Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the mine is not a party to the pension dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the coal mine against the lower court's decision on a pension dispute. The court found that the mine was incorrectly identified as a 'interested party' in the social insurance proceedings regarding the employee's pension rights. Consequently, the appeal was deemed inadmissible because the mine's only remaining obligation was the return of overpaid funds, which was not the subject of the cassation complaint.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 477 § 1 KPC; Art. 393 § 1 KPC: The court determines that a party to a social insurance dispute is defined by the decision's impact on their rights or obligations, and if the appellant's claim does not concern the specific legal relationship in question, the cassation is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UKN 531/00
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lipca 2001 r.
Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar
Sędziowie: SN Maria Tyszel (sprawozdawca)
SA Bogumiła Blok
Protokolant Anna Gryżniewska
po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2001 r.
sprawy z wniosku M. P. z udziałem zainteresowanego Kopalni i Zakładu (…) w Ł.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w K.
o emeryturę
na skutek kasacji zainteresowanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III AUa (…)
postanowił:
o d r z u c i ć kasację.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) wyrokiem z dnia
11 maja 2000 r., III AUa (…) – uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne
dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i wskazaną podstawę prawną
rozstrzygnięcia – oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 października 1999 r., VI U (…), wniesioną
przez Kopalnię i Zakład (…) w Ł. – „zainteresowaną” w sprawie z odwołania M. P. od
decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 17 grudnia 1997 r.
Decyzją tą organ rentowy wstrzymał M. P. dalszą wypłatę emerytury, a jej odwołanie
Sąd Okręgowy - oddalił wyżej wymienionym wyrokiem.
Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła kasacją Kopalnia.
Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Organ rentowy, decyzją z dnia 24 marca 1997 r. przyznał wnioskodawczyni
prawo
do
emerytury
przysługującej
pracownikom
na
podstawie
przepisów
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w
szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), stosownie do świadectwa
pracy wystawionego przez Kopalnię i Zakład (…). Wobec wyników weryfikacji tego
świadectwa, wypłata emerytury została wstrzymana zaskarżoną decyzją, natomiast
Kopalnia – obciążona obowiązkiem zwrotu niesłusznie wypłaconej emerytury. Sąd
pierwszej instancji, po przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego
ustalił, że wnioskodawczyni jedynie w okresie od 18 lipca 1979 r. do 16 stycznia 1984
r., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonywała pracę w szczególnych
warunkach wymienioną w pkt 7 działu IV wykazu B stanowiącego załącznik do
powołanego
rozporządzenia,
nie
spełnia
więc
warunków
do
emerytury
przewidzianych w tym rozporządzeniu.
Już Sąd pierwszej instancji błędnie uznał Kopalnię za „zainteresowaną” w
sprawie o emeryturę wnioskodawczyni a Sąd Apelacyjny błąd ten powtórzył.
Stosownie do art. 47711 § 1 KPC w postępowaniu w sprawach o świadczenia z
ubezpieczenia społecznego stronami są: ubezpieczony, inna osoba, której praw i
obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja i zainteresowany. Zdanie pierwsze § 2 tego
przepisu wyjaśnia, że zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od
rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie Kopalnia jest stroną postępowania
odwoławczego od decyzji organu rentowego zobowiązującej ją do zwrotu emerytury
wnioskodawczyni wypłaconej na skutek niewłaściwie wystawionego świadectwa
pracy, natomiast nie jest „zainteresowanym” w rozumieniu tego przepisu w sporze o
emeryturę ubezpieczonej, bowiem żadne prawa ani obowiązki Kopalni, jako
pracodawcy, nie zależą od rozstrzygnięcia o prawie pracownika do emerytury.
Ewentualny obowiązek wynagrodzenia szkody wynikłej z niedopełnienia lub
nienależytego
dopełnienia
przez
zakład
pracy
jego
powinności
udzielania
pracownikowi pomocy w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego
wynika z przepisów prawa cywilnego i nie jest sprawą z zakresu ubezpieczeń
społecznych w rozumieniu art. 4778 KPC.
Wnioskodawczyni nie wniosła apelacji, więc wyrok Sądu pierwszej instancji
jest prawomocny o ile dotyczy jej prawa do emerytury. Sąd Najwyższy zauważa, że
na podstawie art. 465 § 1 KPC pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego
może być również m.in. inspektor pracy albo pracownik zakładu pracy, w którym
mocodawca jest lub był zatrudniony, jednakże pełnomocnik taki w sprawie nie został
ustanowiony. Wszystkie zarzuty i poglądy pełnomocnika Kopalni dotyczące
charakteru pracy wnioskodawczyni są bezprzedmiotowe, bowiem kasacja może być
rozpatrywana jedynie w zakresie odnoszącym się do tejże Kopalni, czyli jej
obowiązku zwrotu organowi rentowemu emerytury wypłaconej wnioskodawczyni na
podstawie niewłaściwie wystawionego świadectwa pracy. W tym przedmiocie kasacja
nie sformułowała żadnego zarzutu. Przypisana do zwrotu kwota wynosi 3.336,65 zł
co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo
wyłączona i na podstawie art. 3935 w związku z art. 3938 § 1 KPC, podlega
odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia.