Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 24/95 Generato dall'IA

Supreme Court remands social security case for retrial due to insufficient fact-finding on employment contracts.

Numero d'incarto II URN 24/95
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court set aside lower court decisions ordering an agency to pay social security contributions for workers sent abroad. The agency argued it only acted as a sub-intermediary connecting Polish citizens with other agencies, not as the direct employer. The Court found the lower courts failed to verify whether actual employment contracts existed between the agency and the workers, relying instead on incomplete documentary evidence. Consequently, the case was remanded for a new trial to properly determine the nature of the agency's role and the existence of direct employment relationships.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 29 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu; Art. 3 § 2 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.a.; Art. 422 § 2 k.p.c. - A court decision violating the principle of reasoned judgment and rendering a final ruling in a case not sufficiently clarified constitutes a ground for extraordinary review and remand for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary review social security contributions employment abroad sub-intermediary services remand for retrial insufficient fact-finding principle of reasoned judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu
pracodawcy zagranicznego (art. 29 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r.
Art. 3 § 2 k.p.c.
rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2 k.p.c., art.
Art. 316 § 1 k.p.a.
Wojewódzkiego rażąco naruszały prawo, skoro zostały wydane w sprawie niedostatecznie wyjaśnionej do ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 3 § 2 k.p.c. i art. 316 § 1
Art. 422 § 2 k.p.c.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 422 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy
art. 3 § 2 k.p.c
rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2 k.p.c., art.
art. 316 § 1 k.p
Wojewódzkiego rażąco naruszały prawo, skoro zostały wydane w sprawie niedostatecznie wyjaśnionej do ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 3 § 2 k.p.c. i art. 316 § 1
art. 422 § 2 k.p.c
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 422 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 7 lipca 1995 r.

II URN 24/95

Jednostki uprawnione do kierowania osób do pracy za granicą zobowiązane są do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w

wypadku zawarcia z obywatelem polskim umowy o zatrudnieniu za granicą u

pracodawcy zagranicznego (art. 29 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu - Dz. U. Nr 75, poz. 446 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Janusz Łętowski, Maria

Mańkowska (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, z udzialem prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w dniu

7 lipca 1995 r. sprawy z wniosku Agencji Ship-Service "R." Spółka z o.o. w

S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o zapłatę składek na

ubezpieczenie społeczne, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...]

od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczen Społecznych w Poznaniu z

dnia 6 lipca 1994 r., [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczen Społecznych w Szczecinie z dnia 15 grudnia 1993 r. [...]

oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 8 stycznia 1993 r.

[...] i przekazał sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. do

ponownego rozpatrzenia.

Uzasadnienie

Agencja Ship-Service "R." Spółka z o.o. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 8 stycznia 1993 r., zobowiązującej do

uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników kierowanych do pracy

za granicą.

Agencja przyznała, że otrzymała w dniu 19 września 1989 r. koncesję Ministra

Współpracy Gospodarczej z Zagranicą uprawniającą do świadczenia usług przedstawicielskich na rzecz armatorów zagranicznych ważną w okresie od 20 września 1989 r.

do 30 września 1991 r. Otrzymała także w dniu 26 lipca 1990 r. ważne na okres jednego roku uprawnienie wydane przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej zezwalające na

kierowanie obywateli polskich do pracy u zagranicznego pracodawcy. Mimo tego,

Agencji nie udało się zawrzeć żadnych umów z armatorami zagranicznymi, wobec

czego zajmowała się usługami subpośrednictwa polegającymi na kojarzeniu ofert zgłaszanych przez obywateli polskich z zapotrzebowaniem przedstawianym przez inne

agencje pośrednictwa pracy, będące właściwymi jednostkami kierującymi. Agencja

podała nazwy tych jednostek.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.

wniósł o jego oddalenie, powołując się w szczególności na przepisy art. 27 i art. 29

ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446) oraz na wyniki

przeprowadzonej w Agencji "R." kontroli.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie wyrokiem

z dnia 15 grudnia 1993 r. oddalił odwołanie Agencji "R." uznając, że realizacja

uprawnień do kierowania obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych na podstawie art. 26 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. nakłada

obowiązek opłacana składek na ubezpieczenie społeczne za skierowanych pracowników zgodnie, z art. 29 pkt 1 tej ustawy.

W rewizji od powyższego wyroku Agencja "R." zarzuciła, między innymi,

sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału przez

przyjęcie, że Agencja wysyłała obywateli polskich bezpośrednio do pracodawców zagranicznych.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z

dnia 6 lipca 1994 r. oddalił rewizję i podzielił w całości ustalenia dokonane przez Sąd

Wojewódzki, że na Agencji "R." spoczywał obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy za kierowanych przez siebie pracowników do

pracy za granicą.

Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości zarzuca powyższemu wyrokowi

rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2 k.p.c., art. 29 ustawy z dnia 29

grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446 ze zm.) i naruszenie interesu

Rzeczypospolitej Polskiej oraz wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i

poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego, a także decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Szczecinie z dnia 8 stycznia 1993 r. i przekazanie

sprawy temu organowi rentowemu do ponownego rozpoznania.

Minister Sprawiedliwości podniósł, że zaskarżony wyrok wydany został w sprawie

niedostatecznie wyjaśnionej do ostatecznego rozstrzygnięcia, bowiem akta sprawy nie

pozwalają na ustalenie za jakie osoby i za jakie okresy ich pracy istnieje obowiązek

Agencji "R." zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Ustaleń takich nie można

dokonać na podstawie zaskarżonej decyzji, ani na podstawie wykazów sporządonych w

czasie kontroli, chociażby ze względu na treść pisma Interster SA z dnia 27 grudnia

1993 r., który opłacił składki za osoby, kierowane do pracy za granicę w okresie lat

1990-1991, za pośrednictwem tej jednostki, a osoby te znajdują się również w

wykazach ZUS.

