Supreme Court dismisses extraordinary review, holding combatant disability benefits do not require strict war service definition.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the extraordinary review filed by the Minister of Labor against a lower court ruling granting disability benefits to a former Home Army member. The applicant argued that his disability, sustained in 1946 during post-war power consolidation, did not qualify as 'war-related' under the 1974 Veterans' Disability Act. The court ruled that the 1991 Combatants Act grants benefits to those who became disabled through combatant activities, regardless of whether the specific injury occurred during the 1939-1945 war period defined by the 1974 Act.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach; The right to disability benefits for combatants is contingent upon becoming disabled through combatant activities, not requiring the disability to arise exclusively from the specific war period defined in the Veterans' Disability Act.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 8 listopada 1994 r.
II URN 42/94
Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
(Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) przyznaje osobom wymienionym w tym przepisie
prawo do świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o
inwalidach wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983
r., Nr 13, poz. 68 ze zm.) jeżeli stali się, w związku ze swą działalnością
kombatancką lub innymi okolicznościami (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24
stycznia 1991 r.) inwalidami wojennymi lub wojskowymi.
Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jadwiga
Skibińska-Adamowicz, Stefania Szymańska,
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 1994 r., sprawy z wniosku Mariana
K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o inwalidzką rentę
wojenną, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy i Polityki Socjalnej [...] od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 1994 r. [...]
o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.
Uzasadnienie
Marian K. odwołał się od decyzji ZUS Oddział w O.z dnia 13 października 1992 r., którą
odmówiono mu przyznania renty inwalidy wojennego ponieważ niespełnia warunków
określonych w art. 6 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych
i wojskowych (jednolity tekst: Dz.U. 1983 r., Nr 13 poz. 68 ze zm.).
Sąd Wojewódzki w Kaliszu, rozpatrując odwołanie zasięgnął opinii biegłych lekarzy
sądowych, którzy uznali, że wnioskodawca jest inwalidą III grupy w związku z
działaniami wojennymi, a inwalidztwo powstało w styczniu 1946 r.
Wyrokiem z dnia 14 maja 1993 r. Sąd oddalił odwołanie. W uzasadnieniu Sąd ustalił,
że wnioskodawca jako członek Armii Krajowej (WIN) doznał 2 stycznia 1946 r. w akcji
przeciwko funkcjonariuszom Urzędu Bezpieczeństwa, rany postrzałowej, która
kwalifikuje go do III grupy inwalidów.
Wnioskodawca korzysta z uprawnień przewidzianych w ustawie z dnia 24 stycznia 1991
r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i
okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.).
Zgodnie z art. 12 tej ustawy kombatantom będącym inwalidami wojennymi lub
wojskowymi oraz pozostałym po nich członkom rodzin przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych
oraz ich rodzin.
Zgodnie z art. 6 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych, wymienionej
poprzednio, inwalidą wojennym jest żołnierz, którego inwalidztwo powstało w związku z
działaniami wojennymi lub mającymi charakter wojennych w czasie pełnienia w okresie
1939-1945 służby w Wojsku Polskim, w polskich formacjach wojskowych przy armiach
sojuszniczych oraz w oddziałach ruchu podziemnego lub partyzanckiego prowadzących
na terenie Państwa Polskiego, walkę z hitlerowskim okupantem, z UPA i oddziałami
Wehrvolfu.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 omawianej ustawy inwalidą wojennym jest także żołnierz, który
ma obywatelstwo polskie, został zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek
inwalidztwa powstałego w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter
wojennych w czasie pełnienia w okresie wojny 1939-1945 służby w Armii w ZSRR oraz
innych armiach sojuszniczych, a także w oddziałach antyfaszystowskich ruchu
podziemnego lub partyzanckiego działających na obszarze innych państw. Za
inwalidztwo powstałe w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter
wojennych uważa się inwalidztwo będące następstwem zranień kontuzji i innych
obrażeń lub chorób doznanych: 1) w walce z wrogiem, 2) na froncie lub w związku z
pobytem na froncie, 3) wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem
czynnej służby wojskowej w czasie wyżej określonym, 4) w związku z pobytem w
niewoli lub w obozie dla internowanych, 5) w związku z udziałem w ruchu podziemnym
lub partyzanckim oraz z pobytem w niewoli, w obozach koncentracyjnych lub
więzieniach za udział w tym ruchu.
