Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 502/00 Generato dall'IA

Military compensation claim dismissed as pre-existing conditions do not match statutory disease list.

Numero d'incarto II UKN 502/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a decision denying military service compensation for a pre-existing personality disorder and mental sluggishness. The applicant argued procedural violations regarding legal representation and evidence, but the court found no error since the medical opinions were consistent and the conditions did not appear on the statutory list. Consequently, the cassation was rejected as unfounded, and costs were assigned to the applicant's lawyer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych; Jednorazowe odszkodowanie za chorobę z tytułu służby wojskowej przysługuje wyłącznie w przypadku wystąpienia choroby wymienionej w ustawowym wykazie.

Parole chiave

Generato dall'IA
military service compensation pre-existing conditions statutory disease list cassation appeal dismissal medical expert opinion

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową
w wykazie ustalonym na podstawie art. 3 tej ustawy.
art. 5 KPC
Naruszenie art. 5 KPC polega
art. 227 KPC
kasację Sąd Apelacyjny wbrew wymogom art. 227 i 232 KPC nie przeprowadził
art. 232 KPC
art. 233 § 1 KPC
278 § 2, 286 i 290 KPC), co doprowadziło do wadliwych ustaleń (art. 233 § 1
art. 278 § 1 KPC
art. 278 § 2, 286 i 290 KPC), co doprowadziło do wadliwych ustaleń (art.
art. 286 KPC
art. 290 § 1 KPC
art. 393 § 12 KPC
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 39312 KPC oddalił kasację jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
§ 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 6 grudnia 2000 r.

II UKN 502/00

Jednorazowe odszkodowanie określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16

grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie

wypadku lub choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową (Dz.U. Nr 53,

poz. 342 ze zm.) z tytułu uszczerbku na zdrowiu odniesionego w wyniku choroby może być przyznane tylko w przypadku występowania choroby wymienionej

w wykazie ustalonym na podstawie art. 3 tej ustawy.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2000 r. sprawy z wniosku

Macieja P. przeciwko Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w B. o odszkodowanie, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z

dnia 7 czerwca 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację,

przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Tadeusza O. Kancelaria Adwokacka w B. 100 zł (sto) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 10 marca 1999 Wojewódzki Sztab Wojskowy w B. odmówił

przyznania wnioskodawcy Maciejowi P. jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby odniesionej w czasie służby wojskowej.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2000 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji. Sądu ustalił, że wnioskodawca odbywał służbę wojskową od 26 lipca 1990 r. do 8 marca 1991 r. Obecnie

rozpoznaje się u wnioskodawcy osobowość niedojrzałą emocjonalnie, ociężałość

umysłową i brak kilkunastu zębów. Biegli lekarze chirurg i psychiatra stwierdzili, że

istniejące od dzieciństwa zmiany osobowości nie mają związku ze służbą wojskową,

a na ustalenie związku między służbą wojskową, a utratą zębów nie ma żadnej dokumentacji.

Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 7

czerwca 2000 r. [...]. Uznając ustalenia Sądu pierwszej instancji za prawidłowe Sąd

Apelacyjny uznał, że nie zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie jednorazowego odszkodowania na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze

służbą wojskową (Dz.U. Nr 53, poz. 342 ze zm.).

Wyrok ten zaskarżył kasacją wnioskodawca i wskazując jako podstawę kasacji

naruszenie przepisów postępowania – art. 5, 227, 232, 233 § 1, 278 § 1, 286, i 290 §

1 KPC wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Naruszenie art. 5 KPC polega

na tym, że w początkowej fazie procesu wnioskodawca działał bez adwokata i nie był

pouczany zgodnie z wymogami tego przepisu. Pozostałe wskazane przepisy postępowania zostały naruszone, bowiem nie dopuszczono dowodu z akt sprawy Sądu

Okręgowego w K. o rentę inwalidy wojskowego, w której biegli lekarze wypowiadali

się o stanie zdrowia powoda. Kopia tej opinii została złożona przez wnioskodawcę w

niniejszej sprawie. Stwierdza się w niej pogorszenie stanu zdrowia powoda oraz fakt,

że mogła mieć na to wpływ stresująca i lękowa sytuacja w czasie służby wojskowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 5 KPC nie może być uwzględniony, bowiem w kasacji

nie wskazano w jaki sposób przepis ten został naruszony i jaki wpływ uchybienie to

miało na wynik sprawy. W uzasadnieniu kasacji znajduje się ogólnikowe stwierdzenie, że wnioskodawcy nie udzielono stosownego pouczenia, bez wskazania jakiej

czynności procesowej miało dotyczyć to pouczenie i jakie ujemne skutki procesowe

wynikły z braku pouczenia. Ponadto obowiązek udzielania wskazówek określony w

art. 5 KPC odnosi się tylko do strony działającej bez adwokata i nie dotyczy wnioskodawcy, dla którego w toku postępowania ustanowiono adwokata z urzędu, w związku

z czym wszystkie niezbędne czynności procesowe mogły być podjęte przez adwokata aż do zamknięcia rozprawy.

