Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 55/96 Generato dall'IA

Civil detention does not bar war veteran pension rights if disability stems from camp imprisonment.

Numero d'incarto II UKN 55/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Social Insurance Institution's cassation appeal against a lower court ruling that granted a war veteran pension. The applicant, a civil detainee imprisoned in a Soviet camp, argued that his disability precluded pension eligibility under the Veterans Act. The court held that the statute explicitly covers civil persons imprisoned as war victims and that the medical commission's competence under Article 12 does not override the legislative intent to protect such victims.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego; Civil detention does not preclude war veteran pension rights when disability results from imprisonment in a camp.

Parole chiave

Generato dall'IA
war veteran pension civil detention Soviet camp imprisonment Veterans Act medical commission competence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.)
art. 12 ust. 4 ustawy o kombatantach
uprawnienia określone w art. 12 ust. 4 ustawy o kombatantach.
art. 393 § 11 KPC
Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpatruje sprawę w granicach kasacji,
art. 393 § 12 KPC
Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpatruje sprawę w granicach kasacji,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 14 stycznia 1997 r.

II UKN 55/96

Skazanie i osadzenie w łagrze osoby cywilnej nie pozbawia jej możliwości

uzyskania prawa do renty inwalidy wojennego, jeżeli inwalidztwo jest następstwem pobytu w łagrze (przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o

kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i

okresu powojennego - Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.)

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej

Kijowski, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 1997 r. sprawy z wniosku

Waldemara K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B. o rentę

inwalidzką kombatancką, na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Białymstoku z dnia 9 października 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B. wniósł kasację od wyroku Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 9

października 1996 r.

Wyrokiem tym Sąd II instancji oddalił rewizję organu rentowego od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku, którym Sąd

Wojewódzki uchylił decyzję organu rentowego i przekazał sprawę temu organowi do

ponownego rozpoznania celem ustalenia, czy wnioskodawca jest inwalidą w związku z

pobytem w łagrze. Organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do renty inwalidzkiej

wojennej na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach

oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 1991 r. Nr 17, poz. 75 ze zm.). Organ rentowy prezentował stanowisko, że

świadczenia przewidziane w tej ustawie nie przysługują wnioskodawcy , albowiem

został deportowany i osadzony w łagrze jako osoba cywilna.

Sąd Wojewódzki na podstawie materiału dowodowego ustalił, że wnioskodawca

został w kwietniu 1940 r. deportowany z rodziną do ZSRR, przebywał tam do 1946 r., a

za odmowę przyjęcia obywatelstwa radzieckiego skazano go na pobyt w łagrze w latach

1942-1943. Sąd uznał, że wnioskodawca jest uprawniony do świadczeń przewidzianych

w przytoczonej wyżej ustawie i sprawę przekazał organowi rentowemu celem ustalenia

związku inwalidztwa wnioskodawcy z pobytem w łagrze.

Sąd Apelacyjny, oddalając zaskarżonym wyrokiem rewizję organu rentowego,

podkreślił, że fakt deportacji wnioskodawcy został udowodniony zeznaniami świadków,

zaświadczeniem Związku Sybiraków oraz Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że przepisami ustawy z dnia 24

stycznia 1991 r. o kombatantach zostały objęte także osoby cywilne będące ofiarami

represji wojennych i okresu powojennego, a odmienne rozumowanie organu rentowego

narusza przepisy tej ustawy.

W kasacji organ rentowy zarzucił wyrokowi Sądu II instancji naruszenie prawa

materialnego - art. 12 ust. 4. Organ rentowy nie określił w jakiej ustawie przepis został

naruszony. Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o art. 12 ust. 4

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.).

Zdaniem organu rentowego brak jest podstaw do uznania, że wnioskodawca posiada

uprawnienia określone w art. 12 ust. 4 ustawy o kombatantach.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

W aktach rentowych znajduje się na zaświadczenie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzające fakt deportacji wnioskodawcy do

ZSRR od kwietnia 1940 r. do lutego 1946 r. W zaświadczeniu powołano art. 4 uprzednio wymienionej ustawy o kombatantach. Sąd Wojewódzki na podstawie zeznań

przesłuchanych świadków ustalił, że w trakcie deportacji wnioskodawca został skazany i

osadzony w łagrze Tasty w latach 1942-43.

Kasacyjny zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 12 ust. 4 ustawy o

kombatantach jest nieuzasadniony. Przepis ten określa bowiem kompetencje komisji

lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia w zakresie ustalania związku zranień i

kontuzji, obrażeń i chorób, a także inwalidztwa z pobytem w miejscach, o których

między innymi mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1,2,3 lit. a oraz pkt 4.

Sądy obu instancji nie zajmowały się ustaleniami tego rodzaju, a tym samym nie

naruszyły tego przepisu. Sąd Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję celem umożliwienia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia dokonania ustaleń

odpowiednio do treści art. 12 ust. 4 ustawy o kombatantach. Dlatego też zarzut

naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony.

Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpatruje sprawę w granicach kasacji,

a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Dlatego też Sąd Najwyższy uznał, ze kasacja nie ma usprawiedliwionych

podstaw, gdyż nie doszło do naruszenia art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.

o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i

okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) i na mocy art. 393 12 KPC orzekł jak

w sentencji.