Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 60/97 Generato dall'IA

Seasonal and temporary work periods of a young employee are contributory periods for pension purposes.

Numero d'incarto II UKN 60/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's dismissal of the applicant's early pension claim due to insufficient work history. The applicant argued that her seasonal and temporary employment as a young worker in a forestry school should count toward the required 35 years, while the Social Insurance Institution rejected these periods. The court ruled that under the relevant 1958 law, such seasonal and temporary work by young employees constituted a valid employment relationship, thereby making these periods contributory for pension calculation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent; Art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. w sprawie zatrudniania młodocianych: Seasonal and temporary work periods performed by a young employee within an employment relationship are recognized as contributory periods for the purpose of early pension entitlement.

Parole chiave

Generato dall'IA
seasonal employment young employee contributory periods early pension temporary work employment relationship pension calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw
młodocianego pracownika są okresami składkowymi (art. 2 ust.
Art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. w sprawie zatrudniania młodocianych
szczególności zawierała w art. 3 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 16 kwietnia 1997 r.

II UKN 60/97

Okresy pracy sezonowej oraz dorywczej świadczonej w ramach stosunku pracy

młodocianego pracownika są okresami składkowymi (art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia

17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur

i rent oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 1997 r. sprawy z wniosku Józefy

U. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o wcześniejszą

emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 26 listopada 1996 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. [...] i sprawę

przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z

dnia 20 grudnia 1995 r. [...] odmówił Józefie U. prawa do wcześniejszej emerytury z powodu

braku wymaganego 35 letniego okresu zatrudnienia. Rewizję od tego wyroku oddalił Sąd

Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 21 marca 1996 r., w

którym nie weryfikował spornego okres, albowiem ustalił, że w dacie wydania wyroku przez

Sąd Wojewódzki ubezpieczona pozostawała nadal w stosunku pracy, a przez to nie spełniała

wstępnego warunku (rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy),

uprawniającego do ubiegania się o przyznanie jej uprawnień emerytalnych na podstawie

przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w

sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn

dotyczących zakładów pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 27).

W dniu 12 kwietnia 1996 r. ubezpieczona zgłosiła ponownie wniosek o wcześniejszą

emeryturę, załączając m. in. świadectwo pracy z dnia 12 kwietnia 1996 r., że jej umowa o

pracę ze Spółdzielnią Pracy “Ż.” Huta Szkła w R. rozwiąże się z przyczyn ekonomicznych w

dniu 31 maja 1996 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R. decyzją z dnia 5

czerwca 1996 r. odmówił przyznania ubezpieczonej prawa do wcześniejszej emerytury,

ponieważ ustalił jej okres zatrudnienia w wymiarze 34 lat i 14 dni, nie uznając

dokumentowanego pisemnymi zeznaniami świadków okresu jej zatrudnienia w Szkółce

Leśnej S. Nadleśnictwa G. w okresie od dnia 25 czerwca 1960 r. do dnia 25 maja 1962 r. Do

odwołania ubezpieczona dołączyła kolejne świadectwo pracy z dnia 1 lipca 1996 r., z którego

wynikało, że rozwiązanie jej stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy nastąpiło w

dniu 30 czerwca 1996 r. Odwołanie to oddalił Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 1996 r., ustalając łączny okres

zatrudnienia ubezpieczonej w wymiarze 34 lat 1 miesiąca i 15 dni. Sąd ten nie uwzględnił

okresu pracy ubezpieczonej w spornym okresie w Szkółce Leśnej S., przyjmując w oparciu o

dowód z zeznań świadków przesłuchanych w poprzedniej sprawie o sygnaturze akt [...], że

skoro ubezpieczona ukończyła 15 lat dopiero w dniu 25 maja 1962 r., to wobec treści art. 1

ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.),

brak było podstaw prawnych do zaliczenia jej okresu pracy sprzed 25 maja 1962 r., a praca

świadczona po tej dacie nie była wykonywana na podstawie przepisów dotyczących

zatrudniania młodocianych obowiązujących w spornym okresie.

Apelację od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 1996 r., przyjmując, że wobec

niewadliwych ustaleń Sądu Wojewódzkiego, ubezpieczona nie legitymuje się 35 letnim

okresem zatrudnienia wymaganym do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury stosownie

do treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie

wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących

zakładów pracy. Sąd ten uznał, że ze spornego okresu pracy ubezpieczonej w Szkółce Leśnej

S. mógł być rozważany jedynie okres od dnia 24 maja 1961 r. do dnia 24 maja 1962 r., tj. po

ukończeniu 15 lat życia przez ubezpieczoną, co wynika z treści art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o

rewaloryzacji. Zaliczenie tego okresu byłoby dopuszczalne w ocenie Sądu Apelacyjnego

tylko wówczas, gdyby ubezpieczona była wówczas “pracownikiem stałym” . Tymczasem za

“rzecz powszechnie wiadomą” Sąd ten uznał, że praca ubezpieczonej miała charakter

dorywczy lub sezonowy, przyjmując za Sądem Wojewódzkim orzekającym w innej sprawie

[...], że ubezpieczona nie była w spornym okresie pracownikiem stałym , a taki pogląd

podzielił Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 21 marca 1996 r. [...]

rewizję ubezpieczonej. W postępowaniu apelacyjnym Sąd Apelacyjny uzyskał także akta

osobowe wnioskodawczyni z Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Wewnętrznego w

upadłości w R., zawierających m.in. jej życiorys z dnia 27 czerwca 1971 r., w którym

podawała, że pracę podjęła dopiero po dniu ukończenia szkoły ponadpodstawowej, tj. po

dniu 1 czerwca 1968 r. Dlatego uznał, że skarga apelacyjna nie wskazała żadnych dowodów,

które mogłyby podważyć prawidłowe ustalenia Sądu Wojewódzkiego o braku wymaganego

okresu zatrudnienia do przyznania ubezpieczonej prawa do wcześniejszej emerytury.

W kasacji ubezpieczona, wskazując na naruszenie prawa materialnego przez błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o rewaloryzacji oraz §

1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w

sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn

dotyczących zakładów prac, domagała się zmiany zaskarżonego wyroku i przyznania jej

prawa do wcześniejszej emerytury, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i

poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Warszawie i przekazania sprawy temu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Zdaniem kasacji ubezpieczona w spornym okresie była zatrudniona na podstawie

przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. w sprawie zatrudniania

młodocianych (Dz. U. Nr 45, poz. 226), dopuszczających możliwość zatrudniania

młodocianych w rozumieniu tej ustawy, którymi były osoby po ukończeniu 14 lat, przy

pracach sezonowych lub doraźnych, jak również w charakterze pracowników stałych. W

szczególności na podstawie przepisów art. 11 pkt. 1 i art. 28 tej ustawy można było

zatrudniać w rolnictwie i szkółkach leśnych młodocianych, którzy ukończyli szkołę

podstawową. Na takich warunkach pracowała ówcześnie ubezpieczona w charakterze stałego

pracownika szkółki leśnej.

Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik pozwanego organu rentowego zajął

stanowisko, że okresy sezonowego lub dorywczego zatrudnienia ubezpieczonej w Szkółce

Leśnej S. powinny być zaliczone do okresu wymaganego do przyznania emerytury.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Uzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego wobec błędnej wykładni

przepisu art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i

rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104,

poz. 450 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa rewaloryzacyjna) i niezastosowaniu

obowiązujących w spornym okresie przepisów o zatrudnianiu młodocianych. Powołany

przepis ustawy rewaloryzacyjnej za okresy składkowe uznaje okresy zatrudniania

młodocianych na obszarze Państwa Polskiego na warunkach określonych w przepisach

obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1975 r. W spornym okresie obowiązywała ustawa z

dnia 2 lipca 1958 r. w sprawie zatrudniania młodocianych (Dz. U. Nr 45, poz. 226), która w

szczególności zawierała w art. 3 ust. 2 upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia

rodzajów lekkich prac sezonowych lub dorywczych, przy jakich mogli być zatrudniani

młodociani, którymi w rozumieniu tej ustawy (art. 1 ) były osoby, które ukończyły 14 lat, a

nie przekroczyły 18 lat życia. Ówczesny prawodawca dopuszczał zatem zatrudnianie

młodocianych nie tylko w celu nauki zawodu, przyuczenia do określonej pracy, czy odbycia

wstępnego stażu pracy (art. 3 ust. 1 tej ustawy). W takich okolicznościach ustalenie przez

Sądy orzekające w sprawie dorywczego lub sezonowego świadczenia pracy w okresie od

dnia 24 maja 1960 r. do dnia 24 maja 1962 r. w Spółce Leśnej S. Nadleśnictwa G. przez

ubezpieczoną, ur. 24 maja 1946 r., nie mogło prowadzić do nieuwzględnienia tych okresów,

skoro okresy pracy sezonowej, jak i okresy dorywczego świadczenia pracy w ramach

stosunków pracy młodocianego pracownika podlegają jako okresy składkowe zaliczeniu na

podstawie art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy rewaloryzacyjnej. O uwzględnieniu tych okresów

decydował niekwestionowany status pracowniczy ubezpieczonej w spornym okresie,

niezależnie od tego, czy wynikał on z bezterminowej umowy o pracę, co wykluczyły oba

Sądy orzekające w sprawie, czy też z sezonowych lub dorywczych (krótkoterminowych) stosunków pracy, za czym sądy te opowiedziały się, uznając fakty ówczesnego sezonowego i

dorywczego zatrudniania ubezpieczonej. Obligowało to Sądy do ustalenia długości okresów

niekwestionowanego sezonowego lub dorywczego zatrudnienia ubezpieczonej w ramach

stosunku pracy młodocianego pracownika w spornym okresie, a w konsekwencji do

uwzględnienia tych okresów zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy rewaloryzacyjnej.

Potwierdzenie zasadności podstawy kasacyjnej wymaga ustalenia długości

zatrudnienia ubezpieczonej w charakterze młodocianego pracownika w spornym okresie. W

tym celu Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313 KPC orzekł jak w sentencji. [...]