Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 54/98 Generato dall'IA

Military service accident compensation claims fall under special military statutes, not civil code provisions.

Numero d'incarto II UKN 54/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding a claim for one-time compensation for a military service accident. The applicant argued for civil code application, but the court confirmed that such claims are exclusively governed by the 1958 Military Service Act. Consequently, the court upheld the lower courts' finding that the claim was time-barred under the specific military statute and the civil statute regarding the separate civil settlement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych; Ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową: Sprawy o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadków w związku ze służbą wojskową podlegają rozpoznaniu wyłącznie na podstawie odrębnych przepisów ustawy o służbie wojskowej, a nie Kodeksu cywilnego.

Parole chiave

Generato dall'IA
military service accident one-time compensation statutory interpretation time bar civil code exclusion military statute separate settlement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych
Ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową
Kodeks cywilny art. 118
Kodeks cywilny art. 442
Kodeks cywilny art. 444
Kodeks cywilny art. 445
Kodeks postępowania cywilnego art. 393

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 19 maja 1998 r.

II UKN 54/98

Sprawy o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadków pozostających w związku ze służbą wojskową nie podlegają rozpoznaniu na podstawie

przepisów Kodeksu cywilnego ale na podstawie przepisów odrębnych.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Kijowski, Stefania Szymańska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 1998 r. sprawy z wniosku

Wojciecha P. przeciwko Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w S. o

jednorazowe odszkodowanie, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 5 listopada

1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 18 listopada 1996 r. Wojewódzki Sztab Wojskowy w S. odmówił wnioskodawcy Wojciechowi P. przyznania jednorazowego odszkodowania z tytułu

wypadku zaistniałego w dniu 27 lipca 1962 r. podczas odbywania zasadniczej służby

wojskowej.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oddalił

odwołanie wnioskodawcy i ustalił, że wnioskodawca w dniu 10 października 1961 r.

powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Po wstępnym przeszkoleniu w U., jako „motorzysta”, wcielony został do jednostki wojskowej w M. W dniu 27

lipca 1962 r. doznał uszkodzenia ciała w wyniku pobicia na terenie jednostki wojskowej. W następstwie doznanych obrażeń została mu zmieniona kategoria stanu

zdrowia z grupy „A” na „C” i został zwolniony z odbywania służby wojskowej.

W roku 1965 wnioskodawca otrzymał na podstawie ugody pozasądowej od

Dowództwa Marynarki Wojennej odszkodowanie z tytułu wypadku. W 1991 r. został

zaliczony do II grupy inwalidów z powodu przebytego zawału serca, dusznicy i cukrzycy. Wcześniej nie miał ustalonego inwalidztwa III grupy i nie pobierał renty inwalidzkiej. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego Sąd Wojewódzki wywiódł,

że stosownie do art.17 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze

służbą wojskową (Dz.U. Nr 53, poz.342), świadczenie pieniężne przewidziane w

ustawie przysługuje poszkodowanemu tylko wówczas, gdy wypadek zaistniał po dniu

1 stycznia 1973 r. Wnioskodawca nie spełniał też warunków do uzyskania odszkodowania przy zastosowania przepisów wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 6

czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych, albowiem w następstwie doznanych obrażeń nie został zaliczony do jednej z grup inwalidów. Ponadto Sąd Wojewódzki podniósł, że roszczenie wnioskodawcy z upływem lat 10 od wypadku przedawniło się z mocy art.118 i 442 KC.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem

z dnia 5 listopada 1997 r. oddalił apelację wnioskodawcy, żądającego zadośćuczynienia w wysokości 15.000 zł. Art.29a ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie

wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, przewidywał możliwość przyznania odszkodowania z tytułu

wypadku tylko w sytuacji, gdy poszkodowany w następstwie obrażeń wypadkowych

zaliczony został do II grupy inwalidów. Natomiast wnioskodawca stał się od 6 lipca

1994 r. inwalidą II grupy z innych przyczyn, bo z ogólnego stanu zdrowia. Sąd Apelacyjny podzielił również stanowisko Sądu Wojewódzkiego w sprawie zastosowania

przepisów prawa cywilnego w kwestii przedawnienia roszczenia.

Data powstania szkody - 27 lipca 1962 r. i zawarcie ugody pozasądowej w

1965 r. wskazują, że zgłoszenie przez wnioskodawcę przedmiotowego roszczenia w

dniu 13 listopada 1996 r. narusza termin określony w art.118 KC.

Powyższy wyrok powód zaskarżył kasacją, zarzucając naruszenie art.444 §1 i

2 oraz art.445 §1 KC i wniósł o uchylenie wyroków obu instancji z przekazaniem

sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Sprawy o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadków powstających w związku ze służbą wojskową nie podlegają rozpoznaniu na

podstawie przepisów Kodeksu cywilnego ale na podstawie odrębnych przepisów.

Trafnie przyjęły Sądy obu instancji, że wypadek wnioskodawcy, któremu uległ w

służbie wojskowej w dniu 27 lipca 1962 r., może być oceniony jedynie na podstawie

przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych (Dz.U. Nr 36, poz.164 ze zm.), natomiast w rozpoznawanej

sprawie nie mają zastosowania przepisy prawa cywilnego: art.444 §1 i 2 i art.445 §1

KC.

Ponieważ jednak w dniu 28 lipca 1965 r. zawarta została między stronami pozasądowa ugoda, przyznająca wnioskodawcy odszkodowanie na zasadach prawa

cywilnego, to roszczenie o podwyższenie tego odszkodowania podlegałoby

przedawnieniu najpóźniej z upływem 10 lat zgodnie z art.118 i 442 §2 KC.

Roszczenia zgłoszone przez wnioskodawcę w 1996 roku słusznie uznały Sądy

orzekające w niniejszej sprawie za przedawnione.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art.39312 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.