Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 38/94 Generato dall'IA

Heart attack not work accident due to lack of external cause despite normal work conditions.

Numero d'incarto II URN 38/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the extraordinary review regarding a heart attack claim for a work accident. The lower courts found no external cause or aggravating factors to link the heart attack to the employee's work duties. The court upheld this decision, confirming that without an external trigger, a spontaneous heart condition cannot be classified as a work-related accident.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; A heart attack occurring during normal work conditions is not a work accident unless caused by an external factor or additional events acting as a concurrent external cause.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident classification heart attack causation external cause requirement concurrent cause theory spontaneous disease extraordinary review dismissal labor law interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu
art. 421 § 1 k.p.c.
bezpodstawna podlega z mocy art. 421 § 1 k.p.c. oddaleniu.
art. 47714 § 1 k.p.c
Z tego względu Sąd oddalił odwołanie wnioskodawcy z mocy art. 47714 § 1 k.p.c.,
art. 421 § 1 k.p.c
bezpodstawna podlega z mocy art. 421 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III PZP 2/76
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1976 r., III PZP 2/76 (OSNCP 1976 z.
II U 102/82
II U 102/82, z dnia 28 października
II PRN 10/83
1983 r., II PRN 10/83 i z dnia 22 stycznia 1993 r.
II PRN 10/92
II PRN 10/92 konkretyzujące okoliczności,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 października 1994 r.

II URN 38/94

Zawał mięśnia sercowego może być uznany za wypadek przy pracy w

rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.),

jeżeli nastąpił w czasie wykonywania pracy w normalnych warunkach przez

pracownika dotkniętego schorzeniem samoistnym na skutek przyczyny zewnętrznej lub

wystąpienia dodatkowych zdarzeń, które w konkretnych okolicznościach mają być

uznane za współsprawcze przyczyny zewnętrzne.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Antoni Filcek, Adam

Józefowicz (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 października 1994 r. sprawy z wniosku

Romana L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o uznanie

zdarzenia za wypadek przy pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw

Obywatelskich [...] od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Gdańsku z dnia 14 kwietnia 1994 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. decyzją z dnia 20 kwietnia 1993 r.,

[...] odmówił Romanowi L. przyznania jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku

przy pracy, nie uznając zdarzenia z dnia 13 sierpnia 1992 r. za wypadek przy pracy z powodu

braku przyczyny zewnętrznej.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z dnia

27 października 1993 r., [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy Romana L. od powyższej

decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zapoznaniu się z dokumentacją

lekarską oraz opiniami biegłych lekarzy sądowych: internisty-kardiologa dr med. Adama R. i

ortopedy lek. med. Andrzeja W., Sąd Wojewódzki ustalił, że zawał serca, któremu uległ

wnioskodawca w dniu 13 sierpnia 1992 r. w miejscu pracy nie może być uznany za wypadek

przy pracy w znaczeniu obowiązujących przepisów. Zawał ten wystąpił w warunkach

normalnej pracy i był niewątpliwie następstwem schorzenia samoistnego, gdyż brak było

nagłej przyczyny zewnętrznej, uzasadniającej uznanie zawału wnioskodawcy za wypadek

przy pracy. Sąd Wojewódzki nie stwierdził w czasie wykonywania obowiązków przez

wnioskodawcę istnienia okoliczności zewnętrznych (zdenerwowania, konfliktu, stresu,

nadmiernego obciążenia psychicznego i napięcia nerwowego), które mogłyby być uznane za

przyczynę zawału serca. Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawca [...] nie wykonywał w tym

dniu czynności przeciążających go fizycznie przy sprzątaniu pomieszczeń szlifierni i nie

włożył w pracę nadmiernego wysiłku fizycznego, który mógłby stać się przyczyną

wystąpienia zawału serca. Dlatego Sąd Wojewódzki uznał, że zdarzenie z dnia 13 sierpnia

1992 r. było wynikiem samoistnego schorzenia wnioskodawcy i nie jest wypadkiem przy

pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadku przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144

ze zm.). Z tego względu Sąd oddalił odwołanie wnioskodawcy z mocy art. 47714 § 1 k.p.c.,

jako nieuzasadnione.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem z dnia

