Supreme Court dismisses appeal for lack of mandatory structural elements in civil procedure code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a social insurance disability pension decision. The appellant failed to include the specific circumstances justifying the review of the appeal as required by the Civil Procedure Code. The court ruled that this omission constitutes a fatal structural defect, rendering the cassation inadmissible without a chance for correction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 3 KPC; Art. 393 § 2 KPC: Failure to present circumstances justifying the review of an appeal constitutes a fatal structural defect, resulting in the immediate dismissal of the cassation without an opportunity for supplementation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UKN 722/00
POSTANOWIENIE
Dnia 9 kwietnia 2001 r.
Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Sędzia Sądu Najwyższego
Beata Gudowska
Protokolant:
Małgorzata Beczek
po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku M. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek kasacji wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 września 2000 r.,
postanowił :
o d r z u c i ć kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 września 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z
dnia 9 maja 2000 r.
W kasacji ubezpieczony podniósł podstawę przewidzianą w art. 393 1 pkt 2 KPC i
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu
Okręgowego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej
instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić że zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego
został wydany w dniu 15 września 2000 r., a więc do postępowania kasacyjnego – także
do złożenia i, ewentualnie, rozpoznania kasacji – mają zastosowanie przepisy kodeksu
postępowania cywilnego w brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze
zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o
komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554), która weszła w życie z dniem
1 lipca 2000 r. (por. też art. 5 ust. 2 i art. 6 tej ustawy).
Zamianom w kodeksie postępowania cywilnego w zakresie unormowania
dopuszczalności
kasacji
towarzyszą
odwoławczego.
Ustawodawca,
funkcjonowania
kasacji,
uczynił
aby
zmiany
konstrukcyjne
dodatkowo
jednym
z
jej
podkreślić
istotnych
kasacji
jako
środka
publicznoprawny
elementów
cel
obowiązek
przedstawienia przez skarżącego argumentów przemawiających za dopuszczeniem
kasacji do rozpoznania. Tak więc, zgodnie z art. 393 3 § 1, kasacja – obok oznaczenia
zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z
oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany – powinna zawierać także przedstawienie
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Z wyraźnego rozgraniczenia wymagań
stawianych kasacji w art. 3933 KPC należy wywodzić, że wymienione w § 1 pkt 3 tego
przepisu przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi jej
wymaganie konstrukcyjne, którego spełnienie sprawia, że podejmowana przez stronę
czynność procesowa nosi cechy kasacji (jest kasacją), a nie jest to wymaganie stawiane
kasacji jako pismu procesowemu.
W
orzecznictwie
Sądu
Najwyższego,
pochodzącym
zarówno
z
okresu
obowiązywania kodeksu postępowania cywilnego z 1930 r., jak i z okresu po dniu 1 lipca
1996 r., przekonywająco i jednoznacznie wyjaśniono, że braki kasacji w zakresie
elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym
podlega odrzuceniu a limine (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 września
1936 r., C.II. 859/36, Zb. Urz.1937, poz. 109, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17
grudnia 1936 r., C.II.1811/36, „Przegląd Prawa i Administracji im. E.Tilla” 1937, nr 2, poz.
118, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r.,
C.III.319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16
października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 albo postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151).
W tym stanie rzeczy, kontynuując przedstawiony wyżej kierunek judykatury, należy
wyrazić pogląd, przedstawiony już i wszechstronnie uzasadniony w postanowieniu Sądu
Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51), że
nieprzedstawienie
okoliczności
uzasadniających
rozpoznanie
kasacji
powoduje
odrzucenie kasacji bez wzywania o uzupełnienie tego braku.
Z tych względów, stwierdziwszy, że w kasacji wniesionej przez ubezpieczonego nie
zostały przedstawione okoliczności, o jakich mowa w art. 393 3 § 1 pkt 3 KPC Sąd
Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3937 § 2 KPC).