Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 36/94 Generato dall'IA

Supreme Court allows rural pension claim by recognizing past social insurance periods as acquired rights.

Numero d'incarto II URN 36/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland revoked the lower court's dismissal of Anna M.'s rural pension claim and remanded the case for further fact-finding. The lower court had denied the pension because the applicant was not currently covered by rural social insurance when she filed her request or when the new law took effect. The Supreme Court ruled that periods of mandatory social insurance paid under previous laws constitute acquired rights and count toward the statutory requirement, regardless of the specific legal basis at the time. Consequently, the court ordered the lower court to verify the applicant's historical insurance contributions to determine if she met the 100-quarter threshold.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników; Art. 422 § 2 k.p.c.: Periods of mandatory social insurance paid under previous legal provisions constitute acquired rights and count toward the statutory insurance period for rural pensions, even if the applicant was not subject to the current insurance scheme at the time of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquired rights social insurance periods rural pension eligibility mandatory contributions legal continuity statutory threshold remand for evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
jest ubezpieczonym w rozumieniu art. 19 tejże ustawy.
Art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
Według art. 20 ust.1 pkt 2 ustawy o u.s.r.
Art. 422 § 2 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy stosownie do treści art. 422 § 2 k.p.c.
art. 422 § 2 k.p.c
Z powyższych względów Sąd Najwyższy stosownie do treści art. 422 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II URN 47/93
II URN 47/93, OSNCP 1994 z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 19 października 1994 r.

II URN 36/94

Osoba podlegająca ubezpieczeniu społecznemu z tytułu działalności

rolniczej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 71, poz. 342)

jest ubezpieczonym w rozumieniu art. 19 tejże ustawy.

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędzia SN: Józef Iwulski, Sędzia

SA: Barbara Wagner (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w

dniu 19 października 1994 r. sprawy Anny M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w R. o emeryturę rolniczą, na skutek rewizji nadzwyczajnej

Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 1 grudnia 1992 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach ustaliwszy, że ubiegająca się o emeryturę rolniczą Anna M., od roku 1989 nie podlegała

ubezpieczeniu społecznemu rolników, wyrokiem z dnia 1 grudnia 1992 r., [...] oddalił jej

odwołanie z dnia 19 września 1992 r. od decyzji [...] wydanej w dniu 18 września 1992

r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., odmawiającej przyznania

wnioskowanego świadczenia.

Zdaniem Sądu skoro odwołująca się "nie pozostawała w ubezpieczeniu społecznym rolników ani w dacie wejścia w życie ustawy - 1 stycznia 1991 r. ani w chwili

złożenia wniosku w dniu 28 lipca 1992 r. " nie spełniła jednego z przewidzianych w art.

19 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 71, poz. 342 ), powoływanej dalej jako " ustawa o

u.s.r.", warunków nabycia prawa do emerytury.

Minister Sprawiedliwości wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną z dnia 18

sierpnia 1994 r. i podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa, a w szczególności art.

19 ust. 1 ustawy o u.s.r., oraz naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o

jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach lub zmianę i

przyznanie Annie M. prawa do emerytury rolniczej od dnia 28 kwietnia 1992 r. Zdaniem

rewidującego Sąd błędnie przyjął, że pozostawanie w ubezpieczeniu społecznym w

dniu wejścia w życie ustawy o u.s.r. lub w dniu złożenia wniosku o świadczenie

warunkuje - poza spełnieniem innych ustawowych wymagań- nabycie prawa do

świadczeń w tej ustawie przewidzianych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy o u.s.r. emerytura rolnicza przysługuje

ubezpieczonemu, który osiągnął wiek emerytalny (wynoszący dla kobiet 60 lat) i podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez okres co najmniej 100 kwartałów.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sporządzonego na żądanie Sądu Najwyższego, wynika jednoznacznie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w nim zawartego

stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o u.s.r., przy czym Sąd Wojewódzki przyjął, że

uprawnionym do emerytury przewidzianej w tym przepisie jest ubezpieczony, a zatem

osoba podlegająca ubezpieczeniu rolniczemu w dniu złożenia wniosku o świadczenie

lub w dniu wejścia ustawy w życie.

Jakkolwiek kwestia ta budziła w praktyce wątpliwości, za utrwalony już w orzecznictwie uznać należy pogląd, że "okres ubezpieczenia rolniczego w rozumieniu

dotychczasowych przepisów należy traktować jako okres ubezpieczenia, o którym

mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.s.r." (por. wyrok SN z dnia 19 listopada 1993 r.,

II URN 47/93, OSNCP 1994 z. 5 poz. 117). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd

Najwyższy, kierując się regułami wykładni logicznej, systemowej i funkcjonalnej,

wywiódł, że obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie społeczne, niezależnie od

wprowadzającej go podstawy prawnej, prowadzi do uzyskania określonego stażu ubezpieczeniowego i stanowi - w tym zakresie - jego prawo nabyte, które nie może ulec

przekreśleniu.

Rację ma przeto rewidujący, że "ubezpieczonym w rozumieniu przepisów prawa

ubezpieczeń społecznych jest każdy, kto podlegał (kiedykolwiek) obowiązkowi

ubezpieczenia społecznego, a nie tylko ten, kto aktualnie podlega temu obowiązkowi."

Samo zatem ustalenie, że odwołująca się w chwili złożenia wniosku o emeryturę

rolniczą nie podlegała rolniczemu ubezpieczeniu społecznemu nie daje podstaw do

odmowy przyznania jej wnioskowanego świadczenia.

Ponieważ urodzona 26 czerwca 1926 r. Anna M. osiągnęła wiek emerytalny

przewidziany w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o u.s.r., okolicznością wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie okresu jej podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu.

Z zaświadczenia wydanego w dniu 29 lipca 1992 r. przez Urząd Miejski w P.

wynika, że odwołująca się opłacała składki na ubezpieczenie społeczne w okresie od 1

lipca 1977 r. do 31 grudnia 1988 r., tj. przez 46 kwartałów.

Według art. 20 ust.1 pkt 2 ustawy o u.s.r. do okresu podlegania ubezpieczeniu

zalicza się, przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r., okresy prowadzenia

gospodarstwa rolnego lub pracy w nim, po ukończeniu 16 roku życia.

W oświadczeniu złożonym w Urzędzie Miejskim w P. Anna M. podała, że w

okresie od 27 czerwca 1942 r. do 4 listopada 1950 r. pracowała w gospodarstwie

rolnym rodziców, prowadząc je następnie do 30 grudnia 1968 r. zaś od 31 grudnia 1968

r. prowadziła gospodarstwo własne.

Ponieważ okoliczności te są istotne dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, a

nie były badane ani w postępowaniu rentowym ani odwoławczym, konieczne jest ich

wyjaśnienie i w tym celu przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy stosownie do treści art. 422 § 2 k.p.c.

orzekł jak w sentencji wyroku.