Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 404/97 Generato dall'IA

Social security court dismissed appeal; lack of appointed lawyer did not invalidate proceedings or deny defense rights.

Numero d'incarto II UKN 404/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a social security disability pension decision. The applicant argued that the lower courts failed to appoint a court-appointed lawyer, violating procedural rights, though he had requested one in writing and participated in the hearing without demanding it. The court held that a mild mental health diagnosis alone does not mandate a court-appointed lawyer and that the absence of such an appointment did not deprive the applicant of defense capabilities or invalidate the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 117 § 1 KPC; art. 379 pkt 5 KPC: A diagnosis of mild mental illness is not an automatic ground for appointing a court lawyer, and the failure to do so does not constitute a procedural defect invalidating the proceedings or denying the right to defense.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security disability pension court appointed lawyer procedural invalidity right to defense cassation appeal dismissal mental health diagnosis Social Security Law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 117 § 1 KPC
Przepis art. 117 § 1 KPC uprawnia stronę korzystającą ze zwolnienia przez
art. 379 pkt 5 KPC
nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 KPC).
art. 393 § 12 KPC
zarzut kasacji tej tylko okoliczności dotyczy, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39312 KPC.
art. 32 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
wymienionego w art. 32 pkt 2 i 33 ust.
art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 16 grudnia 1997 r.

II UKN 404/97

Rozpoznanie u wnioskodawcy choroby psychicznej o niewielkim nasileniu, nie jest sam w sobie przesłanką obligującą sąd do uwzględnienia wniosku

o ustanowienie adwokata z urzędu. Nieustanowienie takiego pełnomocnika nie

pozbawia strony możności obrony jej praw i nie powoduje nieważności postępowania (art. 117 i 379 pkt 5 KPC).

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Jerzy

Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku

Jerzego G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o rentę

inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 października 1996 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Jerzego G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 29 marca 1996

r. odmawiającej przyznania renty inwalidzkiej, po ustaleniu następującego stanu

faktycznego:

Wnioskodawca urodzony 14 kwietnia 1945 r. jest inwalidą III grupy [...] od

lipca 1987 r. W dziesięcioleciu liczonym wstecz od daty powstania inwalidztwa

wnioskodawca udowodnił tylko 1 rok i 6 miesięcy zatrudnienia, a w okresie dziesięciolecia liczonego od daty złożenia wniosku (9 lutego 1996 r.) 2 lata i 10 miesięcy,

nie spełnia więc jednego z koniecznych warunków dla przyznania renty inwalidzkiej

wymienionego w art. 32 pkt 2 i 33 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

- 2 zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Sąd Wojewódzki przyjął także, że nie zachodziła konieczność ustanowienia dla

wnioskodawcy adwokata z urzędu, ponieważ wniosek taki został dopisany do pisma

z dnia 23 lipca 1996 r. a wnioskodawca uczestnicząc w rozprawie poprzedzającej

wydanie wyroku, nie domagał się rozpoznania sprawy z udziałem pełnomocnika.

Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy od tego wyroku,

podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji co do braku wymaganego 5 letniego

okresu zatrudnienia przypadającego w dziesięcioleciu liczonym od daty powstania

inwalidztwa, ponieważ w chwili składania wniosku wnioskodawca nie pozostawał w

zatrudnieniu.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając "orzekającym

w tej sprawie Sądom" naruszenie przepisów postępowania (art. 117 i 379 pkt 5 KPC)

poprzez nieuwzględnienie wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu "skutkujące

ograniczeniem prawa do obrony", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, wniósł o

uchylenie wyroków obu Sądów i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisów postępowania skutkujący

nieważność postępowania nie jest uzasadniony.

W piśmie procesowym wnioskodawcy z dnia 23 lipca 1996 r. zawarty został

wniosek "o przyznanie obrońcy z urzędu", który nie został rozpoznany przez Sąd

Wojewódzki przed wydaniem wyroku. W trakcie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku w dniu 7 października 1996 r., wnioskodawca biorący w niej

udział nie podnosił nieustanowienia pełnomocnika z urzędu, natomiast wniosek w

tym przedmiocie zawarł w apelacji.

Ostatecznie postanowieniem z dnia 24 marca 1997 r. Sąd Wojewódzki ustanowił dla wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu, który brał udział w postępowaniu

apelacyjnym.

Przepis art. 117 § 1 KPC uprawnia stronę korzystającą ze zwolnienia przez

sąd od ponoszenia kosztów sądowych w całości lub części, do wystąpienia z wnios-

- 3 kiem o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego, wskazując, że sąd

uwzględni taki wniosek, jeżeli udział pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy

prawnego w sprawie uzna za potrzebny. Przepis ten znajduje także zastosowanie do

strony korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, tak jak wnioskodawca w niniejszej sprawie. Rozpoznanie u wnioskodawcy w toku postępowania

sądowego choroby psychicznej o niewielkim nasileniu, nie jest samo w sobie przesłanką obligującą sąd orzekający do uwzględnienia wniosku strony o ustanowienie dla

niej pełnomocnika z urzędu, a nieustanowienie takiego pełnomocnika, nie może być

oceniane jako pozbawienie strony możności obrony swych praw, skutkujące

nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 KPC). Zarzut ten tym bardziej traci na

znaczeniu, że dotyczy postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W toku postępowania apelacyjnego pełnomocnik wnioskodawcy z urzędu brał udział. Należy

zauważyć, że przedmiotem kasacji jest wyrok kończący postępowanie w sprawie wydany przez sąd drugiej instancji, a więc zarzuty kasacji dotyczyć mogą tego postępowania [...].

Jeżeli więc postępowanie sądowe nie jest dotknięte nieważnością, a jedyny

zarzut kasacji tej tylko okoliczności dotyczy, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39312 KPC.