Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 23/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed extraordinary review denying disability pension due to work accident when expert opinion showed no ongoing disability.

Numero d'incarto II URN 23/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed an extraordinary review regarding a disability pension claim arising from a work accident. The applicant had previously received a pension for general health disability, but the Social Insurance Institution denied a new pension for the work accident based on expert medical opinions. The court upheld the denial because the experts determined the applicant did not meet the criteria for any disability group, including the work-related one. Consequently, the court ruled that the lack of current disability status provided no legal basis to change the administrative decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; Rozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia: Although a disability for a work accident was previously established, courts may determine if that disability persists; if expert opinions confirm no ongoing disability, the administrative decision denying a new pension for the work accident stands.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability pension work accident extraordinary review expert opinion ongoing disability Social Insurance Institution Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
Rozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia
art. 233 § 1 KPC
przeprowadzone dowody, ocenione przez Sąd po myśli art. 233 § 1 KPC, że
art. 421 § 1 KPC
oddalenie po myśli art. 421 § 1 KPC.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 5 września 1996 r.

II URN 23/96

W sprawie o przyznanie renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy

dopuszczalne jest ustalenie przez Sądy (na podstawie opinii biegłych) czy

wnioskodawca jest w dalszym ciągu inwalidą z ogólnego stanu zdrowia, chociaż

inwalidztwo to zostało uprzednio stwierdzone i nie było kwestionowane.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Janusz Łętowski.

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Witolda Bryndy, po rozpoznaniu w dniu

5 września 1996 r. sprawy z wniosku Zdzisława W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę inwalidzką z tytułu wypadku przy pracy, na

skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 20

listopada 1995 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 13 marca 1989 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w C.

przyznał wnioskodawcy Zdzisławowi W. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na

okres 12 miesięcy od dnia 16 grudnia 1988 r. do dnia 10 grudnia 1989 r. uwzględniając

orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia [...] w W.

Wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej został załatwiony odmownie decyzją z dnia 13

lutego 1989 r.

Wobec ponowienia tego ostatniego wniosku, organ rentowy przyznał wnioskodawcy rentę inwalidzką według trzeciej grupy od dnia 11 grudnia 1989 r. na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 4 stycznia 1990 r. zaliczającego go do tej

grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia.

W dniu 12 czerwca 1991 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Warszawie po rozpoznaniu sprawy z powództwa Zdzisława W. przeciwko Zakładowi Robót Górniczych "W."

w M. o uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, uwzględnił powództwo, ustalając że

zdarzenie, które miało miejsce w dniu 7 czerwca 1988 r. było wypadkiem przy pracy

(wyrok z dnia 12 czerwca 1991 r. [...]), w związku z czym wnioskodawca dochodził

przyznania renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy.

Decyzją z dnia 5 czerwca 1992 r. organ rentowy odmówił przyznania tego

świadczenia w oparciu o orzeczenie komisji lekarskiej zaliczające wnioskodawcę w

dalszym ciągu do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia i odmawiające

zaliczenia go do jakiejkolwiek grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy.

Decyzja ta nie została zaskarżona. Kontrolne badania lekarskie przeprowadzone w

1995 r. w dalszym ciągu nie dały podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do żadnej grupy

inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy, stąd też decyzją z dnia 31 lipca 1995 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W. nie zmienił wysokości pobieranej renty.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji, Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 1995 r. oddalił je,

powołując się w uzasadnieniu na złożoną przez biegłych lekarzy (chirurga-ortopedę i

neurologa) opinię, w której rozpoznali oni u badanego niewielkie ograniczenie ruchomości w odcinku krzyżowym bez obecności zespołu korzeniowego, nie znajdując podstaw do zaliczenia odwołującego się do jednej z grup inwalidów tak w związku z

wypadkiem przy pracy, jak i z ogólnego stanu zdrowia.

Powyższy wyrok zaskarżył rewizją nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu

Najwyższego i zarzucając rażące naruszenie § 8 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i

Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do

spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badanie

przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz. U. Nr 47, poz.

214 ze zm.: Dz. U. z 1990 r. ,Nr 37, poz. 210) oraz art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca

1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity

tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie

decyzji ZUS z dnia 31 lipca 1995 r. i przyznanie wnioskodawcy prawa do renty

inwalidzkiej wypadkowej "od daty stwierdzenia inwalidztwa z uwzględnieniem art. 101

ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)". Według rewizji

nadzwyczajnej, wyłączną przyczyną inwalidztwa u zainteresowanego jest ucisk korzenia

nerwowego przez wypadnięty dysk, to natomiast zostało zakwalifikowane jako

następstwa wypadku przy pracy. "W tej sytuacji renta inwalidzka jest rentą z tytułu

wypadku przy pracy".

