Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 494/98 Generato dall'IA

Supreme Court held that a pension agency's failure to request a guardian appointment was an error under pension law.

Numero d'incarto II UKN 494/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned the appellate court's decision, ruling that the pension agency's failure to request a guardian appointment constituted an error under pension law. The lower courts had denied the claim because no legal guardian had been formally appointed, despite the child residing in a foster home. The Supreme Court determined that the agency's inaction in initiating the guardian appointment process violated statutory obligations, mandating a retroactive payment of the family pension.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 103 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym; § 43 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów: The failure of a pension agency to initiate the appointment of a legal guardian constitutes an administrative error, entitling the beneficiary to retroactive benefits.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension agency error guardian appointment family pension administrative obligation retroactive payment pension law interpretation administrative procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
49 ze zm.) jest błędem organu w rozumieniu art. 103 ust.
§ 43 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń
Niewykonanie przez organ rentowy obowiązku z § 43 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 18 lutego 1999 r.

II UKN 494/98

Niewykonanie przez organ rentowy obowiązku z § 43 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz.

49 ze zm.) jest błędem organu w rozumieniu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr

40, poz. 267 ze zm.).

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 1999 r. sprawy Piotra R.

przeciwko PKP - Zakładowi Kolejowych Rent i Emerytur - Wydziałowi Przyznawania

Świadczeń z siedzibą w G. o datę wypłaty renty rodzinnej, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...]

z m i e n i ł zaskarżony wyrok i oddalił apelację strony pozwanej od wyroku

Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą

w Gdyni z dnia 9 grudnia 1997 r. [...].

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Gdańsku-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając apelację PKP - Zakładu Kolejowych Rent i Emerytur - Wydziału Przyznawania

Świadczeń w G. w sprawie Piotra R. o datę wypłaty renty rodzinnej, wyrokiem z 28

kwietnia 1998 r. zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Gdyni z dnia 9 grudnia 1997 r. i oddalił odwołanie.

Sąd Wojewódzki zobowiązał organ rentowy do wznowienia wypłaty ubezpieczonemu renty rodzinnej od dnia 1 stycznia 1994 r. po dokonaniu następujących

ustaleń w sprawie: Na wniosek matki małoletniego Piotra R. organ rentowy przyznał

małoletniemu w 1991 r. rentę rodzinną po zmarłym ojcu. Pismem z dnia 3 września

1992 r. Państwowe Pogotowie Opiekuńcze w B. poinformowało organ rentowy, iż

małoletni przebywał od 7 maja 1992 r. w Pogotowiu, a matka ma ograniczone prawa

rodzicielskie i nie opłaca kosztów pobytu w wysokości 25% stawki żywieniowej. Organ rentowy wstrzymał wypłatę renty rodzinnej pismem z dnia 17 września 1992 r.

Pismami z dnia 25 listopada 1992 r. i ze stycznia 1994 r. S. Ośrodek Wychowawczy Dom Młodzieży [...] w T. zwrócił się do organu rentowego o wypłatę na rzecz

Ośrodka renty rodzinnej dla małoletniego Piotra R., przebywającego w tym Ośrodku

od 7 września 1992 r., gdyż matka nie uregulowała należności za jego pobyt, a opiekunem małoletniego jest ksiądz Roman D. Na wniosek Piotra R. z dnia 16 stycznia

1997 r. organ rentowy wznowił wypłatę renty rodzinnej od 1 stycznia 1997 r. Zdaniem

Sądu Wojewódzkiego organ rentowy nie poinformował Ośrodka S. w 1991 r. o tym,

iż winni przedłożyć postanowienie sądu o ustanowieniu opiekuna dla małoletniego

Piotra, a także sam nie wystąpił o takie ustanowienie, do czego był zobowiązany na

podstawie § 43 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych

świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). Brak działania organu rentowego jest błędem organu, co skutkuje wznowienie wypłaty renty rodzinnej dla Piotra R. - trzy lata

wstecz - to jest od dnia 1 stycznia 1994 r.

Sąd Apelacyjny zmieniając powyższy wyrok wziął pod uwagę, że skoro ksiądz

R. D. nigdy nie został ustanawiany przez sąd prawnym opiekunem małoletniego

Piotra R., a pismo w tej sprawie S. Ośrodka Wychowawczego pochodzi z 1995, a nie

z 1991 roku, nie istniały zatem podstawy prawne do wypłaty renty rodzinnej do rąk

księdza i zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p.

Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając

naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy o z.e.p. poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie oraz wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu w Gdańsku-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest uzasadniona, bowiem Sąd Apelacyjny dokonując wykładni art.

103 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), nie uwzględnił obowiązków organu

rentowego, które wynikają z przepisu § 43 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i

zasad wypłacania tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). Przepis ten zobowiązuje organ rentowy do zwrócenia się do właściwego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, aby ten wystąpił o ustanowienie opiekuna w razie

nieprzedstawienia postanowienia sądu w wyznaczonym terminie. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na podejmowanie przez organ rentowy starań o ustalenie

osoby sprawującej opiekę nad ubezpieczonym, jednakże organ ten nie wezwał

osoby sprawującej faktyczną opiekę nad rencistą (S. Ośrodka Wychowawczego Domu Młodzieży [...] w T., ani księdza R.D.) do przedstawienia najpóźniej w terminie

12 miesięcy postanowienia sądu o ustanowieniu opiekuna małoletniego. Zaniechanie

tych działań, słusznie uznał Sąd Wojewódzki, jako błąd organu w rozumieniu art. 103

ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39315 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.