Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 501/97 Generato dall'IA

Employee loses sick pay when taking another job during medical leave under Polish Social Insurance Law.

Numero d'incarto II UKN 501/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee who received sick pay while working another job. The court confirmed that the lower courts correctly applied Article 18 of the Social Benefits Act, which mandates loss of benefits if an employee engages in other paid work during medical leave. The court rejected the appellant's argument that previous rulings did not cover this specific scenario, noting that the established facts clearly showed the employee was performing additional employment duties.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Art. 393 § 2 k.p.c.; An employee loses the right to sick pay if they engage in other paid employment during the period of medical leave.

Parole chiave

Generato dall'IA
sick pay termination medical leave conditions social insurance benefits concurrent employment Supreme Court cassation Polish labor law unpaid work prohibition

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
inną pracę zarobkową traci prawo do tego zasiłku (art. 18 ust.
Art. 393 § 2 k.p.c.
niewskazania w kasacji podstawy z przepisu art. 3931 pkt 2 KPC (naruszenia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZP 38/94
Sickness benefit lost if secondary job is burdensome or contradicts recovery goal during medical leave.
II URN 71/91
Najwyższego (wyrok z dnia 23 października 1991 r., II URN 71/91, OSNCP 1992 z

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 6 lutego 1998 r.

II UKN 501/97

Pracownik, który w okresie pobierania zasiłku chorobowego podejmuje

inną pracę zarobkową traci prawo do tego zasiłku (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia

17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143

ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy

Kuźniar, Stefania Szymańska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 1998 r. sprawy z wniosku

Jana K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Z.G. o zasiłek

chorobowy, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 23 lipca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze,

wyrokiem z dnia 23 grudnia 1996 r. oddalił odwołanie Jana K. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z.G. z dnia 30 maja 1996 r., którą odmówiono

wnioskodawcy prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 5 września 1995 r.

do dnia 31 października 1995 r., z uwagi na wykonywanie zatrudnienia i pobieranie

wynagrodzenia w Spółce "G.T." oraz od decyzji z dnia 31 maja 1996 r. zobowiązującej Jana K. do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego w kwocie 16.019

zł za okres od dnia 24 lipca 1995 r. do dnia 31 października 1995 r.

Wyrokiem z dnia 23 lipca 1997 r. [...], Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił apelację wnioskodawcy.

Stan faktyczny sprawy, ustalony przez Sąd Wojewódzki i zaakceptowany

-2przez Sąd Apelacyjny przedstawiał się następująco:

Jan K. od dnia 1 sierpnia 1991 r. do dnia 31 października 1995 r. był zatrudniony w [...] Przedsiębiorstwie Inżynieryjnym "E." w S. w pełnym wymiarze czasu

pracy, równocześnie od dnia 2 sierpnia 1993 r. na 1/4 etatu pracował w Spółce z o.o.

"T.B.", a od dnia 1 sierpnia 1995 r. podjął pracę w Spółce z o.o. "G.T.". W okresie od

dnia 24 lipca 1995 r. do dnia 31 października 1995 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego w Spółce z o.o. "E." i pobierał zasiłek chorobowy, a od dnia 28 sierpnia 1995 r.

do dnia 31 października 1995 r. pobrał zasiłek chorobowy, również w Spółce z o.o.

"T.B." w Z.G. Łączna kwota zasiłku wyniosła w okresie od 24 lipca do 31 października 1995 r. 16.019,93 zł. W okresie zasiłkowym skarżący podjął kolejną pracę od

dnia 1 sierpnia 1995 r. w Spółce "G.T.", ponadto wykonywał pracę w Spółce "T.B."

(od dnia 24 lipca do 27 sierpnia 1995 r.) za co otrzymywał wynagrodzenie, od którego opłacono składki na ubezpieczenie społeczne. W tym czasie wykonywał czynności należące do zakresu jego pracowniczych obowiązków.