Sąd przytoczył także treść art. 8 omawianej ustawy, określającego kto ponadto może
być uznany za inwalidę. Przypadki wymienione w tym przepisie nie mają znaczenia w
rozpoznawanej sprawie.
Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że okoliczności w jakich wnioskodawca stał się
inwalidą nie uzasadniają uznania go za inwalidę wojennego w myśl art. 7 ustawy o
zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, do którego Marian K. wniósł rewizję od wyroku Sądu I instancji
powziął poważne wątpliwości prawne, którym dał wyraz w następującym pytaniu
prawnym: "czy działalność kombatancka określona w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia
24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji
wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75) upoważnia do uznania
kombatanta za inwalidę wojennego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29.09. (powinno
być "05")1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych (Dz. U. Nr 13, z 1989 r., poz. 68
ze zm.) jeżeli inwalidztwo powstało w okolicznościach określonych w art. 7 tej ustawy".
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu przedstawionego zagadnienia prawnego podjął w dniu
9 listopada 1993 r., II UZP 24/93 następującą uchwałę: "działalność kombatancka
określona w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych oraz okresu powojennego
(Dz. U. Nr 17, poz. 75) upoważnia do uznania kombatanta za inwalidę wojennego, jeżeli
jego inwalidztwo powstało w okolicznościach określonych w art. 7 ustawy z dnia 29
maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U.
z 1983 r., Nr 13, poz. 68 ze zm.)."
W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy rozważył co następuje: art. 12 ust. 1
ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących
ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.),
zwanej dalej ustawą o kombatantach stanowi, że kombatantom będącym inwalidami
wojennymi lub wojskowymi przysługują świadczenia i inne uprawnienia przewidziane w
przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Sąd
Najwyższy podzielił wywód zawarty w uzasadnieniu przedstawionego przez Sąd
Apelacyjny pytania, że przez kombatantów o których mówi art. 12 ustawy o
kombatantach należy rozumieć kombatantów wymienionych w art. 1 tej ustawy, którzy
jednocześnie spełniają warunki określone w art. 6 ustawy o inwalidach wojennych.
Sąd Najwyższy przyjął, że dokonana przez Sąd Wojewódzki i zaakceptowana przez
Sąd Apelacyjny wykładnia gramatyczna art. 6, 7 i 8 ustawy o inwalidach wojennych oraz
art. 12 ustawy o kombatantach jest prawidłowa i nie wymaga powtórzenia.
Wykładnia ta, na co zwrócił już uwagę Sąd Apelacyjny, budzi jednak poważne
wątpliwości. Pozostawia ona poza sferą możliwości uzyskania świadczeń niektórych
kombatantów. Uznanie, że określone w art. 12 ustawy o kombatantach świadczenia
pieniężne i inne uprawnienia przysługują tylko tym osobom, które były żołnierzami w
rozumieniu art. 6 lub o których mowa w art. 8 ustawy o inwalidach wojennych, oraz stały
się inwalidami w okolicznościach określonych art. 7 tej ustawy, pozbawiałoby świadczeń
tych kombatantów, którzy pełnili służbę w polskich formacjach wojskowych lub
organizacjach niepodległościowych w granicach Polski sprzed 1 września 1939 r, oraz
w granicach powojennych w okresie od wkroczenia armii ZSRR na te tereny do końca
1956 r, mimo iż były to formacje lub organizacje stawiające sobie za cel niepodległość i
suwerenność Rzeczypospolitej.
Wykładnia gramatyczna art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o inwalidach wojennych prowadziłaby
do wniosku, że inwalidą wojennym nie jest żołnierz, którego inwalidztwo powstało w
związku z działaniami wojennymi, w czasie pełnienia służby w oddziałach ruchu
partyzanckiego lub podziemnego prowadzącego w końcowej fazie wojny na obszarze
Państwa Polskiego, walkę z wkraczającymi wojskami i władzami radzieckimi, nawet gdy
była to walka obronna.
Zdaniem Sądu Najwyższego wolą ustawodawcy nie było wyłączenie z zakresu
podmiotowego art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach niektórych kombatantów poprzez
ograniczenie prawa do świadczeń przewidzianych w ustawie o inwalidach wojennych
tylko dla tych kombatantów, którzy byli równocześnie żołnierzami w rozumieniu art. 6
ustawy o inwalidach wojennych. Sąd Najwyższy uznał za konieczne odwołanie się do
wykładni celowościowej oraz odtworzenie intencji ustawodawcy.
