Supreme Court dismisses appeal for invalid grounds due to lack of evidence of procedural error in disability assessment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Grzegorz W. against a lower court's decision denying his claim for a farmer's disability pension. The appellant argued that the appellate court failed to consider a new expert opinion from the Collegium Medicum, violating procedural rules. The court ruled that the lower court's findings were supported by valid evidence and that the appellate court correctly exercised its freedom of evidence evaluation without procedural error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 233 § 1 KPC; Art. 3931 KPC: A cassation appeal based on a general charge of violating the freedom of evidence evaluation is inadmissible unless a clear procedural error occurred that significantly affected the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 18 lutego 1997 r.
II UKN 77/96
Nie ma usprawiedliwionych podstaw kasacja, oparta na ogólnikowym
zarzucie naruszenia przez sąd art. 233 § 1 KPC w sytuacji, gdy dokonane przez
sąd ustalenia są niewadliwe i zgodne z treścią materiału dowodowego (art. 39312
KPC).
Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej
Kijowski, Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 1997 r. sprawy z wniosku
Grzegorza W. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziałowi
Regionalnemu w K. o rentę inwalidzką rolniczą, na skutek kasacji wnioskodawcy od
wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia
25 września 1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 września 1996 r. oddalił rewizję
Grzegorza W. (ur. w 1973 r.) od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 28
grudnia 1995 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Kasy Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego-Oddział Regionalny w K. o rentę rolniczą według I grupy
inwalidów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że w materiale dowodowym
sprawy, zebranym przez Sąd Wojewódzki, znajdują się dokumenty świadczące, iż
wnioskodawca jest domownikiem rolnika. W gospodarstwie rolnym o powierzchni 7,07
ha wykonuje prace lekkie ze względu na skrzywienie boczne kręgosłupa z garbem
prawostronnym. Przebył operację wyrostka robaczkowego, a po urazie głowy,
doznanym w dzieciństwie występują u niego objawy charakteropatii, nerwicy depresyjnej oraz przytępienie słuchu ucha prawego.
Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę na to, że w ocenie lekarza z poradni ogólnej
wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym, jednakże
stan ten nie powoduje konieczności opieki innej osoby. Obwodowa Komisja Lekarska
do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie akceptowała stanowiska lekarza z poradni
ogólnej co do całkowitej niezdolności wnioskodawcy do pracy w gospodarstwie rolnym i
orzekła, że jest on zdolny do takiej pracy. Wojewódzka Komisja Lekarska, która prócz
własnego badania uwzględniła wyniki badania specjalistycznego przez chirurgaortopedę, uznała, że wnioskodawca jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym (art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu
społecznym rolników - jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 ze zm.).
Sąd Wojewódzki rozpatrujący odwołanie dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy
sądowych neurologa, internisty, neuro-psychiatry i chirurga-ortopedy. Wszyscy biegli
byli zgodni co do tego, że wnioskodawca nie jest inwalidą I grupy w rozumieniu art. 24
ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich
rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.). Sąd Apelacyjny przyznał, że biegli różnili się w
ocenie, czy wnioskodawca jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym,
czy też może w tym gospodarstwie wykonywać lekkie prace, ale byli zgodni co do tego,
że nie wymaga on stałej opieki innej osoby.
Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że rewizja, która zgodnym opiniom lekarskim a także
orzeczeniom wydanym w toku postępowania przed organem rentowym, przeciwstawia
zaświadczenie lekarza sporadycznego kontaktu, nie zasługuje na uwzględnienie.
Rewizja, podkreślił Sąd Apelacyjny, sprowadza się do kwestionowania swobodnej
oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny zwrócił
uwagę na szeroką autonomię sądu orzekającego przy ocenie przeprowadzonych
dowodów, w którą to ocenę sąd rewizyjny może ingerować tylko wyjątkowo, gdy w
sposób wyraźny naruszone zostały reguły określone w przepisie art. 233 § 1 KPC.
W kasacji wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocnik wnioskodawcy
zarzucił naruszenie art. 233 KPC mające istotny wpływ na wynik sprawy. W
uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawcy podkreślił, że mimo rozbieżności co do oceny
stanu zdrowia wnioskodawcy Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie
dodatkowej opinii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja oparta na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 KPC jest co do zasady
niedopuszczalna, gdyż przepis ten, na co trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu Sad
Apelacyjny, pozostawia sądowi swobodę oceny materiału dowodowego.
W postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne jest badanie zasadności ustaleń
faktycznych sądu. Spór dotyczył zaliczenia wnioskodawcy do I grupy inwalidów w
rozumieniu art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym
pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), który ma do renty inwalidzkiej
rolniczej zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20
grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r.,
Nr 71, poz. 342 ze zm.). Orzeczenia w przedmiocie stopnia inwalidztwa i daty jego
powstania wydają w postępowaniu rentowym komisje lekarskie do spraw inwalidztwa i
zatrudnienia. Decyzje wydane w oparciu o te orzeczenia podlegają kontroli sądów
wojewódzkich - sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, które przy rozpatrywaniu
odwołań z reguły korzystają z opinii biegłych lekarzy sądowych.
Ocena niemożności samodzielnej egzystencji, a w konsekwencji stwierdzenie
inwalidztwa I grupy na ogół nie nastręcza większych trudności.
Sąd Wojewódzki zasięgnął w spornej kwestii opinii czterech biegłych lekarzy.
Ustalenia tego Sądu co do braku podstaw do uznania, że wnioskodawca wymaga stałej
opieki innej osoby wobec niemożności samodzielnej egzystencji są całkowicie zgodne z
wynikami postępowania dowodowego.
Sąd Apelacyjny, podzielając ustalenia dokonane przez Sąd I instancji i akcentując autonomię tego sądu w zakresie swobodnej oceny dowodów, nie naruszył przepisów postępowania, a tym bardziej nie można mówić o takim naruszeniu tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A tylko takie naruszenie
uzasadnia podstawę kasacyjną (art. 3931 pkt 2 KPC). Wnioski dokonane w granicach
zakreślonych przepisem art. 233 § 1 KPC o braku podstaw do zaliczenia wnioskodawcy
do I grupy inwalidów nie zawierają błędu logicznego w rozumowaniu, a postępowanie
dowodowe, na którym zostały oparte było niewadliwe.
Dlatego też Sąd Najwyższy uznał, że kasacja nie ma usprawiedliwionych
podstaw i na mocy art. 39315 KPC orzekł jak w sentencji.