął stanowisko, iż decyzja inspektora sanitarnego

o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie wiąże sądu w sprawie o

świadczenia z tytułu tej choroby.

W opinii zbiorczej trzech biegłych sądowych lekarzy: internisty-lekarza chorób

zawodowych, neurologa i psychiatry z dnia 17 marca 1993 r. zostało ustalone

prawdopodobieństwo tak znaczne związku przyczynowego między objawami uszkodzenia układu nerwowego a narażeniem na wchłanianie rtęci w miejscu pracy, iż

uznać je można za pewne, jeśli przyjmuje się, iż istniał niewątpliwy kontakt z rtęcią, a

okresowo także w stężeniach awaryjnych. W opinii tej nie ustalono jednak grupy inwalidów z tytułu choroby zawodowej i w tym zakresie opinia wymaga uzupełnienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. orzekł jak w

sentencji.