Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 1/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against Social Security Office's decision to issue a specific pension decision.

Numero d'incarto II URN 1/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the extraordinary revision filed by the Minister of Justice against a lower court judgment. The lower court had erroneously ordered the Social Security Office to issue a specific pension decision, violating procedural rules. The court ruled that such an order was legally impermissible because the statute only allows ordering a decision in cases of administrative inaction, not to dictate the decision's content.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 477 § 14 k.p.c.; Art. 477 § 15 k.p.c.; A social court may not order a pension authority to issue a decision of a specific content, as this exceeds the scope of its power to annul decisions and remand cases for reconsideration.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary revision social security law procedural error pension decision administrative inaction court jurisdiction legal order

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 477 § 14 k.p.c.
zawarte w sentencji wyroku, stanowi rażące naruszenie art. 477 14 k.p.c.
Art. 477 § 15 k.p.c.
zawarte w sentencji wyroku, stanowi rażące naruszenie art. 477 14 k.p.c.
Art. 477 § 9 § 4 k.p.c.
zawarte w sentencji wyroku, stanowi rażące naruszenie art. 477 14 k.p.c.
Art. 28 ust. 2 ustawy o rewaloryzacji
poglądy w zakresie stosowania art. 28 ust. 2 ustawy o rewaloryzacji.
Art. 369 pkt 4 k.p.c.
art. 369 pkt 4 k.p.c. Podobne stanowisko prezentowane jest również w piśmiennictwie.
art. 325 k.p.c
art. 3 § 2 i art. 325 k.p.c. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) , a także z naruszeniem interesu
art. 369 pkt 4 k.p.c
art. 369 pkt 4 k.p.c. Podobne stanowisko prezentowane jest również w piśmiennictwie.
art. 325 § 1 k.p.c
był on podpisany przez cały skład, nie czyni zadość wymaganiom art. 325 § 1 k.p.c.,
art. 350 § 1 k.p.c
zmiana treści wyroku, niedopuszczalna w trybie sprostowania na podstawie art. 350 § 1
art. 47714 k.p.c
w granicach zakreślonych art. 47714 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 10 maja 1996 r.

II URN 1/96

Zobowiązanie organu rentowego do wydania decyzji określonej treści,

zawarte w sentencji wyroku, stanowi rażące naruszenie art. 477 14 k.p.c.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Maria Tyszel

(sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Stefana Trautsolta, po rozpoznaniu w

dniu 10 maja 1996 r. sprawy z wniosku Marii P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddział w W. o wysokość emerytury, na skutek rewizji nadzwyczajnej

Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 15 maja 1995 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi WojewódzkiemuSądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. decyzją z dnia 26 stycznia

1982 r. przyznał wnioskodawczyni Marii P. emeryturę od dnia 1 stycznia 1982 r. przyjmując za udowodnione 29 lat pracy. Po zaliczeniu dalszych okresów pracy, łączny staż

pracy został ustalony decyzją z dnia 10 maja 1991 r. na 31 lat, 7 miesięcy.

Taki staż pracy został również uwzględniony w decyzji organu rentowego z dnia

1 grudnia 1991 r., którą dokonano rewaloryzacji emerytury pobieranej przez

wnioskodawczynię.

W związku z pismem, w którym wnioskodawczyni domagała się zwiększenia

wypłaty emerytury za 7 miesięcy zatrudnienia (wzrost świadczenia był bowiem wypłacany za pełnych 31 lat), organ rentowy decyzją z dnia 25 sierpnia 1992 r. przeliczył

wysokość emerytury wnioskodawczyni, dzieląc staż pracy na okresy składkowe (30 lat i

4 miesiące) i nieskładkowe (1 rok i 3 miesiące). Na skutek wniosku z dnia 23 listopada

1994 r. o "doliczenie" (zwiększenie) emerytury z tytułu 7 miesięcy zatrudnienia, organ

rentowy decyzjami z dnia 5 i 15 grudnia 1994 r. anulował poprzednią decyzję z dnia 25

sierpnia 1992 r. i na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o

rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.), zwanej dalej ustawą o rewaloryzacji,

odmówił wnioskodawczyni zwiększenia emerytury z tytułu przepracowania 7 miesięcy

powyżej 31 lat, a decyzją z dnia 15 grudnia 1994 r. ustalił emeryturę wnioskodawczyni

za 31 lat okresów składkowych.

Sąd Wojewódzki po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni, w pkt 1 sentencji

wyroku oddalił odwołanie co do wysokości emerytury, a w pkt. 2 zobowiązał Oddział

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wypłacenia (w tym miejscu sentencja wyroku

została podpisana przez cały skład Sądu, natomiast na drugiej stronie znajduje się

dalsza część sentencji wyroku) "odsetek w związku z błędną decyzją z dnia 22 sierpnia

1992 r." , która nie została podpisana przez skład Sądu.