14 kwietnia 1994 r. oddalił rewizję wnioskodawcy od powyższego wyroku Sądu

Wojewódzkiego z dnia 27 października 1993 r., podzielając stanowisko Sądu I instancji, że

zawał mięśnia sercowego wnioskodawcy był następstwem jego choroby samoistnej, a nie

następstwem wysiłku fizycznego. Sprzątanie pomieszczeń w zakładzie

murarsko-betoniarskim należało do zwykłych codziennych obowiązków wnioskodawcy i nie

można przyjąć, że było nadmiernym obciążeniem i wysiłkiem dla rzeczywistej sprawności

jego organizmu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji nie popełnił błędu przyjmując,

że praca wykonywana przez wnioskodawcę nie miała istotnego wpływu na wystąpienie

zawału i nie stanowiła jego przyczyny zewnętrznej. Sam fakt wystąpienia zawału podczas

pracy, bez dodatkowego udowodnienie jej szczególnych okoliczności, nie stwarza podstaw

do uznania zdarzenia za wypadek przy pracy.

Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Gdańsku, Rzecznik Praw Obywatelskich [...] wniósł rewizję nadzwyczajną, w której

zarzucił temu wyrokowi rażące naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z

1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), art. 227, 231 § 1, 316 § 1 i 368 k.p.c. Wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Toruniu z dnia

27 października 1993 r. [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy w Toruniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego, zawał mięśnia sercowego może być

uznany za wypadek przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z

1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), jeżeli nastąpił w czasie wykonywania pracy w normalnych

warunkach przez pracownika dotkniętego schorzeniem samoistnym, na skutek przyczyny

zewnętrznej lub wystąpienia dodatkowych zdarzeń, które w konkretnych okolicznościach

mogą być uznane za współsprawcze przyczyny zewnętrzne. Przykładowo można tu wskazać

uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1976 r., III PZP 2/76 (OSNCP 1976 z. 11 poz.

239) i niepublikowane wyroki z dnia 24 lutego 1982 r. II U 102/82, z dnia 28 października

1983 r., II PRN 10/83 i z dnia 22 stycznia 1993 r. II PRN 10/92 konkretyzujące okoliczności,

które mogły stanowić bezpośrednią przyczynę współsprawczą zawału mięśnia sercowego

pracownika w czasie pracy. Sądy obu instancji rozpatrujące niniejszą sprawę, wbrew

stanowisku skarżącego, nie odstąpiły od linii orzeczniczej przyjętej przez Sąd Najwyższy.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu przeprowadził bardzo

starannie postępowanie dowodowe w sprawie i zbadał wszechstronnie wszystkie istotne

okoliczności, niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnił należycie

podstawę faktyczną sprawy i dokonał prawidłowych ustaleń przyczyn wystąpienia zawału u

wnioskodawcy w czasie pracy i okoliczności zdarzenia z dnia 13 sierpnia 1992 r., które w

świetle opinii biegłych nie może być uznane za wypadek przy pracy z braku przyczyny

zewnętrznej. Sąd ten dokładnie zbadał, czy w czasie pracy wnioskodawcy wystąpiły

dodatkowe czynniki zewnętrzne, które mogłyby być uznane za przyczyny współsprawcze,

czy mieszane wystąpienia zawału mięśnia sercowego u wnioskodawcy. Sąd ten uznał , że nie

było takich okoliczności, które mogłyby być uznane za dodatkowe czynniki współsprawcze

lub przyczyniające się do powstania zawału mięśnia sercowego u wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku bardzo wnikliwie

przeanalizował zebrany materiał sprawy i ustosunkował się do zarzutów rewizji i uznał, że

Sąd I instancji nie popełnił błędów w ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej sprawy. Sąd

Najwyższy podziela tę ocenę, gdyż nie dopatrzył się uchybień Sądu II instancji, który miał

także na uwadze występujący w orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie prawniczym

kierunek wykładni prawa, znacznie liberalizujący związek przyczynowy pomiędzy

schorzeniem wewnętrznym, a nadmiernym wysiłkiem organizmu pracownika w pracy, jako

przyczyny zewnętrznej zawału mięśnia sercowego. Z tego punktu widzenia Sąd ten też ocenił

sprawę i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy nie dopatrzył się uchybień Sądów obu instancji.

Dokładna analiza sprawy nie potwierdza zarzutów rewizji nadzwyczajnej, która jako

bezpodstawna podlega z mocy art. 421 § 1 k.p.c. oddaleniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.