W dalszych rozważaniach Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że intencją
ustawodawcy było potraktowanie w jednakowy sposób wszystkich kombatantów a
jedynym ograniczeniem czasowym są terminy wskazane w ustawie o kombatantach.
Dlatego ten pogląd zaprezentowany przez Sąd Wojewódzki, że kombatantem
uprawnionym do świadczeń z art. 12 ustawy o kombatantach jest tylko kombatant, który
równocześnie był żołnierzem w rozumieniu art. 6 ustawy o inwalidach wojennych jest
sprzeczny z celem ustawy o kombatantach.
Porównanie odpowiednich przepisów ustawy o inwalidach wojennych oraz ustawy o
kombatantach wskazuje, że wprawdzie każdy żołnierz, o którym mowa w art. 6 ustawy
o inwalidach wojennych jest równocześnie kombatantem w rozumieniu art. 1 ust. 2
ustawy o kombatantach, jednakże nie każda osoba legitymująca się działalnością
kombatancką była żołnierzem w tym znaczeniu. W myśl art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy o
kombatantach, świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w ustawie o
inwalidach wojennych, przysługują także osobom zaliczonym do jednej z grup
inwalidów z powodu inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem w miejscach, o
których mowa w art. 3 pkt. 2 ustawy o kombatantach, a więc osobom legitymującym się
działalnością kombatancką lub równorzędną, i w art. 4 ust. 1, pkt. 1, 2 i 3 lit. a oraz pkt
4 tej ustawy czyli osobom określonym w art. 10 ustawy o kombatantach pojęciem "inne
osoby uprawnione". Z zakresu podmiotowego tego przepisu wyłączone są osoby, które
przebywały z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych na przymusowych
zesłaniach i deportacji w ZSRR (art. 4 pkt 3 lit.b) oraz osoby posiadające uprawnienia z
tytułu działalności równorzędnej z kombatancką, których inwalidztwo nie powstało w
związku z pobytem w miejscach wymienionych w art. 3 pkt 2 ustawy o kombatantach.
Porównanie obu ustępów art. 12 ustawy o kombatantach wskazuje, że zamierzone
przez ustawodawcę wyłączenie z zakresu podmiotowego ustawy znajduje się jedynie w
ust. 2. Wyłączenia takiego nie zawiera ust. 1 albowiem ustawodawca posługuje się
określeniem kombatant w rozumieniu art. 10 ustawy a więc obejmuje nim wszystkie
osoby wymienione w art. 1.
Sąd Najwyższy podzielił także pogląd organu rentowego, jako zgodny z wykładnią
funkcjonalną, że art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach stanowi samodzielną normę
prawną regulującą prawo kombatantów do świadczeń pieniężnych i innych uprawnień
przewidzianych w ustawie o inwalidach wojennych. Skoro ustawodawca, określa w art.
10 w zw. z art. 1 ustawy o kombatantach, kto jest kombatantem a kogo zalicza się do
"innych osób uprawnionych" i używa tego samego pojęcia w art. 12 ust. 1, to logiczny
jest wniosek, że kombatantami w rozumieniu tego przepisu, są wszystkie osoby
wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy, a intencją ustawodawcy i celem tego przepisu jest
przyznanie tym osobom świadczeń, o których przepis ten stanowi. Ograniczeniem
podmiotów z art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach jest określenie "będących inwalidami
wojennymi lub wojskowymi". Krąg kombatantów uprawnionych do świadczeń został
więc ograniczony do tych, których inwalidztwo jest następstwem okoliczności
wymienionych w art. 7, 8 i 30 ustawy o inwalidach wojennych. Taka wykładnia wyjaśnia,
że nie zachodziła potrzeba nowelizacji art. 6 ustawy o inwalidach wojennych.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, po uzyskaniu odpowiedzi na przedstawione zagadnienie
prawne, wyrokiem z 22 marca 1994 r. zmienił zaskarżony wyrok i przyznał Marianowi K.
