Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 17/94 Generato dall'IA

Supreme Court allows veteran's claim for combatant allowance on work injury pension via re-examination.

Numero d'incarto II URN 17/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned a lower court decision that denied a veteran a combatant allowance on his work injury pension. The lower court relied on the 1975 Work Injury Act, which listed specific allowances but omitted the combatant allowance. The Supreme Court ruled that the 1991 Revaluation Act explicitly permits the combatant allowance for such pensions, overriding the lower court's interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent; Art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach: The combatant allowance prescribed by the veterans' Act applies to disability pensions granted under the Work Injury Act, as the 1991 Revaluation Act explicitly includes this allowance alongside others.

Parole chiave

Generato dall'IA
combatant allowance work injury pension revaluation act supreme court review social benefits veteran status statutory interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15 ust. 1 of the Act of 24 January 1991 on veterans and certain persons who were victims of wartime repression and the post-war period
dodatku kombatanckiego, określonego w art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.
Art. 21 ust. 4 of the Act of 17 October 1991 on the revaluation of pensions and allowances and on the principles of determining pensions and allowances and on the amendment of certain acts
tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Art. 21 ust. 1 ustawy
Art. 22 ust. 1 pkt 1 of the Act of 12 June 1975 on benefits in the event of work-related accidents and occupational diseases
podał, że stanowisko organu rentowego jest zgodne z treścią art. 22 ust.
Art. 99 of the Act of 14 December 1982 on the pension provision of employees and their families
Wyrok Sądu Najwyższego opiera się ponadto na art. 99 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 roku o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 6 września 1994 r.

II URN 17/94

Kombatantom i innym osobom uprawnionym, pobierającym rentę inwalidzką z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje prawo do

dodatku kombatanckiego, określonego w art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.

o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i

okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.)

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Teresa

Flemming-Kulesza, Stefania Szymańska,

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Iwony Kaszczyszyn, po rozpoznaniu w

dniu 6 września 1994 r. sprawy z powództwa Lucjana M. przeciwko Dolnośląskiej

Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w W. o dodatek kombatancki, na skutek rewizji

nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 9 grudnia

1993 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz zmienił decyzję Dolnośląskiej Dyrekcji

Okręgowej Kolei Państwowych w W. z dnia 30 lipca 1993 r. [...] i przyznał Lucjanowi M.

prawo do dodatku kombatanckiego od 1 maja 1992 roku.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem

z 9 grudnia 1993 r. oddalił odwołanie Lucjana M. od decyzji Dolnośląskiej Dyrekcji

Okręgowej Kolei Państwowych we W. z 30 lipca 1993 r., którą odmówiono

wnioskodawcy przyznania dodatku kombatanckiego do pobieranej przez niego renty

inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy. W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki

podał, że stanowisko organu rentowego jest zgodne z treścią art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 12 czerwca 1975 roku o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.). Przepis ten

stanowi, iż osobie uprawnionej do renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy

przysługują dodatki rodzinne oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości określonej w

przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Wnioskodawca

pobiera dodatek pielęgnacyjny z tytułu inwalidztwa I grupy wywołanego schorzeniami

ogólnymi (następstwa wypadku przy pracy, któremu wnioskodawca uległ 16 marca

1950 r. powodują inwalidztwo III grupy). Brak jest podstaw do przyznania mu dodatku

kombatanckiego, skoro dodatku takiego art. 22 ustawy z 12 czerwca 1975 r. nie

przewiduje.

W rewizji nadzwyczajnej Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zarzucił powyższemu wyrokowi rażące naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o

kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu

powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) i wniósł o uchylenie tego wyroku oraz o

zmianę decyzji organu rentowego i przyznanie wnioskodawcy od maja 1992 r. dodatku

kombatanckiego do pobieranej przez niego renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy

pracy.

W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podano, że argument użyty w decyzji

organu rentowego, iż dodatek kombatancki nie przysługuje wnioskodawcy, ponieważ

dodatku takiego nie przewiduje art. 22 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z

1983 r., Nr 30, poz. 144) i przyjęty zapewne przez Sąd (w chwili sporządzania rewizji

nadzwyczajnej nie dysponowano uzasadnieniem wyroku Sądu) jest nietrafny.

Ustawodawca w 1975 roku nie mógł bowiem przewidzieć, że w 1991 roku przyzna

wszystkim osobom pobierającym jakiekolwiek świadczenia emerytalno-rentowe dodatek

za określone zasługi (kombatanctwo).

