Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 42/94 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses extraordinary review, holding combatant disability benefits do not require strict war service definition.

Numero d'incarto II URN 42/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the extraordinary review filed by the Minister of Labor against a lower court ruling granting disability benefits to a former Home Army member. The applicant argued that his disability, sustained in 1946 during post-war power consolidation, did not qualify as 'war-related' under the 1974 Veterans' Disability Act. The court ruled that the 1991 Combatants Act grants benefits to those who became disabled through combatant activities, regardless of whether the specific injury occurred during the 1939-1945 war period defined by the 1974 Act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach; The right to disability benefits for combatants is contingent upon becoming disabled through combatant activities, not requiring the disability to arise exclusively from the specific war period defined in the Veterans' Disability Act.

Parole chiave

Generato dall'IA
combatants act veterans disability extraordinary review disability benefits post-war consolidation home army injury classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
Art. 6 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych
określonych w art. 6 ustawy z dnia 29 maja 1974 r.
art. 391 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 391 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
Apelacyjny, który zwrócił się w trybie art. 391 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 8 listopada 1994 r.

II URN 42/94

Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz

niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) przyznaje osobom wymienionym w tym przepisie

prawo do świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o

inwalidach wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983

r., Nr 13, poz. 68 ze zm.) jeżeli stali się, w związku ze swą działalnością

kombatancką lub innymi okolicznościami (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24

stycznia 1991 r.) inwalidami wojennymi lub wojskowymi.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jadwiga

Skibińska-Adamowicz, Stefania Szymańska,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 1994 r., sprawy z wniosku Mariana

K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o inwalidzką rentę

wojenną, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy i Polityki Socjalnej [...] od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 1994 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

Marian K. odwołał się od decyzji ZUS Oddział w O.z dnia 13 października 1992 r., którą

odmówiono mu przyznania renty inwalidy wojennego ponieważ niespełnia warunków

określonych w art. 6 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych (jednolity tekst: Dz.U. 1983 r., Nr 13 poz. 68 ze zm.).

Sąd Wojewódzki w Kaliszu, rozpatrując odwołanie zasięgnął opinii biegłych lekarzy

sądowych, którzy uznali, że wnioskodawca jest inwalidą III grupy w związku z

działaniami wojennymi, a inwalidztwo powstało w styczniu 1946 r.

Wyrokiem z dnia 14 maja 1993 r. Sąd oddalił odwołanie. W uzasadnieniu Sąd ustalił,

że wnioskodawca jako członek Armii Krajowej (WIN) doznał 2 stycznia 1946 r. w akcji

przeciwko funkcjonariuszom Urzędu Bezpieczeństwa, rany postrzałowej, która

kwalifikuje go do III grupy inwalidów.

Wnioskodawca korzysta z uprawnień przewidzianych w ustawie z dnia 24 stycznia 1991

r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i

okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.).

Zgodnie z art. 12 tej ustawy kombatantom będącym inwalidami wojennymi lub

wojskowymi oraz pozostałym po nich członkom rodzin przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

oraz ich rodzin.

Zgodnie z art. 6 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych, wymienionej

poprzednio, inwalidą wojennym jest żołnierz, którego inwalidztwo powstało w związku z

działaniami wojennymi lub mającymi charakter wojennych w czasie pełnienia w okresie

1939-1945 służby w Wojsku Polskim, w polskich formacjach wojskowych przy armiach

sojuszniczych oraz w oddziałach ruchu podziemnego lub partyzanckiego prowadzących

na terenie Państwa Polskiego, walkę z hitlerowskim okupantem, z UPA i oddziałami

Wehrvolfu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 omawianej ustawy inwalidą wojennym jest także żołnierz, który

ma obywatelstwo polskie, został zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek

inwalidztwa powstałego w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter

wojennych w czasie pełnienia w okresie wojny 1939-1945 służby w Armii w ZSRR oraz

innych armiach sojuszniczych, a także w oddziałach antyfaszystowskich ruchu

podziemnego lub partyzanckiego działających na obszarze innych państw. Za

inwalidztwo powstałe w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter

wojennych uważa się inwalidztwo będące następstwem zranień kontuzji i innych

obrażeń lub chorób doznanych: 1) w walce z wrogiem, 2) na froncie lub w związku z

pobytem na froncie, 3) wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem

czynnej służby wojskowej w czasie wyżej określonym, 4) w związku z pobytem w

niewoli lub w obozie dla internowanych, 5) w związku z udziałem w ruchu podziemnym

lub partyzanckim oraz z pobytem w niewoli, w obozach koncentracyjnych lub

więzieniach za udział w tym ruchu.