prawo do renty inwalidzkiej wojennej według III grupy inwalidów w związku z działaniami
wojennymi, od 1 kwietnia 1992 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny podkreślił, że
było niesporne, iż wnioskodawca został ranny w okolicznościach określonych w art. 7
ustawy o inwalidach wojennych. Na podstawie opinii biegłych lekarzy Sąd ustalił, że
następstwa urazu z 2 stycznia 1946 roku uzasadniają zaliczenie wnioskodawcy do III
grupy inwalidów, niezależnie od innych, ogólnych schorzeń, które czynią go inwalidą II
grupy. Wnioskodawca jest kombatantem uprawnionym do świadczeń o charakterze
rentowym w myśl art. 12 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach. Jest
inwalidą wskutek inwalidztwa powstałego w związku z działaniami wojennymi nie
mającymi charakteru wojennych, określonymi w art. 7 ustawy o inwalidach wojennych i
przysługuje mu renta inwalidzka przewidziana w art. 9 tej ustawy.
Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Pracy i Polityki Socjalnej
zarzucając rażące naruszenie prawa a w tym przede wszystkim art. 6 i 8 ustawy z dnia
29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin a
nadto naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej i domagał się uchylenia tego
wyroku oraz oddalenia rewizji Mariana K. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Kaliszu z dnia 14 maja 1993 r.
W uzasadnieniu rewizji Minister podniósł, że stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone
w omówionej uchwale nie znajduje oparcia w przepisach ustawy z dnia 24 stycznia
1991 r. o kombatantach, a ponadto podważa generalne założenia jakie legły u podstaw
wyodrębnienia systemu świadczeń dla inwalidów wojennych oraz kombatantów. System
uprawnień kombatanckich, regulowany początkowo ustawą z dnia 23 października
1975 r, następnie ustawą z dnia 26 maja 1982 r. oraz aktualnie ustawą z dnia 24
stycznia 1991 r. o kombatantach jest całkowicie odrębny od funkcjonującego od 1921 r.
systemu zaopatrzenia inwalidów wojennych i wojskowych, obecnie regulowanego
ustawą z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz
ich rodzin.
Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną odrębność obu tych systemów oznacza,
że osoby objęte jednym z nich nie mają automatycznie prawa do świadczeń i uprawnień
przewidzianych w drugim. Prawo to przysługuje tylko wówczas, gdy przepisy jednego z
tych systemów określają ściśle krąg osób i jednoznacznie wskażą warunki na jakich
przysługują tym osobom uprawnienia i świadczenia przewidziane w drugim systemie.
Dlatego też, według twierdzeń Ministra, inwalidzka renta wojenna przysługuje tylko tym
kombatantom, którzy jednocześnie spełniają wszystkie warunki podmiotowe i
przedmiotowe określone w ustawie o inwalidach wojennych.
Wnioskodawca nie spełnia warunków do inwalidzkiej renty wojennej określonych w art.
6 i 8 ustawy o inwalidach wojennych, gdyż nie był żołnierzem w rozumieniu art. 6 tej
ustawy, nie był też osobą wymienioną w art. 8 ustawy o inwalidach wojennych.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna stanowi w istocie rzeczy polemikę z uchwałą Sądu Najwyższego
z dnia 9 listopada 1993 r, omówioną szczegółowo w historycznej części niniejszego
uzasadnienia.
Zgodnie z art. 391 § 2 k.p.c. uchwała Sądu Najwyższego rozstrzygająca zagadnienie
prawne wiąże w danej sprawie. Przepis ten jest w swej treści jednoznaczny i Sąd
Apelacyjny, który zwrócił się w trybie art. 391 § 1 k.p.c. o rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego, był podjętą przez Sąd Najwyższy uchwałą związany przy merytorycznym
rozstrzyganiu sprawy. Konsekwencją tego związania było przyznanie wnioskodawcy
prawa do renty inwalidy wojennego.
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym rewizję nadzwyczajną w pełni aprobuje
wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały z 9 listopada 1993 r. i czyni je częścią
niniejszego uzasadnienia.
W związku z podniesionymi w uzasadnieniu rewizji zarzutami naruszenia przez Sąd
Apelacyjny odrębności systemów zaopatrzenia inwalidów wojennych i kombatantów,
bez wyraźnego upoważnienia ustawowego Sąd Najwyższy zauważa, że zarzuty te nie
są uzasadnione. W systemie zaopatrzenia kombatantów, niektórych osób będących
ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, występuje podmiotowe i
przedmiotowe odesłanie do drugiego systemu - systemu zaopatrzenia inwalidów
wojennych i wojskowych.