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Poza sporem pozostaje stan faktyczny sprawy. Wnioskodawca jest inwalidą III

grupy, a inwalidztwo w tej grupie powstało w skutek wypadku przy pracy w dniu 16

marca 1950 roku. Na mocy ustawy z dnia 31 marca 1977 roku o dalszym zwiększaniu

emerytur i rent oraz o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz.

U. Nr 11, poz. 43) wnioskodawca pobiera rentę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

(jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.). Specyfika tej ustawy, jej

mieszany odszkodowawczo-ubezpieczeniowy charakter spowodowała, iż ustawodawca

uregulował prawo do dodatków przysługujących osobie pobierającej rentę inwalidzką z

powodu inwalidztwa wywołanego wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową

odmiennie, zawężająco w stosunku do dodatków do świadczeń emerytalno - rentowych

przewidzianych przez przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników. Wspomniany

już art. 22 ust. 1 tej ustawy przewiduje dla osoby pobierającej rentę inwalidzką jedynie

dodatki rodzinne oraz dodatek pielęgnacyjny na zasadach i w wysokości określonych w

przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Dodatek taki

wnioskodawca pobiera od chwili zaliczenia go do I grupy inwalidów z powodu

inwalidztwa wywołanego innymi przyczynami niż wypadek przy pracy lub choroba

zawodowa. W dniu 11 sierpnia 1992 r. Lucjan M. złożył wniosek o przyznanie do

pobieranej renty dodatku kombatanckiego. Załączył zaświadczenie Urzędu do spraw

Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 lutego 1992 r., stwierdzające jego

uprawnienia do świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o

kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu

powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.). W myśl art. 15 ust. 1 tej ustawy,

kombatantom i innym osobom uprawnionym, pobierającym emeryturę lub rentę

przysługuje dodatek kombatancki. W treści tego przepisu Sąd Wojewódzki nie dopatrzył

się podstawy do uznania, iż rozszerza on zakres dodatków przewidzianych w art. 22

ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Sąd

ten jednak pominął przepisy ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji

emerytur i rent oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). Art 1

pkt 9 tej ustawy stanowi, że przepisy w niej zawarte stosuje się do emerytur i rent

rzysługujących m.in. na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Art. 21 ust. 1 ustawy

rewaloryzacyjnej określa dodatki przysługujące do rent i emerytur. Są to dodatki:

rodzinny, pielęgnacyjny, dla sieroty zupełnej. Przepis ten w ust. 4 stanowi, że do

emerytur i rent przysługujących na podstawie przepisów, o których mowa w art. 1, nie

przysługują żadne inne dodatki, wzrosty ani zwiększenia, poza wymienionymi w ust. 1,

a także poza dodatkiem za tajne nauczanie oraz dodatkiem określonym w przepisach o

kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu

powojennego.

Jak wspomniano, zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 października 1991 r. jej

przepisy stosuje się do świadczeń przysługujących na mocy ustawy z dnia 12 czerwca

1975 roku o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. W

konsekwencji, przewidziany w art. 21 ust. 4 ustawy rewaloryzacyjnej dodatek za tajne

nauczanie lub dodatek określony w przepisach o kombatantach oraz niektórych

osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego przysługuje do

renty inwalidzkiej wypłacanej w oparciu o przepisy ustawy z 12 czerwca 1975 roku o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, oczywiście jeżeli

osoba pobierająca to świadczenie udowodni prawo do takiego dodatku.

Prawo wnioskodawcy do dodatku kombatanckiego, przewidzianego w art. 15

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (wymienionej poprzednio),

pozostaje poza sporem.

Art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 17 października 1991 roku o rewaloryzacji emerytur i

rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr

104, poz. 450 ze zm.) dopuszcza możliwość przyznania, do renty inwalidzkiej z tytułu

wypadku przy pracy, prócz dodatków określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

12 czerwca 1975 roku o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), również dodatku

kombatanckiego lub za tajne nauczanie.

Dlatego też Sąd Najwyższy, nie podzielając wywodów uzasadnienia rewizji

nadzwyczajnej, uznał, że zaskarżony tą rewizją wyrok rażąco narusza przytoczony

wyżej art. 21 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent...

wymienionej poprzednio oraz art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach

oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego i

orzekł jak w sentencji.

Wyrok Sądu Najwyższego opiera się ponadto na art. 99 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 roku o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz.

267 ze zm.), który z mocy art. 25 pkt 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ma odpowiednie

zastosowanie.