Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 789/00 Generato dall'IA

Unemployment period after Nov 15, 1991, is not a contributory period for disability pension eligibility.

Numero d'incarto II UKN 789/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a Social Insurance Institution's refusal of a disability pension to Helen K. The applicant had become partially disabled in June 1996, over 18 months after her unemployment benefits ended in December 1992. The court ruled that unemployment periods occurring after November 15, 1991, ceased to be considered contributory periods for pension purposes under the new pension revaluation law. Consequently, the applicant failed to meet the statutory requirement that disability must arise within 18 months of a contributory period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 11 ust. 2 pkt 14 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; Art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent: Unemployment periods occurring after the entry into force of the pension revaluation law are not recognized as contributory periods for disability pension purposes, thereby preventing the disability from being linked to a qualifying employment period.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability pension eligibility contributory period definition unemployment benefits cutoff 18 month disability rule pension revaluation law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 11 ust. 2 pkt 14 of the Act of 14 December 1982 on pension provision for employees and their families
Okres bezrobocia (art. 11 ust.
Art. 2 ust. 2 pkt 6 of the Act of 17 October 1991 on pension revaluation and pension determination
art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 stycznia 2002 r.

II UKN 789/00

Okres bezrobocia (art. 11 ust. 2 pkt 14 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze

zm.) po dniu 15 listopada 1991 r. nie jest okresem składkowym w rozumieniu

art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur

i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). Powstanie niezdolności do pracy w okresie 18

miesięcy od utraty statusu bezrobotnego nie stanowi spełnienia warunku do

renty z tytułu niezdolności do pracy.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2002 r. sprawy z wniosku

Heleny K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z

tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 marca 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 16 września 1998 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział

w R. odmówił Helenie K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z powodu powstania jej niezdolności do pracy po upływie 18 miesięcy od zakończenia okresu

składkowego.

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 1999 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach-Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku oddalił odwołanie

wnioskodawczyni od powyższej decyzji z uzasadnieniem, iż w świetle opinii biegłego

sądowego lekarza specjalisty onkologa, wnioskodawczyni stała się częściowo niezdolna do pracy w połowie 1996 r., z momentem pierwszych objawów choroby no-

wotworowej, zaś moment ten wystąpił po upływie 18 miesięcy od zakończonego w

grudniu 1992 r. okresu składkowego - pobierania zasiłków dla bezrobotnych.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach oddalił apelację wnioskodawczyni od powyższego wyroku. Sąd drugiej instancji podkreślił, iż przepis art. 11 ust. 2 pkt 14 ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40,

poz. 267 ze zm.), w świetle którego za okresy równorzędne z okresem zatrudnienia

dla celów rentowych uważane były także okresy czasowego pozostawania bez pracy

z powodu niemożności jej otrzymania lub niemożności podjęcia szkolenia zawodowego udowodnionego dokumentami, w tym okresy pobierania zasiłków z funduszu

aktywizacji zawodowej, zasiłków dla bezrobotnych oraz zasiłków szkoleniowych z

Funduszu Pracy - został zmodyfikowany na gruncie przepisu art. 4 i art. 2 ust. 2 pkt 6

ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze

zm.) w ten sposób, że wymienione okresy czasowego pozostawania bez pracy zostały uznane wprawdzie za okresy składkowe dla celów rentowych, ale tylko te, które

przypadały przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 15 listopada 1991

r. Dlatego też Sąd drugiej instancji nie znalazł podstaw do zaliczenia okresu bezrobocia po tej dacie do okresu składkowego, a skoro niezdolność do pracy nie wystąpiła w takim okresie ani w ciągu 18 miesięcy od jego ustania, brak jest także podstaw

do przyznania prawa do renty.

Kasacja wnioskodawczyni od powyższego wyroku zarzuca naruszenie prawa

materialnego - art. 32 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 14 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okres pozostawania bez pracy po okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych

nie podlega zaliczeniu do okresów zatrudnienia i okresów równorzędnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Nie zawiera ona zarzutu

naruszenia przepisów postępowania, wobec czego Sąd Najwyższy rozpoznając kasację w jej granicach (art. 39311 KPC) jest związany ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanem faktycznym. Z kolei z ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji,

niezakwestionowanych przez Sąd drugiej instancji, wynika w sposób nie budzący

wątpliwości, że z jednej strony wnioskodawczyni ostatni okres składkowy (zasiłek dla

bezrobotnych) wykazała w okresie od 28 listopada 1990 r. do dnia 30 grudnia 1992

r., z drugiej strony, że stała się niezdolna do pracy najwcześniej w czerwcu 1996 r.

Tymczasem dla nabycia prawa do renty powinna ona udowodnić, iż stała się niezdolna do pracy przed upływem 18 miesięcy od ustania okresu składkowego (dawniej: zatrudnienia lub z nim równorzędnego) albo nie później niż 18 miesięcy od

ustania tego okresu, czyli przed dniem 30 czerwca 1994 r. W świetle ustaleń Sądu

pierwszej instancji, opartych na opinii biegłego onkologa, wnioskodawczyni w tym

tzw. okresie ustawowym nie stała się niezdolną do pracy i kasacja nie jest w stanie

ustaleń tych zakwestionować. Natomiast powstanie niezdolności do pracy dopiero w

połowie 1996 r. pozostaje bez znaczenia, ponieważ zdarzenie to nie nastąpiło w

okresie zatrudnienia ani równorzędnym, czyli w okresie składkowym. Okres pozostawania bezrobotnym nie jest bowiem okresem składkowym po dniu 15 listopada

1991 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent. Art. 2 ust. 2 pkt 6 tej ustawy uznaje bowiem za okresy składkowe tylko okresy bezrobocia przypadające przed dniem wejścia w życie tej ustawy,

a zatem okres bezrobocia wnioskodawczyni po tej dacie nie może stanowić podstawy do czasowego wiązania go z niezdolnością do pracy, powstałą później niż 18

miesięcy od ustania okresu ustawowego. Należy mieć przy tym na uwadze, iż przepis art. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. stanowi, iż przepisy tej ustawy stosuje się do emerytur i rent, przysługujących na podstawie, między innymi ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Oznacza to, iż warunki wymagane do renty z tytułu niezdolności do pracy z art. 32 tej

ostatniej ustawy, a więc niezdolność do pracy, okres zatrudnienia i powstanie tej niezdolności w okresie zatrudnienia lub równorzędnym albo nie później niż w ciągu 18

miesięcy od ustania tych okresów, podlegają kryteriom wymienionym w ustawie z

dnia 17 października 1991 r., a nie w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r., przy czym

należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z wnioskiem złożonym w 1998 r., a więc pod rządem ustawy późniejszej. Tym samym okres

bezrobocia udowodniony dokumentami w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 14 ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin może być uznany za okres

składkowy dla celów rentowych tylko do dnia 15 listopada 1991 r., tj. do wejścia w

życie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, co prowadzi do wniosku, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do renty z art. 32 ustawy o z.e.p.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji

wyroku.