Poza rażącym naruszeniem prawa, doszło też do naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie poszkodowanego wypadkiem przy pracy

pracownika, renty w należnej mu wysokości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest wątpliwe, że w dniu 7 czerwca 1988 r. wnioskodawca jako ładowacz uległ

wypadkowi przy pracy, doznając w czasie załadunku płyt betonowych, wypadnięcia

dysku. W dniu 21 września 1988 r. wykonany został zabieg operacyjny polegający na

rewizji przestrzeni L4 - L5 i L5 - S1 i usunięciu zastarzałego częściowo wypadniętego

dysku z przestrzeni L5-S1. W rozpoznawanej sprawie zbadania wymagało czy obecny

stan zdrowia wnioskodawcy uzasadnia przyznanie renty inwalidzkiej z tytułu wypadku

przy pracy, skoro w myśl art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych pracownikowi, który w wyniku

wypadku przy pracy został zaliczony do jednej z grup inwalidów, przysługuje renta

inwalidzka. Inwalidą w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin jest osoba częściowo lub całkowicie niezdolna do

wykonywania zatrudnienia z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności

organizmu. Ponieważ wnioskodawca pobierał rentę inwalidzką według III grupy z

ogólnego stanu zdrowia, w toku badań kontrolnych należało ustalić, czy stan jego

zdrowia w dalszym ciągu uzasadnia zaliczenie badanego do jednej z grup inwalidów, a

nadto, czy ewentualnie istniejące inwalidztwo pozostaje w związku przyczynowym z

przebytym wypadkiem przy pracy. Biegli sądowi lekarze: ortopeda-traumatolog oraz

neurolog w opinii złożonej dla potrzeb postępowania sądowego, rozpoznali u

wnioskodawcy niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa w odcinku krzyżowym

bez obecności zespołu korzeniowego, ustalając, że zmiany w organiźmie spowodowane

uciskiem korzenia nerwowego przez wypadnięty dysk, nie powodują nawet częściowej

niezdolności do pracy w stopniu uzasadniającym zaliczenie go do jakiejkolwiek grupy

inwalidów tak z tytułu wypadku przy pracy, jak i z ogólnego stanu zdrowia. Opinia ta, nie

zakwestionowana w toku postępowania przez strony, z merytorycznego punktu

widzenia nie budzi wątpliwości. Ocenia ona, stosownie do tezy dowodowej zawartej w

postanowieniu o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych, aktualny stan zdrowia

wnioskodawcy, stwierdzając że nie daje on obecnie podstaw do ustalenia inwalidztwa

jakiejkolwiek z grup. Odmienny pogląd zawarty w rewizji nadzwyczajnej, a

sprowadzający się do stwierdzenia istnienia inwalidztwa w dalszym ciągu, nie może być

uznany za trafny, wobec opinii biegłych i zawartych w niej odmiennych twierdzeń.

Nie można też uznać, że biegli przekroczyli swoje kompetencje skoro w myśl

przepisu § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia

5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i

zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badanie przez te komisje oraz

szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa, przy orzekaniu o inwalidztwie, komisje

obowiązane są do stwierdzania utraty lub ograniczenia zdolności do wykonywania

zatrudnienia oraz określania grupy inwalidów, do której zainteresowany ma być zaliczony. Oznacza to także, że w postępowaniu o przyznanie renty inwalidzkiej z tytułu

wypadku przy pracy nie jest wyłączone ustalanie, czy w dalszym ciągu istnieje uprzednio stwierdzone inwalidztwo z ogólnego stanu zdrowia, nawet gdy w toku postępowania

nie jest ono kwestionowane, a badaniu podlega tylko istnienie inwalidztwa w związku z

wypadkiem przy pracy. Skoro w rozpoznawanej sprawie ustalono, w oparciu o

przeprowadzone dowody, ocenione przez Sąd po myśli art. 233 § 1 KPC, że

wnioskodawca nie kwalifikuje się do zaliczenia do jednej z grup inwalidzkich, tak

wskutek wypadku przy pracy, jak i z ogólnego stanu zdrowia, to brak prawnych podstaw

do zmiany zaskarżonej decyzji organu rentowego.

Wszystkie te okoliczności dają podstawę do stwierdzenia niezasadności rewizji

nadzwyczajnej, wobec nietrafności podniesionych w niej zarzutów i uzasadniają jej

oddalenie po myśli art. 421 § 1 KPC.