W kasacji od tego wyroku wnioskodawca wniósł o jego zmianę i uchylenie

zaskarżonych decyzji ZUS oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda

kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając,

że został wydany z naruszeniem prawa materialnego przez "błędną jego wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przepisu art. 18 ust. 2 w związku z art.

55 ustawy z 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i § 13 ust. 2 zarządzenia MPPiSS z 30

listopada 1974 r. w sprawie kontroli wykorzystania zwolnień lekarskich, przez przyjęcie, że lekarz który udzielił zwolnienia nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia wątpliwości czy zwolnienie zostało wykorzystane zgodnie z jego celem i orzeczenie

wbrew jednoznacznemu stanowisku lekarza, który stwierdził, że incydentalne czynności wykonane przez Jana K. nie były czynnościami uciążliwymi, nie wpłynęły na

przedłużenie niezdolności do pracy i nie były niezgodne z celem zwolnienia".

Rozpoznając sprawę w granicach kasacji Sąd Najwyższy wziął pod uwagę,

co następuje:

W uzasadnieniu kasacji zakwestionowane zostały ustalenia Sądów obu ins-

-3tancji oraz dokonana ocena przeprowadzonych dowodów. Zgodnie z przepisem art.

39311 KPC Sąd Najwyższy jest związany granicami kasacji, tj. jej podstawami i wnioskami; wyjątkiem od tej zasady jest stwierdzenie nieważności postępowania. Wobec

niewskazania w kasacji podstawy z przepisu art. 3931 pkt 2 KPC (naruszenia

przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy), zarzutów zawartych w jej uzasadnieniu, kwestionujących ustalenia Sądu

Apelacyjnego bez powołania jakiegokolwiek przepisu postępowania naruszonego

tym wyrokiem, Sąd Najwyższy nie mógł brać pod uwagę. Orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie jest jednolite i wielokrotnie już publikowane (por. np. postanowienie z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN 22/96, OSNAPiUS 1997 nr 5 poz. 74,

wyrok z dnia 21 marca 1997 r, I PKN 58/97, OSNAPiUS 1997 nr 22 poz. 436, notka OSNAPiUS 1997 nr 19 poz. 379). Kognicja Sądu Najwyższego, jako kasacyjnego,

jest więc ograniczona do rozpoznania wskazanej podstawy kasacyjnej - naruszenia

prawa materialnego. Zgodnie z powołanym, jako podstawa kasacyjna przepisem art.

18 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r.

Nr 30 poz. 143 ze zm.) zwanej dalej ustawą zasiłkową, okoliczności powodujące

utratę przez pracownika prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia

ustala się w trybie przewidzianym w art. 55 ust. 2. Ten przepis natomiast stanowi, że

zakład pracy oraz organy ubezpieczeń społecznych są uprawnione do kontrolowania,

czy pracownicy wykorzystują zwolnienia od pracy zgodnie z ich celem. Treść

uzasadnienia kasacji wskazuje natomiast, że upatruje on naruszenia przepisu art. 18

ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku chorobowego za cały okres

zwolnienia traci pracownik wykonujący w czasie zwolnienia lekarskiego od pracy inną

pracę zarobkową lub uciążliwe czynności mogące przedłużyć okres niezdolności do

pracy albo wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego

zwolnienia. Kolejny przepis, wskazany przez wnoszącego kasację jako podstawa

kasacyjna, to § 13 ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia

30 grudnia 1974 r. (a nie jak mylnie wskazano, z 30 listopada 1974 r.) w sprawie

kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy (M.P. Nr 42,

poz. 263) zwanego dalej zarządzeniem. Stosownie do tego przepisu wątpliwości, czy

czynności wykonywane przez pracownika (korzystającego ze zwolnienia lekarskiego)

-4są czynnościami uciążliwymi, mogącymi przedłużyć okres niezdolności do pracy,

oraz czy naruszenie przez pracownika wskazań lekarskich traktować należy jako

wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, rozstrzyga lekarz, który udzielił

tego zwolnienia, wpisując swoją opinię do karty choroby. Fakt, że wnioskodawca w

okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego od pracy w spornym okresie pobierał

zasiłek chorobowy z przedsiębiorstwa "E." a wynagrodzenie za pracę ze spółki "T.B." oraz od 1 sierpnia 1995 r. również ze spółki "G.T." jest poza sporem. Wnoszący

kasację pomija fakt, że przepis art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej wskazuje trzy

sytuacje uzasadniające utratę prawa do zasiłku chorobowego. Zgodnie bowiem z

tym przepisem prawo do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia traci pracownik, który w czasie zwolnienia lekarskiego od pracy: 1) wykonuje inną pracę zarobkową lub 2) uciążliwe czynności mogące przedłużyć okres niezdolności do pracy

albo 3) wykorzystuje zwolnienie od pracy niezgodnie z jego celem. Bezprzedmiotowe

jest powołanie się w kasacji na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1995

r., II UZP 38/94 (OSNAPiUS 1995 nr 11 poz. 135). Jest poza sporem, że lekarz

udzielający wnioskodawcy zwolnienia od pracy w przedsiębiorstwie "E." nie wiedział

nic o wykonywaniu przez wnioskodawcę pracy w innych zakładach i nie wpisał do

karty choroby opinii, że niezdolność do pracy wnioskodawcy dotyczy, tylko pracy

wykonywanej w tym przedsiębiorstwie względnie, że praca wykonywana w innych

zakładach pracy nie jest przeciwwskazana. Podstawą prawną wydania zaskarżonego

wyroku była pierwsza sytuacja przewidziana w art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej, a

mianowicie fakt podjęcia przez wnioskodawcę dodatkowej pracy podczas korzystania

ze zwolnienia lekarskiego. W uzasadnieniu powołanej uchwały wyraźnie Sąd Najwyższy stwierdził, że pozostawia poza rozważaniami sytuację, w której "pracownik

korzystający ze zwolnienia lekarskiego w czasie jego trwania podejmuje inną pracę

zarobkową, poza dotychczasowym zakładem pracy."

Skład rozstrzygający kasację w niniejszej sprawie podziela wykładnię przepisu art. 18 ustawy zasiłkowej oraz jej art. 55 ust. 2 w związku z § 13 ust. 2 zarządzenia, dokonaną w powołanej uchwale i nie widzi potrzeby jej powtarzania, zwłaszcza, że uchwała wraz z uzasadnieniem zawierają treść przeciwną poglądowi prezentowanemu w kasacji. Również drugie, z powołanych w kasacji orzeczeń Sądu

Najwyższego (wyrok z dnia 23 października 1991 r., II URN 71/91, OSNCP 1992 z

-511 poz. 209) jest bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie, skoro dotyczyło pracownika

korzystającego wprawdzie ze zwolnienia lekarskiego lecz wykonującego pracę w tym

zakładzie, z którego pobierał zasiłek chorobowy, podobnie jak powołany wyrok Sądu

Apelacyjnego wydany na tle sporu, czy praca wykonywana w innych okolicznościach

niż umowa o pracę, stanowiła czynności sprzeczne z celem zwolnienia (vide uzasadnienie wyroku).

Jak już wyżej wspomniano, jeżeli kasacja oparta jest jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym

ustalonym przez Sądy obu instancji, a wynikającymi z ich uzasadnień. Wobec braku

wskazania podstawy kasacyjnej z art. 3931 pkt 2 KPC Sąd Najwyższy - jak to wyżej

wspomniano - nie rozpatrywał zarzutów zawartych w uzasadnieniu kasacji, kwestionujących ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku. Dokonując więc oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatrzył się takiego naruszenia. Zaskarżony wyrok zawiera trafne rozstrzygnięcie merytoryczne. Sąd prawidłowo zastosował wskazane w uzasadnieniu przepisy

prawa materialnego i prawidłowo je uzasadnił.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstawa kasacyjnych, Sąd Najwyższy z mocy art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.