Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 36/95 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses extraordinary review for missing appeal deadline without ex officio fact-finding.

Numero d'incarto II URN 36/95
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the extraordinary review against the appellate court's decision to reject a late social security appeal. The applicant argued she missed the one-month deadline due to hospitalization, but the court found her explanation contradictory and insufficiently proven. Consequently, the court ruled that it is not obligated to establish the reasons for the missed deadline on its own initiative.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4779 § 3 k.p.c.; Art. 421 § 1 k.p.c.: The court is not obliged to ascertain ex officio the reasons for the expiration of the appeal period when the applicant fails to provide sufficient evidence of the delay.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary review missed appeal deadline ex officio fact-finding social security appeal contradictory evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4779 § 3 k.p.c.
art. 4779 § 3 k.p.c. podkreślając, że w decyzji wnioskodawczyni została prawidłowo
Art. 4779 § 1 k.p.c.
odwołania po terminie (art. 4779 § 1 k.p.c.) nie zachodzą okoliczności uzasadniające
Art. 421 § 1 k.p.c.
Dlatego też i na mocy art. 421 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 4779 § 3 k.p.c
art. 4779 § 3 k.p.c. podkreślając, że w decyzji wnioskodawczyni została prawidłowo
art. 4779 § 1 k.p.c
odwołania po terminie (art. 4779 § 1 k.p.c.) nie zachodzą okoliczności uzasadniające
art. 421 § 1 k.p.c
Dlatego też i na mocy art. 421 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 14 września 1995 r.

II URN 36/95

Sąd nie ma obowiązku ustalania z urzędu przyczyn unieważnienia odwołania od decyzji organu po terminie.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Kazimierz

Jaśkowski, Jerzy Kuźniar,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Stefana Trautsolta, po rozpoznaniu w

dniu 14 września 1995 r. sprawy z wniosku Natalii B. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w O. o emeryturę rolną, na skutek rewizji

nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od postanowienia Sądu Apelacyjnego w

Rzeszowie z dnia 20 stycznia 1995 r., [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

Natalia B. urodzona w 1910 roku, pobiera od 16 kwietnia 1982 r. emeryturę w

oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób

prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. 1989 r.,

Nr 46, poz. 250 ze zm.).

W dniu 25 stycznia 1994 r. zgłosiła do KRUS Oddział w O. wniosek o zwiększenie pobieranej emerytury o emeryturę z tytułu przekazania gospodarstwa rolnego.

W odpowiedzi z dnia 18 kwietnia 1994 r. KRUS Oddział Regionalny w O. wyjaśnił wnioskodawczyni, że w chwili składania wniosku o świadczenie rolne 6 maja 1980 r.

zataiła fakt, iż prowadzi zakład rzemieślniczy. Dlatego też w 1982 r. wstrzymano

wypłatę tego świadczenia a powstała nadpłata została potrącona z wyrównania

emerytury rzemieślniczej na podstawie decyzji z 26 lipca 1982 r.

W dniu 9 czerwca 1994 r. wnioskodawczyni zwróciła się o wydanie decyzji w

sprawie emerytury z tytułu przekazania gospodarstwa rolnego.

Decyzją z 8 sierpnia 1994 r. KRUS Oddział Regionalny w O. załatwił wniosek ten

odmownie powołując się na przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268 ze

zm.). W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków z art.

69 przytoczonej ustawy, albowiem mimo przekazania gospodarstwa rolnego posiadała

własne źródło dochodu, a warunkiem przyznania emerytury był między innymi brak

własnych, stałych źródeł dochodu.

Odwołanie od tej decyzji Natalia B. wniosła 20 października 1994 r. KRUS Oddział Regionalny w O., przekazując to odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie, wniósł o jego odrzucenie ponieważ wpłynęło po terminie.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie postanowieniem z 14 listopada 1994 r. odrzucił odwołanie. W uzasadnieniu Sąd powołał się na

art. 4779 § 3 k.p.c. podkreślając, że w decyzji wnioskodawczyni została prawidłowo

pouczona, iż po upływie 1 miesiąca (ustawowego terminu do wniesienia odwołania)

decyzja staje się prawomocna.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpatrując zażalenie wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Wojewódzkiego - postanowieniem z dnia 20 stycznia 1995 r. oddalił

zażalenie. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podał, że w decyzji nie odnotowano daty

wysłania jej do adresata, a w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego doręczenie decyzji.

Z treści złożonego zażalenia wynika jednak, że wnioskodawczyni otrzymała decyzję w ostatnich dniach miesiąca (sierpnia), w którym została ona wydana.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że o terminie i sposobie odwołania wnioskodawczyni

była prawidłowo pouczona w decyzji. Mimo to odwołanie nadała w Urzędzie Pocztowym

w J.L. dopiero 18 października 1994 r.

Minister Sprawiedliwości wniósł od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie rewizję nadzwyczajną.

Zarzucił temu postanowieniu rażące naruszenie prawa, w tym szczególnie art.

