Cassation dismissed for alleging material law violation when no statutory ground for retrial was met.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a decision rejecting a request for a retrial in an old-age pension dispute. The appellant argued that the lower court violated material law and failed to consider new evidence regarding school records and expert opinions. The court ruled that the alleged violation of the revaluation act did not constitute a valid ground for retrial because the contested decision was not based on that provision, and the claimed new evidence was not truly new.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 393 § 12 k.p.c.: A claim alleging violation of material law cannot serve as a justified ground for cassation against a decision rejecting a retrial request if the decision was not based on the cited provision and the alleged new circumstances or evidence were not genuinely new.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 7 października 1999 r.
II UKN 542/99
Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego nie może stanowić
usprawiedliwionej podstawy kasacji od postanowienia odrzucającego skargę o
wznowienie postępowania.
Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,
Barbara Wagner (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 października 1999 r. na posiedzeniu
niejawnym sprawy z wniosku Leokadii O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawczyni od postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 1999 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d d a l i ć kasację.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 24 czerwca 1999 r. [...] odrzucił skargę Leokadii O. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 24 lutego 1999 r. oraz oddalił wniosek o
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu Sądowi.
Wnioskodawczyni podała trzy podstawy wznowienia: „pogwałcenie przez Sąd
Apelacyjny obowiązującego w RP prawa i jego obrazę, zaprzeczenie prawdy obiektywnej a przede wszystkim powszechnego doświadczenia życiowego”; „alternatywne
dopuszczenie dowodów z dzienników szkolnych tj. o dokładne przejrzenie i dokonanie wyciągów z dzienników lekcyjnych Liceum Pedagogicznego w I. z klas do których
uczęszczała w latach 1966 - 1970, celem dokładnego ustalenia ilości dni wolnych od
nauki szkolnej w spornym okresie”; przeprowadzenie dowodu z zespołu biegłych d/s
rolnictwa indywidualnego i d/s szkolnictwa średniego, które to zespoły miały się usto-
sunkować do wiarygodności i zasadności ustaleń Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy”.
W ocenie Sądu , skarga nie przytacza ustawowych podstaw wznowienia. Z jej
sformułowania za „potencjalną podstawą wznowienia postępowania” mógłby być
uznany art. 403 § 2 KPC. „Sposób ujęcia podstawy ... nie spełnia jednak przesłanek
do uznania skargi w tym zakresie ... jako wypełniającą dyspozycję art. 403 § 2 k.c”.
Okoliczności faktyczne, czy uczęszczając do Liceum Pedagogicznego skarżąca
mogła pracować w gospodarstwie rolnym były przedmiotem ustaleń Sądów. Wniosków dowodowych po raz pierwszy powołanych w skardze nie składała, choć nie są to
dowody ujawnione po zakończeniu sprawy. Wniosek o powołanie biegłych polega na
nieporozumieniu, albowiem to Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodową opinii biegłych , a nie biegli wiarygodność i zasadność ustaleń Sądu.
Leokadia O. zaskarżyła to postanowienie kasacją . Wskazując jako jej podstawę „naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 17.X.1991 o rewaloryzacji emerytur i rent” pełnomocnik skarżącej wywodził, że we „wniosku o
wznowienie przedłożyła szereg nowych informacji i dowodów, które zgodnie z art.
403 § 2 kpc winny zostać uwzględnione przez Sąd Apelacyjny".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Pełnomocnik skarżącej zarzuca naruszenie przez Sąd art. 5 ust. 3 ustawy rewaloryzacyjnej nie podając pełnego tytułu tego aktu oraz miejsca jego publikacji.
Prawdopodobnie zarzut dotyczy przepisu ustawy z dnia 17 października 1991 r. o
rewaloryzacji emerytur i rent , o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie
niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.), gdyż ten akt określa się niekiedy
jako „ ustawę rewaloryzacyjną”. Art. 5 ust. 3 powołanej ustawy nie mógł zostać naruszony przez Sąd albowiem nie stanowił on podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.
Z uzasadnienia skargi można wnosić pośrednio, że pełnomocnik Leokadii O.
zarzuca Sądowi naruszenie także art. 403 § 2 KPC. Zarzut taki jest bezzasadny.
Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które
mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w
poprzednim postępowaniu. W obszernych motywach zaskarżonego postanowienia
Sąd wyjaśnił dlaczego podane przez skarżącą w skardze o wznowienie postępowania okoliczności i dowody nie mają cech nowości. Należy w pełni podzielić stanowisko, że okoliczności dotyczące nauki w szkole i znaczenia tego faktu dla możliwości
pracy w gospodarstwie rolnym rodziców były wyjaśniane i rozważane przez Sąd, stanowiąc przedmiot ustaleń, zaś „nowe” dowody skarżąca mogła powołać w postępowaniu poprzednim, gdyż były jej one wówczas znane. Po zakończeniu postępowania
[...] nie zostały ujawnione żadne takie okoliczności i dowody, które nie istniałyby
przed wydaniem wyroku w dniu 24 lutego 1999 r.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 KPC,
orzekł jak w sentencji.