Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 86/99 Generato dall'IA

Work accident protection applies if an employee acts in the employer's interest, regardless of consent or knowledge.

Numero d'incarto II UKN 86/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court reversed lower court decisions that dismissed a work accident claim because the employee left his post without explicit authorization. The court found that the deceased guard performed duties in the employer's interest, including lighting the barn and securing the gate, despite being intoxicated and acting without prior agreement. Consequently, the court ruled that the lack of employer consent or the employee's subjective belief does not negate the protection afforded by the Work Accident Act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; Art. 6 ust. 1: For an event to be considered a work accident occurring in connection with work, it is sufficient that the employee performed actions in the interest of the employer, even without a specific order or prior agreement.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident protection interest of employer employee duty work injury law employer consent workplace safety casualty classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.)
Kodeks postępowania cywilnego art. 393
zmieniając wyroki Sądów obu instancji i orzekając jak w sentencji po myśli art. 39315

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 18 sierpnia 1999 r.

II UKN 86/99

Dla uznania, że czynność była podjęta w interesie pracodawcy, nie ma

znaczenia, czy została uzgodniona z pracodawcą, czy też podjęta bez jego wiedzy. Nawet subiektywne przekonanie pracownika, że działa na rzecz lub w interesie pracodawcy, daje podstawę objęcia takiego działania ochroną przewidzianą w ustawie z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144

ze zm.).

Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Beata Gudowska, Jerzy

Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 1999 r. sprawy z powództwa Marty M. przeciwko 1) „P.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w U.

2) Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziałowi Terenowemu w W. o sprostowanie protokołu powypadkowego, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 1 października 1998 r. [...]

1. z m i e n i ł zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Jaworze z dnia 13 maja 1998 r. [...] i ustalił, że wypadek jakiemu

uległ Bogumił M. w dniu 14 lutego 1995 r. był wypadkiem przy pracy,

2. przyznał adwokatowi Barbarze T.-G. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt) od Skarbu

Państwa tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powódce z

urzędu.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 maja 1998 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Jaworze, po

ponownym rozpoznaniu sprawy, oddalił powództwo Marty M. w sprawie przeciwko

„P.” Spółce z o.o. w U. i Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Tereno-

wy w W. o sprostowanie protokołu powypadkowego, po ustaleniu następującego

stanu faktycznego. W dniu 14 lutego 1995 r. mąż powódki Bogumił około godziny

1800 wyszedł do pracy i rozpoczął stróżowanie. Z niewiadomych przyczyn udał się w

kierunku zamieszkiwania oborowych (w tym czasie nie działo się nic, co by uzasadniało interwencję oborowych lub weterynarza) i w trakcie tej drogi został dwukrotnie

ugodzony nożem przez Stanisława S. co doprowadziło do jego zgonu. W chwili zajścia mąż powódki był w stanie nietrzeźwym – zawartość alkoholu we krwi w chwili

śmierci wynosiła 1,1‰, a skoro stanowisko pracy opuścił bez uzasadnienia, jego wypadek nie miał związku z pracą – art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z

1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji podkreślając, że opuszczenie pracy przez

Bogumiła M. nie miało związku z pracą, co wyklucza uznanie zdarzenia za wypadek

przy pracy (wyrok z dnia 1 października 1998 r. [...]).

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją powódka i zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego - art. 328 w

związku z art. 233 § 1 KPC - oraz naruszenie prawa materialnego - art. 6 ustawy wypadkowej - przez jego błędną wykładnię, wniosła o zmianę wyroku i uwzględnienie

powództwa, ewentualnie uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej mąż

jej udawał się do oborowych po informacje o bydle (oborowa Józefa M., mimo obowiązku, nie przekazała takich informacji) co uzasadnia przyjęcie, że działał w interesie pracodawcy.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

W niniejszej sprawie zostało przeprowadzone szerokie postępowanie dowodowe i kompletność tego postępowania daje podstawę do stwierdzenia, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione na tyle, na ile dostępny materiał dowodowy pozwalał. Nie można natomiast przyjąć, aby wnioski jakie z tego materiału wysnuł Sąd Wojewódzki, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji, były zgodne ze wskazaniami zawartymi w art. 233 § 1 KPC.