Sąd przytoczył także treść art. 8 omawianej ustawy, określającego kto ponadto może

być uznany za inwalidę. Przypadki wymienione w tym przepisie nie mają znaczenia w

rozpoznawanej sprawie.

Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że okoliczności w jakich wnioskodawca stał się

inwalidą nie uzasadniają uznania go za inwalidę wojennego w myśl art. 7 ustawy o

zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, do którego Marian K. wniósł rewizję od wyroku Sądu I instancji

powziął poważne wątpliwości prawne, którym dał wyraz w następującym pytaniu

prawnym: "czy działalność kombatancka określona w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia

24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji

wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75) upoważnia do uznania

kombatanta za inwalidę wojennego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29.09. (powinno

być "05")1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych (Dz. U. Nr 13, z 1989 r., poz. 68

ze zm.) jeżeli inwalidztwo powstało w okolicznościach określonych w art. 7 tej ustawy".

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu przedstawionego zagadnienia prawnego podjął w dniu

9 listopada 1993 r., II UZP 24/93 następującą uchwałę: "działalność kombatancka

określona w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz

niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych oraz okresu powojennego

(Dz. U. Nr 17, poz. 75) upoważnia do uznania kombatanta za inwalidę wojennego, jeżeli

jego inwalidztwo powstało w okolicznościach określonych w art. 7 ustawy z dnia 29

maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U.

z 1983 r., Nr 13, poz. 68 ze zm.)."

W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy rozważył co następuje: art. 12 ust. 1

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.),

zwanej dalej ustawą o kombatantach stanowi, że kombatantom będącym inwalidami

wojennymi lub wojskowymi przysługują świadczenia i inne uprawnienia przewidziane w

przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Sąd

Najwyższy podzielił wywód zawarty w uzasadnieniu przedstawionego przez Sąd

Apelacyjny pytania, że przez kombatantów o których mówi art. 12 ustawy o

kombatantach należy rozumieć kombatantów wymienionych w art. 1 tej ustawy, którzy

jednocześnie spełniają warunki określone w art. 6 ustawy o inwalidach wojennych.

Sąd Najwyższy przyjął, że dokonana przez Sąd Wojewódzki i zaakceptowana przez

Sąd Apelacyjny wykładnia gramatyczna art. 6, 7 i 8 ustawy o inwalidach wojennych oraz

art. 12 ustawy o kombatantach jest prawidłowa i nie wymaga powtórzenia.

Wykładnia ta, na co zwrócił już uwagę Sąd Apelacyjny, budzi jednak poważne

wątpliwości. Pozostawia ona poza sferą możliwości uzyskania świadczeń niektórych

kombatantów. Uznanie, że określone w art. 12 ustawy o kombatantach świadczenia

pieniężne i inne uprawnienia przysługują tylko tym osobom, które były żołnierzami w

rozumieniu art. 6 lub o których mowa w art. 8 ustawy o inwalidach wojennych, oraz stały

się inwalidami w okolicznościach określonych art. 7 tej ustawy, pozbawiałoby świadczeń

tych kombatantów, którzy pełnili służbę w polskich formacjach wojskowych lub

organizacjach niepodległościowych w granicach Polski sprzed 1 września 1939 r, oraz

w granicach powojennych w okresie od wkroczenia armii ZSRR na te tereny do końca

1956 r, mimo iż były to formacje lub organizacje stawiające sobie za cel niepodległość i

suwerenność Rzeczypospolitej.

Wykładnia gramatyczna art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o inwalidach wojennych prowadziłaby

do wniosku, że inwalidą wojennym nie jest żołnierz, którego inwalidztwo powstało w

związku z działaniami wojennymi, w czasie pełnienia służby w oddziałach ruchu

partyzanckiego lub podziemnego prowadzącego w końcowej fazie wojny na obszarze

Państwa Polskiego, walkę z wkraczającymi wojskami i władzami radzieckimi, nawet gdy

była to walka obronna.