Wyjaśnienia wymagają również okoliczności wskazane w pismach firm Import-Export Service Consulting i Marine Managers Haifa [...], które nie były znane organowi

rentowemu przed wydaniem decyzji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Art. 29 ustawy z dnia 29 grudnia 1989

r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446 ze zm.) zobowiązał jednostki kierujące,

realizujące zatrudnienie na podstawie umów, o których mowa w art. 26 pkt 2, tj. zawartych z obywatelami polskimi kierowanymi przez te jednostki do pracy za granicą u

pracodawców zagranicznych, do przekazywania na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenie społeczne za każdą osobę skierowaną do pracy za

granicą, wymierzoną od przeciętnego wynagrodzenia w wysokości przewidzianej dla

pracowników zatrudnionych w Polsce i na Fundusz Pracy kwotę odpowiadającą 12%

przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc trwania ubezpieczenia społecznego

osoby skierowanej do pracy za granicą, w trybie i na zasadach przewidzianych dla

składek na ubezpieczenie społeczne.

Zgodnie zaś z art. 27 ust. 3 tej ustawy, kierowanie do pracy za granicą przez

jednostki kierujące odbywa się na podstawie umów zawieranych przez te jednostki z

obywatelami polskimi kierowanymi do pracy za granicą, które regulują czas zatrudnienia

za granicą, obowiązki osoby skierowanej i jednostki kierującej oraz zwrot kosztów

związanych ze skierowaniem do pracy za granicą.

Oznacza to, że Agencja "R.", która posiadała uprawnienia do kierowania obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, miała obowiązek

opłacania składek na ubezpieczenie społeczne jedynie wówczas, gdy zrealizowane

zostało uprawnienie Agencji, wynikające z art. 26 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, tzn. zawarta została umowa z obywatelem polskim kierowanym przez Agencję do pracy za

granicą u pracodawcy zagranicznego.

Natomiast Agencja "R.", zarówno w odwołaniu od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, jak i w rewizji od wyroku Sądu I instancji twierdzi, że mimo uzyskanych

zezwoleń do świadczenia usług przedstawicielskich na rzecz armatorów zagranicznych,

nie zawierała z obywatelami polskimi umów, na podstawie których byli kierowani do

pracy za granicą u pracodawców zagranicznych. Stan taki wynikał z istnienia dużej

konkurencji na rynku pośrednictwa pracy, stąd Agencja "R." zajmowała się wyłącznie

usługami subpośrednictwa, polegającymi na kojarzeniu ofert zgłaszanych przez

obywateli polskich z zapotrzebowaniem innych agencji pośrednictwa pracy, które były

jedynymi jednostkami kierującymi obywatela polskiego do pracy u pracodawcy

zagranicznego. W okresie objętym decyzją ZUS z dnia 8 stycznia 1993 r. Agencja "R."

dokonała 69 usług subpośrednictwa [...] do agencji - jednostek kierujących, które zdaniem Agencji "R." - są zobowiązane do przekazywania składek na ZUS i Fundusz

Pracy.

Sądy obu instancji, co słusznie zarzuca rewizja nadzwyczajna, pominęły dowody

z dokumentów przedstawionych przez Agencję "R.", w których potwierdzono, że osoby

znajdujące się w wykazie organu rentowego były zatrudnione za pośrednictwem innych

jednostek kierujących. Świadczy o tym niewątpliwie pismo Interster SA z dnia 27

grudnia 1993 r. [...], stwierdzające opłacenie składek za skierowanie do pracy za

granicą osób, figurujących również w wykazie organu rentowego, który stanowi

podstawę dla obciążenia tymi samymi składkami Agencję "R.".

Wymaga to ustalenia, czy rzeczywiście osoby, które zostały umieszczone w

wykazach organu rentowego, były skierowane do pracy za granicę na podstawie umów

zawartych z Agencją "R.". Nazwiska osób, które figurują zarówno w wykazie organu

rentowego i piśmie Intersteru SA z dnia 27 grudnia 1993 r., dotyczą podobnych

okresów pracy za granicą; byłoby zatem nieuzasadnione żądanie Oddziału ZUS-u w S.

powtórnego opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne.

Wyjaśnienia wymaga również, czy za osoby wymienione w piśmie na k. 26 akt

sądowych opłacone zostały składki na ubezpieczenie społeczne. Z pisma tego nie wynika również, czy firma Import-Export Service Consultng działała na podstawie

uprawnień określonych w art. 27 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. Inna z kolei sytuacja

mogła mieć miejsce w wypadku kierowania przez Agencję "R." obywateli polskich do

Marine Managers Haifa [...]. wymaga zatem wyjaśnienia, czy Agencja "R." w stosunku

do tej firmy była jednostką kierującą do pracy za granicą u pracodawców

zagranicznych.

Wszystkie okoliczności, wymagające wyjaśnienia wynikają z dokumentów złożonych w postępowaniu odwoławczym, nie były więc znane Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w S. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Rewizja nadzwyczajna

podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu

Wojewódzkiego rażąco naruszały prawo, skoro zostały wydane w sprawie niedostatecznie wyjaśnionej do ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 3 § 2 k.p.c. i art. 316 § 1

k.p.a.). Narusza to również interes Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ godzi w zasadę

praworządnego działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 422 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.