Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 469/97 Generato dall'IA

Military medical commission link does not equal disability status; appeal dismissed for lack of procedural error.

Numero d'incarto II UKN 469/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a veteran seeking a military disability pension. The applicant argued that a previous medical link established by a military commission was insufficient, but the court clarified that such a link is distinct from a formal disability determination which requires a separate commission. The court found no procedural error because the applicant had already been examined by the relevant disability commission, and the existing medical evidence showed his current spinal conditions were unrelated to his 1959 military injury.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, art. 57 ust. 1 i 2; A finding of a connection between a service-related injury and a condition is not equivalent to establishing a service-related disability, which requires a specific determination by the disability commission.

Parole chiave

Generato dall'IA
military disability pension service connection medical commission cassation appeal procedural error injury assessment disability status

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, art. 57 ust. 1 i 2
komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z udziałem przedstawiciela Związku Inwalidów Wojennych RP (art. 57 ust.
Kodeks postępowania cywilnego, art. 223 § 1
procesowego - art. 223 § 1 KPC w zw.
Kodeks postępowania cywilnego, art. 316 § 2
z art. 316 § 2 KPC "przez dokonanie oceny
Kodeks postępowania cywilnego, art. 393 § 12
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 27 stycznia 1998 r.

II UKN 469/97

1. Ustalenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską związku schorzenia ze służbą wojskową nie jest równoważne ze stwierdzeniem inwalidztwa

związanego z tą służbą. Związek inwalidztwa ze służbą wojskową stwierdza

komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z udziałem przedstawiciela Związku Inwalidów Wojennych RP (art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja

1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.).

2. Jeżeli schorzenie pozostające w związku ze służbą wojskową nie

może ulec pogorszeniu, ani też ujemnie wpływać na schorzenia samoistne,

powodujące inwalidztwo z ogólnego stanu zdrowia, to zarzut kasacji, iż w ponawianym postępowaniu o rentę inwalidzką wojskową, wnioskodawca nie był

kierowany do badania przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, jest bezzasadny.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 1998 r. sprawy z wniosku

Waldemara M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o

rentę inwalidy wojskowego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 27 maja 1997 r., [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi oddalił odwołanie Waldemara M. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania mu renty

- 2 inwalidy wojennego. Sąd Wojewódzki ustalił, że wnioskodawca uległ wypadkowi

podczas odbywania służby wojskowej w dniu 13 czerwca 1959 r., w wyniku którego

doznał stłuczenia miednicy oraz ogólnego potłuczenia. Jego roszczenie o rentę inwalidzką w związku ze służbą wojskową zgłoszone w 1987 r. zostało oddalone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia

22 maja 1987 r. [...] wobec stwierdzenia przez biegłych lekarzy sądowych neurologa,

chirurga i internisty, iż cierpi on na dyskopatię bez związku ze służbą wojskową i nie

jest inwalidą żadnej z grup. Natomiast w postępowaniu toczącym się wskutek wniosku o taką samą rentę w 1996 r. wnioskodawca poddany został badaniu przez Obwodową i Wojewódzką Komisję Lekarską d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, a także przez

biegłych sądowych lekarzy neurologa i ortopedę. W świetle zgodnych opinii tych

zespołów lekarskich wnioskodawca w 1996 r. stał się inwalidą trzeciej grupy z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z dyskopatią i zespołem bólowym, lecz inwalidztwo to pozostaje bez jakiegokolwiek związku z wypadkiem podczas służby

wojskowej.

Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 maja 1997 r. w całej rozciągłości

podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego.

Kasacja od tego wyroku zarzuca naruszenie prawa materialnego - art. 57

ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) oraz prawa

procesowego - art. 223 § 1 KPC w zw. z art. 316 § 2 KPC "przez dokonanie oceny

dowodów pomimo nie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez powoda dla

udowodnienia istotnych okoliczności sprawy, co uniemożliwiło sądowi wszechstronne

rozważenie materiału dowodowego".

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 ustawy z

dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) związek (...) kontuzji i

innych obrażeń lub chorób (...) ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja lekars2

- 3 ka. W przedmiotowej sprawie Sądy obu instancji dysponowały protokołem powypadkowym Jednostki Wojskowej [...] w S. [...] oraz orzeczeniem Rejonowej Wojskowej

Komisji Lekarskiej w Ł., w którym to orzeczeniu rozpoznano m.in. dawno przebyty

uraz górnej nasady prawego uda oraz mięśni bez uszczerbku na zdrowiu, które to

zdarzenie pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie urazu doznanego

w 1959 r. [...]

Nie zachodziła zatem potrzeba ponownego kierowania wnioskodawcy na badanie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, ponieważ nie zgłaszał on jakiegokoliwiek innego urazu doznanego podczas służby wojskowej i w innym niż 1959 r.

czasie.

Nie zmienił się też od 1959 r. rodzaj schorzenia, gdyż u wnioskodawcy nie

stwierdzono takich następstw wypadku, które miałyby charakter postępujący.

Z kolei ustęp 2 art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. stanowi, że grupę inwalidztwa, datę jego powstania i związek inwalidztwa (...) ze służbą wojskową ustala

komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, w skład której wchodzi przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych RP.

Wnioskodawca był badany przez obydwie Komisje d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia z udziałem takiego przedstawiciela i obydwie te komisje nie zaliczyły go do

żadnej z grup inwalidów w związku ze służbą wojskową.

Sąd Najwyższy nie dopatruje się zatem jakiegokolwiek naruszenia przepisu

art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r.

Chybione są też zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wskazanie przepisu art. 223 § 1 KPC, który stanowi o nakłanianiu stron do zawarcia ugody oraz art. 316 § 2 KPC, który nakazuje otwarcie rozprawy na nowo w

razie ujawnienia się istotnych okoliczności po jej zamknięciu, jest oczywiście

nieadekwatne do opisu postawionego zarzutu, a nie jest rzeczą Sądu Najwyższego

domyślać się, o jakie przepisy prawa autorowi kasacji chodzi. W kwestii natomiast

prawidłowości ustaleń faktycznych Sąd Najwyższy nie dopatruje się uchybień procesowych, bowiem zarówno w świetle orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji

Lekarskiej, jak i wszystkich orzeczeń Obwodowych i Wojewódzkich KiZ oraz opinii

biegłych sądowych na przestrzeni lat 1986-1996 u wnioskodawcy stwierdzano, jako

- 4 powodujące uszczerbek na zdrowiu zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią, nie pozostające w żadnym związku z urazem podczas służby wojskowej. Wszelkie łączenie przez wnioskodawcę obecnych dolegliwości i inwalidztwa ze służbą

wojskową jest subiektywne i nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponowienie

wniosku o rentę inwalidzką wojskową okazało się więc zupełnie bezprzedmiotowe,

gdyż na przestrzeni lat 1959-1996 przebyty uraz górnej nasady prawego uda oraz

mięśni podczas służby wojskowej nie spowodował żadnego inwalidztwa. Natomiast

istniejące już w 1986 r. schorzenia samoistne kręgosłupa, nie powodujące wówczas

inwalidztwa, uległy pogorszeniu i aktualnie uzasadniają uznanie wnioskodawcy za

inwalidę trzeciej grupy, a nie można wykluczyć, że ulegną one pogorszeniu; nie będzie jednak nadal możliwym wiązanie ich z urazem doznanym w 1959 r. podczas

odbywania służby wojskowej.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.