Zdaniem Sądu Najwyższego wolą ustawodawcy nie było wyłączenie z zakresu

podmiotowego art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach niektórych kombatantów poprzez

ograniczenie prawa do świadczeń przewidzianych w ustawie o inwalidach wojennych

tylko dla tych kombatantów, którzy byli równocześnie żołnierzami w rozumieniu art. 6

ustawy o inwalidach wojennych. Sąd Najwyższy uznał za konieczne odwołanie się do

wykładni celowościowej oraz odtworzenie intencji ustawodawcy.

W dalszych rozważaniach Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że intencją

ustawodawcy było potraktowanie w jednakowy sposób wszystkich kombatantów a

jedynym ograniczeniem czasowym są terminy wskazane w ustawie o kombatantach.

Dlatego ten pogląd zaprezentowany przez Sąd Wojewódzki, że kombatantem

uprawnionym do świadczeń z art. 12 ustawy o kombatantach jest tylko kombatant, który

równocześnie był żołnierzem w rozumieniu art. 6 ustawy o inwalidach wojennych jest

sprzeczny z celem ustawy o kombatantach.

Porównanie odpowiednich przepisów ustawy o inwalidach wojennych oraz ustawy o

kombatantach wskazuje, że wprawdzie każdy żołnierz, o którym mowa w art. 6 ustawy

o inwalidach wojennych jest równocześnie kombatantem w rozumieniu art. 1 ust. 2

ustawy o kombatantach, jednakże nie każda osoba legitymująca się działalnością

kombatancką była żołnierzem w tym znaczeniu. W myśl art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy o

kombatantach, świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w ustawie o

inwalidach wojennych, przysługują także osobom zaliczonym do jednej z grup

inwalidów z powodu inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem w miejscach, o

których mowa w art. 3 pkt. 2 ustawy o kombatantach, a więc osobom legitymującym się

działalnością kombatancką lub równorzędną, i w art. 4 ust. 1, pkt. 1, 2 i 3 lit. a oraz pkt

4 tej ustawy czyli osobom określonym w art. 10 ustawy o kombatantach pojęciem "inne

osoby uprawnione". Z zakresu podmiotowego tego przepisu wyłączone są osoby, które

przebywały z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych na przymusowych

zesłaniach i deportacji w ZSRR (art. 4 pkt 3 lit.b) oraz osoby posiadające uprawnienia z

tytułu działalności równorzędnej z kombatancką, których inwalidztwo nie powstało w

związku z pobytem w miejscach wymienionych w art. 3 pkt 2 ustawy o kombatantach.

Porównanie obu ustępów art. 12 ustawy o kombatantach wskazuje, że zamierzone

przez ustawodawcę wyłączenie z zakresu podmiotowego ustawy znajduje się jedynie w

ust. 2. Wyłączenia takiego nie zawiera ust. 1 albowiem ustawodawca posługuje się

określeniem kombatant w rozumieniu art. 10 ustawy a więc obejmuje nim wszystkie

osoby wymienione w art. 1.

Sąd Najwyższy podzielił także pogląd organu rentowego, jako zgodny z wykładnią

funkcjonalną, że art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach stanowi samodzielną normę

prawną regulującą prawo kombatantów do świadczeń pieniężnych i innych uprawnień

przewidzianych w ustawie o inwalidach wojennych. Skoro ustawodawca, określa w art.

10 w zw. z art. 1 ustawy o kombatantach, kto jest kombatantem a kogo zalicza się do

"innych osób uprawnionych" i używa tego samego pojęcia w art. 12 ust. 1, to logiczny

jest wniosek, że kombatantami w rozumieniu tego przepisu, są wszystkie osoby

wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy, a intencją ustawodawcy i celem tego przepisu jest

przyznanie tym osobom świadczeń, o których przepis ten stanowi. Ograniczeniem

podmiotów z art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach jest określenie "będących inwalidami

wojennymi lub wojskowymi". Krąg kombatantów uprawnionych do świadczeń został

więc ograniczony do tych, których inwalidztwo jest następstwem okoliczności

wymienionych w art. 7, 8 i 30 ustawy o inwalidach wojennych. Taka wykładnia wyjaśnia,

że nie zachodziła potrzeba nowelizacji art. 6 ustawy o inwalidach wojennych.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, po uzyskaniu odpowiedzi na przedstawione zagadnienie

prawne, wyrokiem z 22 marca 1994 r. zmienił zaskarżony wyrok i przyznał Marianowi K.