Wspomniany już art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach stanowi: "kombatantom
będącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi oraz pozostałym po nich członkom
rodzin przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach
o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych". Do przepisów ustawy o inwalidach
wojennych odsyła również art. 12 ust. 2 ustawy o kombatantach.
Jak to zostało szeroko omówione w powoływanej uchwale II UZP 24/93, ustawodawca
przewidział dla kombatantów (nie czyniąc żadnych wyłączeń) uprawnienia określone w
ustawie o inwalidach wojennych, a więc objął tymi uprawnieniami m.in. osoby, które
pełniły służbę w polskich formacjach niepodległościowych na terytorium Państwa
Polskiego w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r. oraz w granicach
powojennych w okresie od wkroczenia armii ZSRR do końca 1956 r, jeżeli były to
formacje lub organizacje stawiające sobie za cel niepodległość i suwerenność Rzeczypospolitej (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach). Uzyskanie przez te osoby
uprawnień do świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych uzależnione zostało w myśl
art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach od inwalidztwa wojennego lub wojskowego.W
wyraźnej sprzeczności z celem i treścią tego przepisu pozostawałoby uznanie wywodów
rewizji nadzwyczajnej, że Sąd przyznając wnioskodawcy rentę inwalidy wojennego
naruszył w rażący sposób przepisy ustawy o inwalidach wojennych. Art. 12 ust. 1
ustawy o kombatantach używa określenia "będącym inwalidami wojennymi lub
wojskowymi". Nie stawia warunku by inwalidztwo to powstało tylko w okolicznościach
wymienionych w art. 6, 7, 8 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych
oraz członków ich rodzin.
Art. 6 ust. 1 ustawy o inwalidach wojennych stanowi, że inwalidą wojennym jest
żołnierz, który został zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa
powstałego w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter wojennych. Art.
7 określa co uważa się za inwalidztwo powstałe w związku z działaniami wojennymi lub
mającymi charakter wojennych a art. 8 wymienia inne jeszcze osoby, które uważa się
za inwalidów wojennych.
Ustawa o kombatantach, nie stworzyła odrębnego pojęcia "inwalidztwa kombatanckiego" lecz używa w stosunku do kombatantów i innych osób nią objętych pojęcia
inwalidztwa wojennego lub wojskowego, od tego inwalidztwa uzależnia prawo do
świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych.
Według art. 8 pkt 4 tej ustawy za inwalidę wojennego uważa się osobę, której
inwalidztwo powstało m.inn. w związku z udziałem w walkach o utrwalanie władzy ludowej a więc już po zakończeniu wojny w 1945 r. Ustawodawca definiując po 28 latach od
wydania ustawy o inwalidach wojennych, pojęcie kombatanta i innych osób
represjonowanych i gwarantując im, w razie inwalidztwa wojennego lub wojskowego
prawo do świadczeń z ustawy o inwalidach wojennych, przesunął do roku 1956
możliwość zaistnienia okoliczności w których inwalidztwo takie mogło powstać.
Przyznając rację tej części uzasadnienia rewizji nadzwyczajnej, w której zwraca ona
uwagę na odrębność systemu zaopatrzenia inwalidów wojennych i systemu
kombatanckiego z podkreśleniem, iż osoby objęte jednym z tych systemów nie mają
automatycznie prawa do świadczeń i uprawnień przewidzianych w drugim systemie,
Sąd Najwyższy zwraca uwagę, iż w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.
Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o kombatantach przyznaje kombatantom i innym osobom w
przepisie tym wymienionym prawo do świadczeń przewidzianych w ustawie o
inwalidach wojennych jeżeli tylko stali się, w związku ze swą działalnością kombatancką
lub innymi okolicznościami (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy), inwalidami wojennymi lub
wojskowymi.
Odesłanie do świadczeń wynikających z ustawy o inwalidach wojennych nie jest
równocześnie uzależnione od tego aby inwalidztwo wojskowe lub wojenne kombatanta
lub innej osoby (art. 12 ust. 2 ustawy o kombatantach) powstało wyłącznie w
okolicznościach, o jakich mowa w art. 6, 7 czy 8 ustawy o inwalidach wojennych.
Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.