Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 30/94 Generato dall'IA

Social security court allows disability pension claim when employer employment caused significant health deterioration.

Numero d'incarto II URN 30/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland revoked a lower court's dismissal of a disability pension claim due to a significant error in interpreting expert medical opinions. The applicant argued that his disability worsened during employment, while the lower court incorrectly concluded no deterioration occurred despite expert testimony to the contrary. The court held that the lower court must re-examine the case because its finding contradicted the specialized medical evidence and violated the applicant's social security rights.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 32 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; Art. 422 § 2 k.p.c.: A worker employed as a third-group invalid acquires a right to a disability pension if their health condition deteriorates significantly during employment, rendering them unable to continue their previous work, and a lower court's contrary finding based on misread expert opinions constitutes a serious violation of law warranting extraordinary review.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security disability pension significant health deterioration third group invalid status extraordinary review procedure expert medical opinion interpretation employment period health status social policy rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 32 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 3 § 2 i art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 32 i 33
Art. 422 § 2 k.p.c.
Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 422 § 2 k.p.c.
Art. 421 § 2 k.p.c.
określonego w art. 421 § 2 k.p.c., ponieważ zaskarżony wyrok także narusza interes
Art. 3 § 2 k.p.c.
rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 3 § 2 i art.
Art. 278 § 1 k.p.c.
3 § 2 i art. 278 § 1 k.p.c. oraz art.
art. 278 § 1 k.p.c
3 § 2 i art. 278 § 1 k.p.c.
art. 422 § 2 k.p.c
Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 422 § 2 k.p.c.
art. 421 § 2 k.p.c
określonego w art. 421 § 2 k.p.c., ponieważ zaskarżony wyrok także narusza interes

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III UZP 24/84
Najwyższego z dnia 12 czerwca 1984 r., III UZP 24/84 (OSNCP 1985 z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 28 września 1994 r.

II URN 30/94

Pracownik, który podjął zatrudnienie jako inwalida III grupy, spełnia warunki z art.

32 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr

40, poz. 267 ze zm.), jeżeli w okresach wymienionych w tym przepisie nastąpiło

istotne pogorszenie jego stanu zdrowia, uniemożliwiające kontynuowanie dotychczasowego zatrudnienia.

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef

Iwulski, Adam Józefowicz,

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Stefana Trautsolta, po rozpoznaniu w dniu 28

września 1994 r. sprawy z wniosku Włodzimierza K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w G. o rentę inwalidzką, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra

Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Toruniu z dnia 13 października 1993 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienia

Decyzją z 31 marca 1993 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił

wnioskodawcy Kazimierzowi K., urodzonemu 17 sierpnia 1969 r., prawa do renty

inwalidzkiej z uwagi na to, iż istniejące u niego inwalidztwo III grupy powstało przed

16-tym rokiem życia i nie uległo w czasie zatrudnienia istotnemu pogorszeniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca podniósł, iż opinia Obwodowej KiZ,

na którą powołał się organ rentowy wydając w/w decyzję, jest niewystarczająca,

ponieważ w składzie Komisji nie było lekarzy specjalistów neurologa i psychiatry,

niezbędnych do prawidłowej oceny jego stanu zdrowia. Wnioskodawca utrzymywał, że

jego inwalidztwo uległo istotnemu pogorszeniu w czasie zatrudnienia. Sąd dopuścił

dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: internisty, psychiatry i neurologa na

okoliczność, czy inwalidztwo wnioskodawcy uległo istotnemu pogorszeniu w czasie

zatrudnienia. Biegli po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską, przeprowadzeniu

wywiadu oraz badania wnioskodawcy, rozpoznali jako chorobę podstawową

encefalopatię pod postacią niedorozwoju umysłowego stopnia lekkiego, padaczki oraz

charakteropatii i stwierdzili, że choroba ta w sposób istotny ogranicza zdolność

badanego do zarobkowania, powodując inwalidztwo III grupy. Biegli ponadto stwierdzili,

że wprawdzie inwalidztwo III grupy powstało przed 16-tym rokiem życia, to jednak w

czasie zatrudnienia wytworzył się zespół charakteropatyczny, który doprowadził w

następstwie do pogorszenia zdrowia w ramach III grupy. Zdaniem biegłych, lekarze

orzekający w Obwodowej KIZ w sposób niedostateczny ocenili stan psychiczny

wnioskodawcy.

Mimo powyższej opinii lekarzy biegłych sądowych, Sąd Wojewódzki wyrokiem z 13

października 1993 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy.