prawo do renty inwalidzkiej wojennej według III grupy inwalidów w związku z działaniami

wojennymi, od 1 kwietnia 1992 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny podkreślił, że

było niesporne, iż wnioskodawca został ranny w okolicznościach określonych w art. 7

ustawy o inwalidach wojennych. Na podstawie opinii biegłych lekarzy Sąd ustalił, że

następstwa urazu z 2 stycznia 1946 roku uzasadniają zaliczenie wnioskodawcy do III

grupy inwalidów, niezależnie od innych, ogólnych schorzeń, które czynią go inwalidą II

grupy. Wnioskodawca jest kombatantem uprawnionym do świadczeń o charakterze

rentowym w myśl art. 12 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach. Jest

inwalidą wskutek inwalidztwa powstałego w związku z działaniami wojennymi nie

mającymi charakteru wojennych, określonymi w art. 7 ustawy o inwalidach wojennych i

przysługuje mu renta inwalidzka przewidziana w art. 9 tej ustawy.

Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Pracy i Polityki Socjalnej

zarzucając rażące naruszenie prawa a w tym przede wszystkim art. 6 i 8 ustawy z dnia

29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin a

nadto naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej i domagał się uchylenia tego

wyroku oraz oddalenia rewizji Mariana K. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Kaliszu z dnia 14 maja 1993 r.

W uzasadnieniu rewizji Minister podniósł, że stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone

w omówionej uchwale nie znajduje oparcia w przepisach ustawy z dnia 24 stycznia

1991 r. o kombatantach, a ponadto podważa generalne założenia jakie legły u podstaw

wyodrębnienia systemu świadczeń dla inwalidów wojennych oraz kombatantów. System

uprawnień kombatanckich, regulowany początkowo ustawą z dnia 23 października

1975 r, następnie ustawą z dnia 26 maja 1982 r. oraz aktualnie ustawą z dnia 24

stycznia 1991 r. o kombatantach jest całkowicie odrębny od funkcjonującego od 1921 r.

systemu zaopatrzenia inwalidów wojennych i wojskowych, obecnie regulowanego

ustawą z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin.

Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną odrębność obu tych systemów oznacza,

że osoby objęte jednym z nich nie mają automatycznie prawa do świadczeń i uprawnień

przewidzianych w drugim. Prawo to przysługuje tylko wówczas, gdy przepisy jednego z

tych systemów określają ściśle krąg osób i jednoznacznie wskażą warunki na jakich

przysługują tym osobom uprawnienia i świadczenia przewidziane w drugim systemie.

Dlatego też, według twierdzeń Ministra, inwalidzka renta wojenna przysługuje tylko tym

kombatantom, którzy jednocześnie spełniają wszystkie warunki podmiotowe i

przedmiotowe określone w ustawie o inwalidach wojennych.

Wnioskodawca nie spełnia warunków do inwalidzkiej renty wojennej określonych w art.

6 i 8 ustawy o inwalidach wojennych, gdyż nie był żołnierzem w rozumieniu art. 6 tej

ustawy, nie był też osobą wymienioną w art. 8 ustawy o inwalidach wojennych.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna stanowi w istocie rzeczy polemikę z uchwałą Sądu Najwyższego

z dnia 9 listopada 1993 r, omówioną szczegółowo w historycznej części niniejszego

uzasadnienia.

Zgodnie z art. 391 § 2 k.p.c. uchwała Sądu Najwyższego rozstrzygająca zagadnienie

prawne wiąże w danej sprawie. Przepis ten jest w swej treści jednoznaczny i Sąd

Apelacyjny, który zwrócił się w trybie art. 391 § 1 k.p.c. o rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego, był podjętą przez Sąd Najwyższy uchwałą związany przy merytorycznym

rozstrzyganiu sprawy. Konsekwencją tego związania było przyznanie wnioskodawcy

prawa do renty inwalidy wojennego.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym rewizję nadzwyczajną w pełni aprobuje

wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały z 9 listopada 1993 r. i czyni je częścią

niniejszego uzasadnienia.

W związku z podniesionymi w uzasadnieniu rewizji zarzutami naruszenia przez Sąd

Apelacyjny odrębności systemów zaopatrzenia inwalidów wojennych i kombatantów,

bez wyraźnego upoważnienia ustawowego Sąd Najwyższy zauważa, że zarzuty te nie

są uzasadnione. W systemie zaopatrzenia kombatantów, niektórych osób będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, występuje podmiotowe i

przedmiotowe odesłanie do drugiego systemu - systemu zaopatrzenia inwalidów

wojennych i wojskowych.