4779 § 1 i § 3 k.p.c. i wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz poprzedzającego go

postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Minister Sprawiedliwości przyznał, że wprawdzie z treści zażalenia załączonego do akt sądowych wynika, że wnioskodawczyni otrzymała decyzję

przy końcu sierpnia, ale z odpisu tego zażalenia znajdującego się w aktach rentowych

wynika, że decyzję organu rentowego otrzymała przy końcu września. Wówczas

odwołanie byłoby złożone w terminie określonym przepisem art. 477 9 § 1 k.p.c. Minister

Sprawiedliwości zwrócił też uwagę na to, że wnioskodawczyni miała przebywać przez 3

miesiące w szpitalu a wówczas należało rozważyć, czy nawet w przypadku złożenia

odwołania po terminie (art. 4779 § 1 k.p.c.) nie zachodzą okoliczności uzasadniające

merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Poza sporem pozostaje, że brak jest formalnego potwierdzenia daty doręczenia

wnioskodawczyni decyzji KRUS z 8 sierpnia 1994 r. oraz to, że w decyzji wnioskodawczyni została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie odwołania się od tej

decyzji. Wnioskodawczyni twierdziła wprawdzie, że przez trzy miesiące przebywała w

szpitalu, ale nie podała nawet w przybliżeniu kiedy pobyt w szpitalu miał miejsce i nie

przedstawiła żadnego dokumentu, który uprawdopodobniłby jej twierdzenie co do tego

faktu.

Zgodnie z art. 4779 § 1 k.p.c. odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się

w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji.

Decyzja, co jest bezsporne, wydana została 8 sierpnia 1994 r. Brak jest wprawdzie dowodu jej doręczenia, ale sądząc po pismach wnioskodawczyni kierowanych do

Oddziału Regionalnego KRUS w O., w których domagała się wydania decyzji,

wnioskodawczyni była zainteresowana formalnym otrzymaniem decyzji i to w jak

najszybszym terminie. Wnoszący rewizję nadzwyczajną przyznaje, że z treści zażalenia

wynika, iż wnioskodawczyni otrzymała decyzję przy końcu sierpnia. Równocześnie

jednak, powołuje się na odpis tego zażalenia znajdujący się w aktach rentowych, z

którego wynika, że decyzję wnioskodawczyni otrzymała pod koniec września.

Uszło uwadze wnoszącego rewizję nadzwyczajną, że w odpisie wspomnianego

zażalenia znajdującego się na k. 18 akt rentowych przerobiono, poprawiono słowo

miesiąca na słowo "września". W zażaleniu do Sądu Apelacyjnego, znajdującym się w

aktach sądowych, którego kopia znajduje się na k. 18 akt rentowych podano: "Decyzja

podobno wydana została 8 sierpnia, lecz otrzymałam ją dopiero przy końcu miesiąca".

Data odwołania od decyzji, wniesionego do Sądu Wojewódzkiego, nie zawiera

miesiąca jego wniesienia. Data ta ograniczona jest do podania dnia i roku "18.1994". W

odwołaniu wnioskodawczyni nie wspomina kiedy otrzymała decyzję.

W tych okolicznościach zdaniem Sądu Najwyższego, nie można uznać, iż Sądy

obu instancji rażąco naruszyły art. 4779 § 3 k.p.c. uznając, że odwołanie zostało

wniesione po terminie określonym w art. 4779 § 1 k.p.c. i dlatego podlega odrzuceniu.

Wbrew wywodom rewizji Sąd nie jest zobowiązany w tego rodzaju okolicznościach ustalać z urzędu, czy wnioskodawczyni rzeczywiście przebywała w szpitalu i kiedy

ten pobyt miał miejsce. W odwołaniu wniesionym do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wnioskodawczyni nie wspominała nawet o

pobycie w szpitalu. Podała o tym dopiero w zażaleniu do Sądu Apelacyjnego.

Informacja ta, bardzo ogólnikowa, pozostaje równocześnie w sprzeczności z twierdzeniem o otrzymaniu decyzji dopiero we wrześniu. W zażaleniu wnioskodawczyni

bowiem napisała: " ponadto leżałam w szpitalu przez okres trzech miesięcy w tym

czasie, gdy był termin na złożenie odwołania". Z tego oświadczenia wnioskować należy,

że decyzję wnioskodawczyni otrzymała w sierpniu a odwołania nie wniosła w terminie

nie dlatego, że decyzja została jej przesłana we wrześniu, lecz dlatego, że leżała w

szpitalu. Równocześnie jest faktem powszechnie znanym, że po trzymiesięcznym

pobycie w szpitalu pacjent otrzymuje co najmniej kartę informacyjną. Dlatego też nie

można uznać za wystarczające wyjaśnienie wnioskodawczyni, iż dowodu na pobyt w

szpitalu nie może przedstawić bo nie jest w stanie pojechać do J., gdzie znajduje się

szpital.

Reasumując Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej i ustalenia, iż zarówno Sąd Wojewódzki, jak i Sąd Apelacyjny dopuściły się

rażącego naruszenia prawa przyjmując, iż odwołanie wnioskodawczyni od decyzji

KRUS zostało wniesione po upływie jednego miesiąca od doręczenia tej decyzji. W

zgromadzonym materiale dowodowym oba Sądy miały podstawę do odrzucenia

odwołania w oparciu o art. 4779 § 3 k.p.c.

Dlatego też i na mocy art. 421 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.