Supreme Court dismissed pensioner's appeal, ruling the Constitutional Court ruling did not invalidate the new revaluation law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the pensioner's cassation appeal regarding the amount of his pension revaluation. The applicant argued that the Constitutional Court's declaration of unconstitutionality should have restored the previous revaluation method, but the Court found that a subsequent law from February 1997 fully regulated this specific issue. Consequently, the court held that the new statutory provisions, which implemented the Constitutional Court's decision, superseded the old rules and the applicant's claim was unfounded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 ust. 1, 2 ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent; Art. 393 KPC: The declaration of unconstitutionality by the Constitutional Court does not automatically invalidate the existing law if a subsequent legislative act has been enacted to fully regulate the specific matter in light of that decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 27 maja 1998 r.
II UKN 68/98
Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 17 lipca
1996 r., K 8/96 (OTK 1996 r. nr 4, poz. 32), niekonstytucyjności art. 17 2 ustawy z
dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent (dodanego ustawą
z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o
zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. Nr
138, poz. 681 z mocą od 1 stycznia 1996 r. i ograniczającego tylko do jednej
rewaloryzację w 1996 r.) nie spowodowało przywrócenia poprzedniego sposobu waloryzacji, ale doprowadziło do wydania ustawy z dnia 7 lutego 1997 r. o
waloryzacji za IV kwartał 1995 r. niektórych emerytur i rent (Dz.U. Nr 15, poz.
840), która tę kwestię uregulowała wyczerpująco.
Przewodniczący SSN: Barbara Wagner, Sędziowie SN: Roman Kuczyński
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1998 r. sprawy z wniosku
Lesława W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o wysokość świadczenia, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 26 lutego 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 maja 1996 r. Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w
S. odmówił uwzględnienia wniosku Lesława W. o waloryzację jego emerytury z
dniem 1 marca 1996 r. uzasadniając, że zgodnie z przepisem art. 17 1 ustawy z dnia
17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) w 1996
r. przeprowadzona zostanie tylko jedna waloryzacja w terminie od 1 września 1996
r., gdyż przepisem art. 17 tej ustawy w 1996 r. wyłączono obowiązywanie art. 17
ustawy, w myśl którego emerytury i renty podlegały okresowej waloryzacji, jeżeli
wskaźnik wzrostu kwoty przeciętnego wynagrodzenia w stosunku do kwoty takiego
wynagrodzenia w kwartale, w którym ostatnio została przeprowadzona waloryzacja
wynosi co najmniej 110%.
Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 1996 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oddalił odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji, zaś apelację wnioskodawcy od tego wyroku Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 1997 r. oddalił.
Kasacja wnioskodawcy od powyższego wyroku zarzuca naruszenie prawa
materialnego - art. 171 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent przez jego błędną wykładnię oraz art. 17 ust. 1 i 2 tej ustawy w brzmieniu
sprzed nowelizacji ustawą z dnia 29 września 1995 r. - przez niezastosowanie tych
przepisów i domaga się zmiany zaskarżonego wyroku przez zobowiązanie organu
rentowego do dokonania waloryzacji emerytury wnioskodawcy za IV kwartał 1995 r.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy emerytura wnioskodawcy winna być zrewaloryzowana na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17
października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent.
Na postawioną kwestię należy odpowiedzieć negatywnie. W dacie złożenia
przez wnioskodawcę wniosku o rewaloryzację (30 kwietnia 1996 r.) ustawa z dnia 17
października 1991 r. obowiązywała w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 września
1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalenia emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 138 poz. 681). W wyniku tej
nowelizacji w 1996 r. wprowadzono tylko jedną rewaloryzację świadczeń od 1 września 1996 r. (art. 171 ustawy). Co do zasady zatem należy stwierdzić, że rozpoznanie
wniosku podlegało reżimowi już znowelizowanej ustawy o rewaloryzacji. Wprawdzie
Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 1996 r., K 8/96 uznał, że dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1995 r. przepis art. 172 ustawy z dnia
17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent... jest niezgodny z Konstytucją, jednakże orzeczenie to nie spowodowało utraty mocy obowiązującej art. 17 2
omawianej ustawy, skoro uwzględniająca stanowisko Trybunału Konstytucyjnego
zmiana legislacyjna dokonana została ustawą z dnia 7 lutego 1997 r. o waloryzacji za
IV kwartał 1995 r. niektórych emerytur i rent (Dz. U. Nr 15, poz. 84).
Tym samym nie jest możliwe uwzględnienie żądania kasacji zrewaloryzowania
emerytury wnioskodawcy za IV kwartał 1995 r. według art. 17 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent w brzmieniu sprzed nowelizacji
ustawą z dnia 29 września 1995 r. obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995 r., bowiem
rewaloryzacja emerytury za IV kwartał 1995 r. została uregulowana odrębnym aktem
prawnym, tj. wspomnianą ustawą z dnia 7 lutego 1997 r., uwzględniającą stanowisko
Trybunału Konstytucyjnego. Przepis art. 2 tej ustawy stanowi, że „1. Waloryzacja
polega na dodatkowym podwyższeniu, od dnia 1 września 1996 r., wskaźnikiem
waloryzacji 102,8% kwoty emerytury i renty, jaka przysługiwała w dniu 1 września
1996 r. 2. Równocześnie z podwyższeniem emerytury i renty następuje podwyższenie podstawy jej wymiaru wskaźnikiem waloryzacji, o którym mowa w ust. 1. 3. Realizacja podwyżki emerytur i rent wynikającej z waloryzacji następuje w lipcu 1997 r. z
wyrównaniem od dnia 1 września 1996 r. wraz z odsetkami”.
Z art. 4 tej ustawy wynika, że „z tytułu podwyżki w ramach waloryzacji, o której
mowa w art. 2 ust. 3, oraz waloryzacji przeprowadzonej na podstawie art. 12 ustawy
z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych
ustaw (Dz. U. Nr 136, poz. 636) realny wzrost przeciętnej emerytury i renty brutto w
1997 r. w porównaniu z 1996 r. wyniesie co najmniej 2,9%”, natomiast według art. 3
ustawy waloryzacja następuje z urzędu.
Powołane przepisy nie zostały uznane za niekonstytucyjne orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 1997 r., K 11/97 (OTK 1997/3-4/39).
W tym stanie rzeczy zarzut kasacji naruszenia art. 171 ustawy z 17 października 1991 r. przez błędną jego wykładnię oraz art. 17 ust. 1 i 2 przez jego niezastosowanie okazał się chybiony, bowiem przewidziana przepisem art. 17 ustawy rewaloryzacja rent i emerytur za IV kwartał 1995 r. została przeprowadzona z urzędu na
mocy przytoczonych przepisów art. 2-4 ustawy z dnia 7 lutego 1997 r.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.