Od wyroku tego założył rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości. Zarzucając

rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 3 § 2 i art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 32 i 33

ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), a nadto naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej,

Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono, iż Sąd oddalił odwołanie

wnioskodawcy pomimo, że dwaj biegli sądowi-lekarze właściwych specjalizacji

stwierdzili, że w czasie zatrudnienia w stanie zdrowia wnioskodawcy nastąpiło istotne

pogorszenie na skutek powstania zespołu charakteropatycznego, co z kolei

doprowadziło do pogorszenia inwalidztwa. Wprawdzie pogorszenie to nastąpiło w

ramach tej samej grupy inwalidów, to jednak nie przeszkadza to wnioskodawcy w

nabyciu prawa do renty inwalidzkiej. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych pracownik, który podjął zatrudnienie jako

inwalida III grupy, spełnia wymagania z art. 32 pkt 3 ustawy o z.e.p., jeżeli w okresach

wymienionych w tym przepisie w jego stanie zdrowia nastąpiło istotne pogorszenie,

uniemożliwiające kontynuowanie dotychczasowego zatrudnienia. W tej sytuacji, jeżeli

Sąd nie zgadzał się z opinią biegłych lekarzy, to powinien był uzyskać opinię

uzupełniającą od biegłych, a nie wypowiadać się samodzielnie w kwestii wymagającej

posiadania wiadomości specjalnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, sporządzone na żądanie Sądu Najwyższego,

potwierdza zasadność rewizji nadzwyczajnej. Sąd Wojewódzki w motywach wyroku

podał w sposób dokładny przebieg zatrudnienia wnioskodawcy oraz przytoczył opinię

lekarzy biegłych sądowych. Sąd zaznaczył, że opinia ta nie budzi wątpliwości, gdyż

została wydana przez lekarzy właściwych specjalizacji z uwagi na rodzaj schorzeń

wnioskodawcy. Dlatego słuszny okazał się zarzut wnioskodawcy, że lekarze wchodzący

w skład Obwodowej KIZ nie ocenili w sposób miarodajny stanu jego zdrowia i

wydolności organizmu do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia; nie byli bowiem

oni lekarzami właściwych specjalizacji. Sąd Wojewódzki stwierdził dalej, że

wnioskodawca spełnia zatem wymagania z art. 32 i 33 ustawy o z.e.p., gdyż w stanie

jego zdrowia w okresie zatrudnienia nastąpiło istotne pogorszenie, które w

konsekwencji spowodowało pogorszenie inwalidztwa w ramach III grupy inwalidów.

Takie zaś pogorszenie uprawnia pracowników do renty inwalidzkiej III grupy, co zostało

już wyjaśnione w orzecznictwie sądowym, a w szczególności w uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 12 czerwca 1984 r., III UZP 24/84 (OSNCP 1985 z. 1 poz. 6).

Oddalenie odwołania wnioskodawcy od niekorzystnej decyzji organu rentowego

nastąpiło na skutek "przeoczenia" zasadnej opinii lekarzy biegłych sądowych, w wyniku

czego doszło do dokonania wadliwego ustalenia, iż w inwalidztwie wnioskodawcy,

powstałym przed 16 rokiem życia w czasie zatrudnienia nie doszło do istotnego

pogorszenia.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także wyżej przytoczonych

motywów zaskarżonego wyroku, oczywiste jest, że wyrok ten nie może się ostać.

Ustalenie Sądu, że w stanie inwalidztwa wnioskodawcy w czasie jego zatrudnienia nie

nastąpiło istotne pogorszenie, pozostaje bowiem w sprzeczności z opinią lekarzy

biegłych sądowych, mylnie odczytaną przez Sąd. Dlatego konieczne jest rozważenie

jeszcze raz przez Sąd Wojewódzki całego materiału dowodowego sprawy i ponowne

rozstrzygnięcie o prawie wnioskodawcy do renty inwalidzkiej. Z tych powodów Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 422 § 2 k.p.c.

Uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej nie stoi na przeszkodzie upływ terminu

określonego w art. 421 § 2 k.p.c., ponieważ zaskarżony wyrok także narusza interes

Rzeczypospolitej Polskiej. Pozbawienie wnioskodawcy, będącego inwalidą, zagwarantowanego prawem świadczenia z ubezpieczenia społecznego pozostaje bowiem

w sprzeczności z polityką socjalną naszego Państwa.