Uchylając pierwszy wyrok Sądu Rejonowego w Jaworze wydany w tej sprawie

w dniu 16 stycznia 1997 r. [...], Sąd Wojewódzki polecił wyjaśnienie czy Bogumił M.

samowolnie opuścił miejsce pracy, a więc czy można przyjąć, że nie działał w interesie pracodawcy, czy też, że takie jego zachowanie było wynikiem zdarzenia uzasadniającego powiadomienie któregoś z oborowych (wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia

8 lipca 1997 r. [...]).

W toku postępowania niewątpliwie ustalono, że Bogumił M. podjął w dniu 14

lutego 1995 r. obowiązki stróża. Świadczyło o tym zapalenie świateł w oborze, zamknięcie bramy i spuszczenie psów. Nie jest też sporne, że pełniąca w tym dniu dyżur

pracownica – Józefa M. – która miała obowiązek zaczekać na stróża i przekazać mu

dane dotyczące między innymi stanu bydła opuściła stanowisko pracy przed godziną

1800.

Zdarzenie miało miejsce na drodze prowadzącej do mieszkań zajmowanych

przez oborowych, a dodać należy, że w tym dniu doszło do wycieleń krów, przy czym

jeden z porodów określony został jako ciężki. W tych warunkach przyjęcie, że stróż

samowolnie opuścił miejsce pracy nie może zostać uznane za prawidłowe, wniosek

taki bowiem nie da się wyprowadzić z przeprowadzonych dowodów. Fakt, że między

godziną 1730-1900 nie zdarzyło się nic co uzasadniałoby interwencję oborowych lub

weterynarza nie może jeszcze oznaczać, że mąż powódki nie działał w interesie pracodawcy. Dla uznania, że czynność była podjęta w interesie pracodawcy, nie ma

znaczenia okoliczność, czy została ona uzgodniona z pracodawcą, czy też została

podjęta bez jego wiedzy. Nie jest też konieczne, aby było to działanie, które mógłby

polecić pracodawca. Nawet subiektywne przekonanie pracownika, że działa na rzecz

czy w interesie pracodawcy, daje podstawę do objęcia takiego działania ochroną

przewidzianą w ustawie wypadkowej. Dodać należy, że Bogumił M. był sumiennym i

punktualnym pracownikiem, nie nadużywał alkoholu i oceniany był jako mający

doświadczenie w pracy w oborach. Fakt, że w chwili podjęcia pracy był w stanie

nietrzeźwym (z opinii sądowo - lekarskiej, wynika, że alkohol spożyty był wcześniej i

znajdował się w fazie eliminacji), mimo iż oczywiście naganny, nie daje podstaw do

stwierdzenia, że doszło do zerwania związku z pracą, gdy niewątpliwie mąż powódki

przystąpił do wykonywania obowiązków. Nie można też – biorąc pod uwagę wyniki

postępowania dowodowego – twierdzić, że opuszczając stanowisko pracy, zerwał

związek z pracą. Nie ma bowiem podstaw do przypisywania mu działania

samowolnego.

Te wszystkie okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że zarzut naruszenia

przez Sąd przepisu art. 6 ustawy wypadkowej wobec jego niezastosowania do ustalonych faktów jest w pełni uzasadniony. Przepis ten określa, że za wypadek przy

pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w

związku z pracą: między innymi podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności w interesie zakładu pracy, nawet bez polecenia. W niniejszej

sprawie nie była wątpliwa ani nagłość zdarzenia ani też zewnętrzność przyczyny, a w

ocenie Sądu Najwyższego nie można także skutecznie zakwestionować faktu, iż do

zdarzenia doszło podczas wykonywania przez Bogumił M. czynności w interesie pracodawcy, co uzasadnia objęcie zdarzenia ochroną przewidzianą w tym przepisie.

Gdy więc nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, a w sprawie

zachodzi naruszenie prawa materialnego, Sąd Najwyższy orzekł co do istoty sprawy,

zmieniając wyroki Sądów obu instancji i orzekając jak w sentencji po myśli art. 39315

KPC.