War pension claim dismissed; expert medical opinion required for war connection per Art. 278 KPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Czesław P. against a social insurance office's refusal of a war pension. The applicant argued that witness testimony regarding his health after leaving a POW camp in 1940 should have been admitted, but the court held that establishing a causal link between recognized illnesses and war participation requires specialized medical knowledge. Consequently, the court ruled that witness statements are insufficient and that the lower court correctly relied on expert opinions to determine the war-related disability.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 278 § 1 KPC; Art. 217 § 1 KPC; Art. 212 KPC; Art. 5 KPC; Art. 393 KPC: Determining the connection between a disability and war actions requires specialized knowledge obtainable only through expert opinions, rendering witness testimony inadmissible for this specific issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 15 czerwca 1999 r.
II UKN 692/98
Ustalenie związku niezdolności do pracy z działaniami wojennymi wymaga wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 KPC).
Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman
Kuczyński, Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 1999 r. sprawy z wniosku
Czesława P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o
rentę inwalidzką wojenną, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 1997 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Czesława P. od
decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 13 marca 1997 r.
odmawiającej przyznania renty inwalidy wojennego, ustalając na podstawie opinii
biegłych lekarzy (chirurga i neurologa), że wnioskodawca jest inwalidą I grupy z
ogólnego stanu zdrowia, bez związku z działaniami wojennymi. Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...]
oddalił apelację wnioskodawcy.
W kasacji od tego wyroku opartej na zarzucie naruszenia przepisów procesowych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 5, 212, 217 § 1 w związku
z art. 391 KPC – skarżący (wnioskodawca) wniósł o jego uchylenie i przekazanie
sprawy Sądowi pierwszej instancji, po uchyleniu również jego wyroku, do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja nie jest uzasadniona, powołane bowiem jako naruszone przez Sąd
Apelacyjny przepisy, które miały być jej podstawą, nie zostały w toku postępowania
pominięte w sposób sprzeczny z prawem. Jedyną sporną w sprawie okolicznością
było zbadanie, czy inwalidztwo wnioskodawcy według I grupy, czyniące go całkowicie niezdolnym do pracy i wymagającym stałej lub długotrwałej opieki innej osoby,
pozostaje w związku z działaniami wojennymi, co jest konieczne dla ubiegania się o
świadczenie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr
13, poz. 68 ze zm.). Podzielając ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji
na podstawie opinii biegłych sądowych, lekarzy odpowiednich specjalności w stosunku do rozpoznanych schorzeń, Sąd Apelacyjny nie naruszył wskazanych przepisów postępowania. Oparte – jak się wydaje – na zarzucie naruszenia art. 217 § 1 w
związku z art. 212 i art. 5 KPC twierdzenia kasacji, iż Sąd Apelacyjny winien dopuścić dowód „np. z zeznań świadków (...) na okoliczność stanu zdrowia skarżącego po
wyjściu z obozu w 1940 r.”, nie może być podzielone w kontekście ustaleń Sądu poczynionych na podstawie opinii biegłych. Chodziło bowiem o przesądzenie związku
rozpoznanych i niewątpliwych schorzeń z udziałem w kampanii wrześniowej i pobytem w obozie jenieckim. Związku tego nie można skutecznie dowodzić przy pomocy
zeznań świadków. Chodzi bowiem o okoliczność wymagającą wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 KPC), której wyjaśnieniu służy dowód z opinii biegłych. Gdy więc
właściwie jedyne uzasadnienie kasacji nie może być uznane za trafne, należało
orzec jak w sentencji po myśli art. 39312 KPC.