Pozostałe wskazane w kasacji przepisy postępowania regulują zasady przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów. Zdaniem wnoszącego

kasację Sąd Apelacyjny wbrew wymogom art. 227 i 232 KPC nie przeprowadził

wszystkich wymaganych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów gdyż opinia lekarska

złożona w innej sprawie wymagała ustnego wyjaśnienia i powołania innych biegłych (

art. 278 § 2, 286 i 290 KPC), co doprowadziło do wadliwych ustaleń (art. 233 § 1

KPC). Zarzut ten jest także nieuzasadniony, bowiem wszystkie okoliczności istotne

dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione, a prawidłowe ustalenia faktyczne doprowadziły do zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Podstawą prawną żądania wnioskodawcy jest przepis art. 5 ust. 1 ustawy z

dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób

pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U. Nr 53, poz. 342 ze zm.). Przepis ten stanowi, że żołnierzowi, który doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku określonego w art. 2 albo co najmniej w 20% wskutek choroby określonej na podstawie art. 3 przysługuje jednorazowe odszkodowanie pieniężne. Zgodnie

z art. 3 wykaz chorób, z tytułu których przysługują świadczenia określone w ustawie,

ustala Minister Obrony Narodowej. Wynika z tego, że jednorazowe odszkodowanie

może być przyznane tylko w przypadku wystąpienia choroby wymienionej w wykazie.

Inne choroby, nie wyszczególnione w wykazie nie dają podstaw do przyznania jednorazowego odszkodowania. Ponadto stosownie do regulacji zawartej w art. 1 ust. 1

świadczenia z ustawy przysługują z tytułu uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Oznacza to że odszkodowanie przysługuje tylko z tytułu choroby powstałej po

rozpoczęciu służby wojskowej.

Wykaz chorób zamieszczony jest w zarządzeniu Ministra Obrony Narodowej z

dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie ustalenia wykazów chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe (M.P. Nr 66, poz. 591). Zgodnie z § 1 tego zarządzenia wykaz

chorób, z tytułu których przysługują świadczenia wymienione w powołanej ustawie,

ustala załącznik nr 1 rozporządzenia. Załącznik nr 2 wymienia dodatkowo choroby

powodujące inwalidztwo w związku ze służbą wojskową, z tytułu którego przysługują

świadczenia rentowe określone w ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. Nr 13, poz. 68

ze zm.). Dla rozstrzygnięcia sprawy o odszkodowanie istotne było ustalenie, czy

zmiany chorobowe wnioskodawcy kwalifikują się jako jedna z chorób wymienionych

w załączniku nr 1 do powołanego zarządzenia.

Biegły lekarz psychiatra wydając z udziałem lekarza chirurga opinię w niniejszej sprawie rozpoznał osobowość niedojrzałą emocjonalnie oraz ociężałość umysłową i stwierdził, że zmiany te istniejące przed rozpoczęciem służby wojskowej nie

są chorobami powstałymi w związku z właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Rozpoznanie zmian chorobowych nie jest w kasacji kwestionowane, gdyż

kasacja powołuje się na opinię wydaną w innej sprawie przez tego samego biegłego

psychiatrę z udziałem psychologa, która to opinia zawiera to samo rozpoznanie. Załącznik nr 1 do powołanego zarządzenia ma 18 pozycji, z których tylko jedna dotyczy

choroby psychicznej w postaci psychozy reaktywnej opornej na leczenie. Takiej choroby u wnioskodawcy nie rozpoznano, a niedojrzałość emocjonalna i ociężałość umysłowa nie należą do chorób zamieszczonych w wykazie.

Opinia, na którą wnioskodawca powołuje się w kasacji stwierdzająca pogorszenie stanu jego zdrowia oraz powołująca się na wpływ stresów i lęków w czasie

służby wojskowej na to pogorszenie, została wydana w sprawie o rentę na podstawie

ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych. Warunki, od spełnienia

których uzależnione jest prawo do świadczeń rentowych są odmienne od kryteriów

przyznawania świadczeń odszkodowawczych. Załącznik nr 2 do powołanego zarządzenia zawiera wykaz chorób, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej

lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej. Choroby

wymienione w tym załączniku uwzględniane są tylko w przypadku ustalania świadczeń rentowych. Wydana w sprawie o rentę opinia lekarska podlegała ocenie w postępowaniu o rentę inwalidy wojskowego. W niniejszym postępowaniu nie było potrzeby dokonania takiej oceny, skoro choroby wymienione w załączniku nr 2 nie stanowią podstawy do przyznania świadczeń odszkodowawczych. Nie było też potrzeby

przeprowadzania dowodu z akt sprawy, w której została wydana ta opinia.

W obu opiniach nie ma sprzeczności co do rozpoznania zmian chorobowych,

rozpoznanie to nie jest również kwestionowane przez wnioskodawcę. Nie było zatem

potrzeby ustnego wyjaśnienia opinii ani przeprowadzenia dowodu z opinii innych biegłych. W konsekwencji nie zostały naruszone przepisy postępowania wskazane w

kasacji.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 39312 KPC oddalił kasację jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Na podstawie § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia

1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców

prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013) przyznano adwokatowi z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej.