Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 580/99 Generato dall'IA

Social Security Court jurisdiction changes do not invalidate proceedings under Art. 379(2) KPC.

Numero d'incarto II UKN 580/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Teresa J. against a Social Security Office decision denying her pension rights. The applicant argued that the appeal court violated procedural rules by failing to personally summon her to the hearing due to illness and that changes in the Social Security Office's territorial jurisdiction rendered the proceedings void. The court held that organizational changes to the office's structure did not affect its status as the competent authority, and since the original decision was issued by a valid representative, the proceedings remained legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 2 KPC; Art. 208 § 1 KPC; Art. 299 KPC; Art. 214 KPC; Art. 224 § 1 KPC; Art. 393 § 1 KPC: Changes in the territorial jurisdiction or organizational structure of a social security office do not constitute grounds for declaring administrative proceedings void under Art. 379(2) KPC, provided the competent authority was properly represented at the time of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
Social Security Office jurisdiction procedural validity of proceedings representation of administrative organ cassation appeal dismissal organizational changes authority personal summons requirement substantive pension rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 2 KPC
reprezentacji organu rentowego (art. 379 pkt 2 KPC).
Art. 208 § 1 KPC
przepisów postępowania – art. 208 § 1 KPC w związku z art.
Art. 299 KPC
w związku z art. 299 KPC.
Art. 214 KPC
usankcjonowanie przez Sąd Apelacyjny niewezwania wnioskodawczyni do osobistego stawiennictwa na rozprawę, po której zapadł wyrok, a nadto naruszenie art. 214
Art. 224 § 1 KPC
w związku z art. 224 § 1 i 391 KPC przez niewyjaśnienie czy jej mąż składający zwolnienie lekarskie, nie wnosił nadto o odroczenie rozprawy, oraz naruszenie art.
Art. 393 § 1 KPC
Według art. 39311 zdanie drugie KPC strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, a nie nowe podstawy kasacji, jeżeli upłynął już termin
Art. 7 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych
Ubezpieczeń Społecznych, który działał na podstawie art. 7 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 8 czerwca 2000 r.

II UKN 580/99

Zmiany właściwości miejscowej oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie prowadzą do nieważności postępowania wskutek niewłaściwej

reprezentacji organu rentowego (art. 379 pkt 2 KPC).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman

Kuczyński, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r. sprawy z wniosku

Teresy J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B.-B. o

prawo do emerytury, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 kwietnia 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 października 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bielsku Białej oddalił odwołanie wnioskodawczyni Teresy J.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B.B. z dnia 18 sierpnia

1998 r., odmawiającej przyznania prawa do emerytury na podstawie ustawy z dnia

14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U Nr

40, poz. 267 ze zm.), wobec nieosiągnięcia wieku emerytalnego. Sąd ten nadto rozważał, wobec zarzutów odwołania, czy wnioskodawczyni, z którą rozwiązano stosunek pracy w dniu 30 kwietnia 1993 r. w związku z likwidacją zakładu pracy, spełniła

przesłanki zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z

dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładów pracy (Dz.U. Nr 4, poz. 27) oraz

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1989 r. w sprawie wcześniejszych

emerytur dla pracowników niektórych likwidowanych zakładów pracy (Dz.U Nr 40,

poz. 218). W ocenie Sądu nie została spełniona przesłanka 35-letniego okresu za-

trudnienia na dzień rozwiązania stosunku pracy z tego pierwszego rozporządzenia,

natomiast co do przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 czerwca 1989 r., z którego wnioskodawczyni wydawała się wywodzić swoje prawa, wykazała wprawdzie

20-letni okres zatrudnienia w dacie rozwiązania stosunku pracy z uwagi na likwidację

zakładu pracy, lecz nie była wówczas osobą, której do osiągnięcia wieku emerytalnego brakowało nie więcej niż 5 lat, gdyż liczyła wówczas 41 lat.

W apelacji wniesionej od tego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła nieważność

postępowania, bowiem nie mogła wziąć udziału w rozprawie w dniu 28 października

1998 r. z uwagi na chorobę, Sąd zaś mimo tego nie odroczył rozprawy. Sąd Apelacyjny zarzutu tego nie podzielił, stwierdzając, że wnioskodawczyni nie została na

rozprawę wezwana, a jedynie o niej zawiadomiona, nadto nie składała wniosku o

odroczenie rozprawy (wyrok z dnia 29 kwietnia 1999 r., [...]).

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania – art. 208 § 1 KPC w związku z art. 299 i 473 KPC przez

usankcjonowanie przez Sąd Apelacyjny niewezwania wnioskodawczyni do osobistego stawiennictwa na rozprawę, po której zapadł wyrok, a nadto naruszenie art. 214

w związku z art. 224 § 1 i 391 KPC przez niewyjaśnienie czy jej mąż składający zwolnienie lekarskie, nie wnosił nadto o odroczenie rozprawy, oraz naruszenie art. 5 KPC

w związku z nieudzieleniem wnioskodawczyni przez ”Sądy obu instancji” potrzebnych

wskazówek, mimo że działała bez pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, po uchyleniu

również jego wyroku.

W toku postępowania kasacyjnego, pełnomocnik wnioskodawczyni podniósł

nadto zarzut nieważności postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach,

bowiem – w jego ocenie – strona pozwana nie była należycie reprezentowana. Od

dnia 1 stycznia 1999 r. nastąpiły zmiany organizacyjne w zakresie właściwości organów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i od tej daty sprawy z obszaru W., zostały

przekazane według właściwości Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w

C., zaś odwołania od decyzji tego Oddziału rozpoznaje według właściwości Sąd

Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach w pierwszej instancji.

W odpowiedzi na kasację, pozwany organ rentowy wniósł o jej oddalenie,

stwierdzając, że nie doszło - wbrew jej zarzutom - do naruszenia przepisów postępowania przed Sądem drugiej instancji, natomiast od strony merytorycznej, stanowisko

Sądu nie może być podważone, wnioskodawczyni bowiem nie zakwestionowała

ustaleń dokonanych przez Sąd.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Według art. 39311 zdanie drugie KPC strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, a nie nowe podstawy kasacji, jeżeli upłynął już termin

wskazany w art. 3934 KPC. Powyższe nie ma jednak znaczenia w sprawie, bowiem

nieważność postępowania Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu. Fakt, iż we

właściwości organów ZUS na terenie województwa śląskiego, zaszły w 1999 r.

zmiany organizacyjne, nie może być w żadnym razie kwalifikowany jako powodujący

nieważność postępowania, gdy przed Sądem organ ten był reprezentowany przez

pracownika Oddziału, który wydawał zaskarżoną decyzję, a który w chwili rozpoznawania sprawy w toku postępowania apelacyjnego, nie był już właściwy. Zakład

Ubezpieczeń Społecznych, który działał na podstawie art. 7 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), wykonywał zadania z zakresu ubezpieczeń

społecznych za pośrednictwem między innymi oddziałów, niemniej to nie oddziały

były organami rentowymi, ale Zakład jako zorganizowana całość. W tej sytuacji nie

można skutecznie zarzucać, że doszło do nieważności postępowania z przyczyn

określonych w art. 379 pkt 2 KPC.

Przed odniesieniem się do kasacji należy wstępnie zauważyć, że w przypadku, gdy opiera się ona na podstawie określonej w art. 3931 pkt 2 KPC (naruszenie

przepisów postępowania), konieczne jest wskazanie, że uchybienie mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja w ogóle nie odnosi się do tej okoliczności, a

jej zarzuty sprowadzają się jedynie do wymienienia naruszonych jej zdaniem przepisów, bez podjęcia próby wykazania, że uchybienia te mogły wpłynąć na wynik

sprawy.

W ocenie Sądu Najwyższego nie doszło do naruszenia art. 208 § 1 pkt 1 KPC

w związku z art. 299 KPC. Zarzut ten w istocie dotyczy postępowania przed Sądem

pierwszej instancji, a ponadto jest zupełnie nieuzasadniony. Pierwszy z tych przepisów dotyczy uprawnień przewodniczącego, drugi zaś sądu. To, że przewodniczący

może wezwać stronę na rozprawę nie oznacza oczywiście, że ma on taki obowiązek

W przypadku bowiem gdy strona tylko zawiadomiona o terminie rozprawy nie bierze

w niej udziału, przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca

przedstawia jej wnioski, twierdzenia i dowody na podstawie akt sprawy (art. 211

KPC). Przepis art. 299 KPC zaś uprawnia sąd do dopuszczenia dowodu z przesłuchania stron, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały

niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dowód ten ma więc charakter

subsydiarny i bez zarzutu niekompletności ustaleń Sądu (braków w materiale

dowodowym), nie ma on prawnego znaczenia .Podobnie należy ocenić dalsze zarzuty kasacji (naruszenia art. 214, 224 § 1 KPC ). Zarzuty te, zresztą nieuzasadnione, odnoszą się do postępowania przed Sądem pierwszej instancji i nie mogą być

podstawą kasacji, dotyczącej wyroku Sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Nie można także dopatrzyć się naruszenia przez Sąd Apelacyjny art.

5 KPC, gdy się weźmie pod uwagę ,iż uprawnienia wnioskodawczyni do świadczenia

były badane niejako z urzędu, co wynika z wstępnych uwag uzasadnienia, nie wskazywała ona bowiem żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Z tych wszystkich względów, gdy kasacja nie zawiera usprawiedliwionych

podstaw, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39312 KPC .