Supreme Court dismisses cassation based solely on disagreement with lower court's evidence evaluation under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by Klemens G. against a social insurance office's denial of a work accident disability pension. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules regarding evidence evaluation and expert opinions under the Civil Procedure Code. The court ruled that a general disagreement with the lower court's assessment of evidence does not constitute a valid ground for cassation, as the Supreme Court is not a third-instance court of general jurisdiction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.; art. 233 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based solely on a disagreement with the lower court's free evaluation of evidence lacks justified grounds and must be dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 14 lutego 1997 r.
II UKN 89/96
Ogólnikowa polemika z prawidłową sędziowską oceną materiału dowodowego (art. 233 § 1 KPC) nie stanowi uzasadnionej podstawy kasacji.
Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 1997 r. sprawy z wniosku
Klemensa G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę
inwalidzką, w związku z wypadkiem przy pracy na skutek kasacji wnioskodawcy od
wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia
13 września 1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie wyrokiem z
dnia 25 czerwca 1996 r. [...] oddalił odwołanie Klemensa G., urodzonego 15 kwietnia
1924 r., od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. z dnia 1 marca
1995 r., którą odmówiono wnioskodawcy przyznania renty inwalidzkiej w związku z
wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 19 listopada 1960 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy na skutek rewizji wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 13 września 1996 r.
rewizję oddalił.
W kasacji wniesionej od tego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy, na podstawie
art. 3931 pkt 2 KPC zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem
przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 233
§ 1, 286, 290 § 1 i 232 KPC i wnosił o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego
go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej
instancji do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Wprowadzenie ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania
cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189), w miejsce rewizji nadzwyczajnej, instytucji kasacji
uprawniającej na podstawie przepisu art. 393 KPC do zaskarżenia do Sądu
Najwyższego wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i
kończących postępowanie w sprawie, nie oznacza, że Sąd Najwyższy stał się sądem
powszechnym trzeciej instancji. Ograniczenia możliwości wnoszenia kasacji zawarte są
zarówno w przepisie art. 393 KPC (wyłączenia przedmiotowe), jak również w przepisach dotyczących wymogów formalnych. Ustawodawca, wymieniając w art. 393 1 KPC
podstawy kasacyjne, równocześnie w przepisie art. 3933 określił, że kasacja powinna
nie tylko czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, lecz
również zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W rozpoznawanej kasacji, opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, powołano art. 233 § 1 KPC stanowiący
zasadę swobodnej oceny dowodów przez sąd orzekający, który te dowody
przeprowadził oraz przepisy art. 286, 290 § 1 i 232 KPC. Przepisy te określają, w
zakresie postępowania dowodowego, niektóre z uprawnień sądu orzekającego merytorycznie, a więc - w zasadzie - sądu pierwszej instancji, a sądu drugiej instancji jedynie
wówczas, gdy uzupełnia postępowanie dowodowe we własnym zakresie. Uzasadnienie
rozpatrywanej kasacji sprowadza się do polemiki z opinią biegłych i opartymi na niej
ustaleniami Sądu pierwszej instancji, zaakceptowanymi przez Sąd Apelacyjny, oraz do
przedstawienia własnej oceny co do przyczyny inwalidztwa wnioskodawcy.
Sąd Najwyższy w swym orzecznictwie przyjął pogląd, że kasacja, w której zarzut
naruszenia przepisów postępowania opiera się na własnej ocenie zebranego w sprawie
materiału dowodowego, nie zawiera uzasadnionych podstaw (wyrok z dnia 17 grudnia
1996 r., III CKN 20/96), oraz że: "(...) kasacja wniesiona z podstawy przewidzianej
przez art. 3931 pkt 2 KPC podlega oddaleniu, jeżeli podstawa ta została uzasadniona
wyłącznie naruszeniem przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji (wyrok z
dnia 20 grudnia1996 r., III CKN 21/96). Natomiast w postanowieniu z dnia 29 stycznia
1997 r., I CKN 58/96 Sąd Najwyższy podkreślił, że nie może być podstawą kasacji
zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu, jeżeli wniosek o jego dopuszczenie nie
został złożony w trakcie postępowania.
Skład Sądu Najwyższego orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości
podziela przedstawione wyżej stanowiska. Podniesiony w rozpatrywanej kasacji zarzut
naruszenia przez Sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z
przepisu art. 233 § 1 KPC, jest tak ogólnikowy, że nie może uzasadniać uwzględnienia
kasacji. Podkreślić należy, że sam fakt, iż zaskarżone orzeczenie jest niekorzystne dla
wnioskodawcy,który w rewizji do Sądu Apelacyjnego stwierdził, że skoro uległ
wypadkowi i doznał uszkodzenia narządu słuchu. "(...), to Sąd Wojewódzki był
zobowiązany przyznać mu rentę inwalidzką wypadkową", nie oznacza potwierdzenia
zasadności podstaw kasacyjnych. Słusznie podkreślił Sąd Apelacyjny, że prawo do
renty inwalidzkiej z wypadku przy pracy nie przysługuje wówczas, gdy jego następstwa
nie powodują inwalidztwa w rozumieniu przepisów szczegółowo omówionych w
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że brak jest usprawiedliwionych podstaw kasacji i z mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 393 12 KPC
orzekł jak w sentencji wyroku.