Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 89/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation based solely on disagreement with lower court's evidence evaluation under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UKN 89/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by Klemens G. against a social insurance office's denial of a work accident disability pension. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules regarding evidence evaluation and expert opinions under the Civil Procedure Code. The court ruled that a general disagreement with the lower court's assessment of evidence does not constitute a valid ground for cassation, as the Supreme Court is not a third-instance court of general jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.; art. 233 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based solely on a disagreement with the lower court's free evaluation of evidence lacks justified grounds and must be dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
free evaluation of evidence cassation appeal dismissal civil procedure code work accident pension expert opinion review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3931 pkt 2 KPC zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem
art. 233 § 1 k.p.c.
Ogólnikowa polemika z prawidłową sędziowską oceną materiału dowodowego (art. 233 § 1 KPC) nie stanowi uzasadnionej podstawy kasacji.
art. 286 k.p.c.
przeprowadził oraz przepisy art. 286, 290 § 1 i 232 KPC.
art. 290 § 1 k.p.c.
art. 232 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CKN 20/96
1996 r., III CKN 20/96), oraz że: "(...) kasacja wniesiona z podstawy przewidzianej
III CKN 21/96
dnia 20 grudnia1996 r., III CKN 21/96).
I CKN 58/96
Supreme Court dismisses appeal where witnesses' blindness was established by facts without expert opinion.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 14 lutego 1997 r.

II UKN 89/96

Ogólnikowa polemika z prawidłową sędziowską oceną materiału dowodowego (art. 233 § 1 KPC) nie stanowi uzasadnionej podstawy kasacji.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 1997 r. sprawy z wniosku

Klemensa G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę

inwalidzką, w związku z wypadkiem przy pracy na skutek kasacji wnioskodawcy od

wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia

13 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie wyrokiem z

dnia 25 czerwca 1996 r. [...] oddalił odwołanie Klemensa G., urodzonego 15 kwietnia

1924 r., od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. z dnia 1 marca

1995 r., którą odmówiono wnioskodawcy przyznania renty inwalidzkiej w związku z

wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 19 listopada 1960 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy na skutek rewizji wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 13 września 1996 r.

rewizję oddalił.

W kasacji wniesionej od tego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy, na podstawie

art. 3931 pkt 2 KPC zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem

przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 233

§ 1, 286, 290 § 1 i 232 KPC i wnosił o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego

go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Wprowadzenie ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189), w miejsce rewizji nadzwyczajnej, instytucji kasacji

uprawniającej na podstawie przepisu art. 393 KPC do zaskarżenia do Sądu

Najwyższego wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i

kończących postępowanie w sprawie, nie oznacza, że Sąd Najwyższy stał się sądem

powszechnym trzeciej instancji. Ograniczenia możliwości wnoszenia kasacji zawarte są

zarówno w przepisie art. 393 KPC (wyłączenia przedmiotowe), jak również w przepisach dotyczących wymogów formalnych. Ustawodawca, wymieniając w art. 393 1 KPC

podstawy kasacyjne, równocześnie w przepisie art. 3933 określił, że kasacja powinna

nie tylko czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, lecz

również zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W rozpoznawanej kasacji, opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, powołano art. 233 § 1 KPC stanowiący

zasadę swobodnej oceny dowodów przez sąd orzekający, który te dowody

przeprowadził oraz przepisy art. 286, 290 § 1 i 232 KPC. Przepisy te określają, w

zakresie postępowania dowodowego, niektóre z uprawnień sądu orzekającego merytorycznie, a więc - w zasadzie - sądu pierwszej instancji, a sądu drugiej instancji jedynie

wówczas, gdy uzupełnia postępowanie dowodowe we własnym zakresie. Uzasadnienie

rozpatrywanej kasacji sprowadza się do polemiki z opinią biegłych i opartymi na niej

ustaleniami Sądu pierwszej instancji, zaakceptowanymi przez Sąd Apelacyjny, oraz do

przedstawienia własnej oceny co do przyczyny inwalidztwa wnioskodawcy.

Sąd Najwyższy w swym orzecznictwie przyjął pogląd, że kasacja, w której zarzut

naruszenia przepisów postępowania opiera się na własnej ocenie zebranego w sprawie

materiału dowodowego, nie zawiera uzasadnionych podstaw (wyrok z dnia 17 grudnia

1996 r., III CKN 20/96), oraz że: "(...) kasacja wniesiona z podstawy przewidzianej

przez art. 3931 pkt 2 KPC podlega oddaleniu, jeżeli podstawa ta została uzasadniona

wyłącznie naruszeniem przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji (wyrok z

dnia 20 grudnia1996 r., III CKN 21/96). Natomiast w postanowieniu z dnia 29 stycznia

1997 r., I CKN 58/96 Sąd Najwyższy podkreślił, że nie może być podstawą kasacji

zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu, jeżeli wniosek o jego dopuszczenie nie

został złożony w trakcie postępowania.

Skład Sądu Najwyższego orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości

podziela przedstawione wyżej stanowiska. Podniesiony w rozpatrywanej kasacji zarzut

naruszenia przez Sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z

przepisu art. 233 § 1 KPC, jest tak ogólnikowy, że nie może uzasadniać uwzględnienia

kasacji. Podkreślić należy, że sam fakt, iż zaskarżone orzeczenie jest niekorzystne dla

wnioskodawcy,który w rewizji do Sądu Apelacyjnego stwierdził, że skoro uległ

wypadkowi i doznał uszkodzenia narządu słuchu. "(...), to Sąd Wojewódzki był

zobowiązany przyznać mu rentę inwalidzką wypadkową", nie oznacza potwierdzenia

zasadności podstaw kasacyjnych. Słusznie podkreślił Sąd Apelacyjny, że prawo do

renty inwalidzkiej z wypadku przy pracy nie przysługuje wówczas, gdy jego następstwa

nie powodują inwalidztwa w rozumieniu przepisów szczegółowo omówionych w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że brak jest usprawiedliwionych podstaw kasacji i z mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 393 12 KPC

orzekł jak w sentencji wyroku.