Wspomniany już art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach stanowi: "kombatantom

będącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi oraz pozostałym po nich członkom

rodzin przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach

o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych". Do przepisów ustawy o inwalidach

wojennych odsyła również art. 12 ust. 2 ustawy o kombatantach.

Jak to zostało szeroko omówione w powoływanej uchwale II UZP 24/93, ustawodawca

przewidział dla kombatantów (nie czyniąc żadnych wyłączeń) uprawnienia określone w

ustawie o inwalidach wojennych, a więc objął tymi uprawnieniami m.in. osoby, które

pełniły służbę w polskich formacjach niepodległościowych na terytorium Państwa

Polskiego w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r. oraz w granicach

powojennych w okresie od wkroczenia armii ZSRR do końca 1956 r, jeżeli były to

formacje lub organizacje stawiające sobie za cel niepodległość i suwerenność Rzeczypospolitej (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach). Uzyskanie przez te osoby

uprawnień do świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych uzależnione zostało w myśl

art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach od inwalidztwa wojennego lub wojskowego.W

wyraźnej sprzeczności z celem i treścią tego przepisu pozostawałoby uznanie wywodów

rewizji nadzwyczajnej, że Sąd przyznając wnioskodawcy rentę inwalidy wojennego

naruszył w rażący sposób przepisy ustawy o inwalidach wojennych. Art. 12 ust. 1

ustawy o kombatantach używa określenia "będącym inwalidami wojennymi lub

wojskowymi". Nie stawia warunku by inwalidztwo to powstało tylko w okolicznościach

wymienionych w art. 6, 7, 8 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz członków ich rodzin.

Art. 6 ust. 1 ustawy o inwalidach wojennych stanowi, że inwalidą wojennym jest

żołnierz, który został zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa

powstałego w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter wojennych. Art.

7 określa co uważa się za inwalidztwo powstałe w związku z działaniami wojennymi lub

mającymi charakter wojennych a art. 8 wymienia inne jeszcze osoby, które uważa się

za inwalidów wojennych.

Ustawa o kombatantach, nie stworzyła odrębnego pojęcia "inwalidztwa kombatanckiego" lecz używa w stosunku do kombatantów i innych osób nią objętych pojęcia

inwalidztwa wojennego lub wojskowego, od tego inwalidztwa uzależnia prawo do

świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych.

Według art. 8 pkt 4 tej ustawy za inwalidę wojennego uważa się osobę, której

inwalidztwo powstało m.inn. w związku z udziałem w walkach o utrwalanie władzy ludowej a więc już po zakończeniu wojny w 1945 r. Ustawodawca definiując po 28 latach od

wydania ustawy o inwalidach wojennych, pojęcie kombatanta i innych osób

represjonowanych i gwarantując im, w razie inwalidztwa wojennego lub wojskowego

prawo do świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych, przesunął do roku 1956

możliwość zaistnienia okoliczności w których inwalidztwo takie mogło powstać.

Przyznając rację tej części uzasadnienia rewizji nadzwyczajnej, w której zwraca ona

uwagę na odrębność systemu zaopatrzenia inwalidów wojennych i systemu

kombatanckiego z podkreśleniem, iż osoby objęte jednym z tych systemów nie mają

automatycznie prawa do świadczeń i uprawnień przewidzianych w drugim systemie,

Sąd Najwyższy zwraca uwagę, iż w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o kombatantach przyznaje kombatantom i innym osobom w

przepisie tym wymienionym prawo do świadczeń przewidzianych w ustawie o

inwalidach wojennych jeżeli tylko stali się, w związku ze swą działalnością kombatancką

lub innymi okolicznościami (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy), inwalidami wojennymi lub

wojskowymi.

Odesłanie do świadczeń wynikających z ustawy o inwalidach wojennych nie jest

równocześnie uzależnione od tego aby inwalidztwo wojskowe lub wojenne kombatanta

lub innej osoby (art. 12 ust. 2 ustawy o kombatantach) powstało wyłącznie w

okolicznościach, o jakich mowa w art. 6, 7 czy 8 ustawy o inwalidach wojennych.

Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.