Od tego wyroku rewizję nadzwyczajną wniósł Minister Sprawiedliwości, który

zarzucając, że wyrok został wydany z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności

art. 3 § 2 i art. 325 k.p.c. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) , a także z naruszeniem interesu

Rzeczypospolitej Polskiej, wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Sąd Najwyższy w pełni podziela zarzut,

że sentencja zaskarżonego wyroku rażąco narusza zasady prawa procesowego, w

szczególności art. 324 § 3 i art. 325 k.p.c.

Jak to słusznie podniesiono w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej, przepisy te wymagają, aby wyrok zawierał rozstrzygnięcie Sądu o żądaniach stron i aby był podpisany

przez cały skład orzekający w sprawie. Znajdujący się na k. 10 akt Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrok z dnia 15 maja 1995 r. r. w swej

części decyzyjnej zawiera rozstrzygnięcie sprawy zawarte w dwóch punktach z tym, że

treść punktu drugiego częściowo została wpisana na odwrocie tejże karty.Podpisy

całego składu znajdują się na jego stronie pierwszej, poniżej słów: " 2. zobowiązuje

oddział ZUS do wypłacenia" natomiast po słowach znajdujących się na odwrocie, a

stanowiących dalszy ciąg punktu 2 sentencji: "odsetek w związku z błędną decyzją z

dnia 22 sierpnia 1992 r." brak jest podpisów składu orzekającego w sprawie.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego takie uchybienie

stanowi podstawę zaskarżenia , powodując nieważność postępowania w rozumieniu

art. 369 pkt 4 k.p.c. Podobne stanowisko prezentowane jest również w piśmiennictwie.

Słuszny jest także zarzut, iż sformułowanie pkt 2 zaskarżonego wyroku, nawet gdyby

był on podpisany przez cały skład, nie czyni zadość wymaganiom art. 325 § 1 k.p.c.,

ponieważ jest niewykonalny, jak to podniósł organ rentowy we wniosku o sprostowanie

wyroku. Słusznie jednakże Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 27 września 1995 r.

[...] zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 21 sierpnia 1995 r.,

którym dokonano sprostowania sentencji wyroku z dnia 15 maja 1995 r. poprzez

wykreślenie jej pkt 2, i oddalił wniosek organu rentowego, bowiem była to merytoryczna

zmiana treści wyroku, niedopuszczalna w trybie sprostowania na podstawie art. 350 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zauważa ponadto, że pkt 2 omawianej sentencji nie mieści się również

w granicach zakreślonych art. 47714 k.p.c. W myśl tego przepisu sąd orzekający w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych:

1) oddala odwołanie, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia (§ 1),

2) w razie uwzględnienia odwołania, zmienia zaskarżoną decyzję w całości lub w części

i orzeka co istoty sprawy (§ 2),

3) zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, jedynie wówczas, jeżeli odwołanie wniesiono w związku

z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, czyli na mocy art. 477 9 § 4 k.p.c., w razie

bezczynności organu. Jednakże nawet w takiej sytuacji sąd może orzec co do istoty

sprawy (§ 3),

4) na podstawie art. 47715 w zw. z art. 4775 k.p.c. może uchylić zaskarżoną decyzję i

sprawę przekazać organowi rentowemu do ponownego rozpoznania.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki w art. 47714 § 3, a więc brak było

podstaw prawnych do zobowiązania organu rentowego do wydania określonej decyzji.

Uchybienia te stanowią rażące naruszenie prawa, w związku z czym zasadność

tych zarzutów wystarczająco uzasadnia uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej i dlatego

Sąd Najwyższy nie rozpatrywał zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zdaniem Sądu Najwyższego zaskarżony wyrok został wydany nie tylko z rażącym

naruszeniem prawa, lecz narusza również interes Rzeczypospolitej, bowiem podważa

jedną z podstawowych zasad ustrojowo-proceduralnych, na których opiera się porządek

prawny, mianowicie: zasadę zaufania obywateli do organów wymiaru sprawiedliwości i

ich powagę.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd dokładnie ustali stan faktyczny w zakresie

ustalania przez organ rentowy okresów zatrudnienia wnioskodawczyni w kolejnych

decyzjach i jeśli dojdzie do wniosku, że organ rentowy, w poszczególnych okresach,

nieprawidłowo ustalił te okresy, a w konsekwencji wypłacał świadczenie w zaniżonej

wysokości, zażąda od organu rentowego precyzyjnego zestawienia należności

wypłaconych i ewentualnie przysługujących. Orzekając o zasadności odwołania, Sąd

weźmie pod uwagę wyrażone w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej merytoryczne

poglądy w zakresie stosowania art. 28 ust. 2 ustawy o rewaloryzacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy z mocy powołanych przepisów oraz

art. 421 § 2 i 422 § 2 w zw. z art. 369 pkt 4 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.