Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 380/99 Generato dall'IA

Teaching under contract without 22 weekly hours does not qualify as teacher work for early retirement.

Numero d'incarto II UKN 380/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the applicant's eligibility for early teacher retirement. The court found that the applicant, working under a contract for services rather than employment, failed to dedicate the mandatory 22 hours per week to vocational instruction. Consequently, the court ruled that his activities did not constitute teacher work under the relevant statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela; § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 sierpnia 1988 r.: Teaching under a contract for services without a weekly duration of at least 22 hours does not qualify as teacher work for the purpose of early retirement rights.

Parole chiave

Generato dall'IA
early retirement rights teacher work definition contract for services vocational instruction hours Supreme Court cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 88 ust. 1 of the Teachers' Charter of 26 January 1982
nauczycielską w rozumieniu art. 88 ust.
§ 1 ust. 1 of the Minister of National Education's Regulation of 10 August 1988

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 8 lutego 2000 r.

II UKN 380/99

Nauczanie praktycznej nauki zawodu na podstawie umowy zlecenia i w

wymiarze niższym niż 22 godziny tygodniowo nie może być uznane za pracę

nauczycielską w rozumieniu art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) w

związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów Karty Nauczyciela na instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz na niektórych innych pracowników uspołecznionych zakładów pracy, prowadzących prace pedagogiczne i wychowawcze (Dz.U. Nr 34, poz. 261 ze zm.).

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Krystyna Bednarczyk, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2000 r. sprawy z wniosku

Henryka K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o emeryturę nauczycielską, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Poznaniu z dnia 16 marca 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 lipca 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu oddalił odwołanie Henryka K. od decyzji Oddziału Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 28 listopada 1997 r. odmawiającej prawa do

wcześniejszej emerytury wobec ustalenia, że wnioskodawca na podstawie umowy

zlecenia z dnia 1 września 1976 r. zawartej z Wojewódzką Spółdzielnią Pracy Oddział w Ś. oraz umowy zlecenia z dnia 1 września 1983 r. zawartej ze Spółdzielnią

Pracy Usług Wielobranżowych w Ś. prowadził kursy i praktyczną naukę zawodu w

zakresie elektromechaniki, co jednak nie było równoznaczne z pracą pedagogiczną i

rzutuje na uprawnienia do wcześniejszej emerytury przewidziane w Karcie Nauczyciela.

Wyrokiem z dnia 16 marca 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu oddalił apelację wnioskodawcy od powyższego wyroku.

Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia i wnioski Sądu Wojewódzkiego podkreślając,

że wnioskodawca będąc instruktorem praktycznej nauki zawodu pełnił jednocześnie

obowiązki kierownika Spółdzielni Pracy i pracował w akordzie wykonując usługi,

przeto nie mógł poświęcać nauce zawodu co najmniej 22 godzin tygodniowo, jak

wymagają tego przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów Karty Nauczyciela na

instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz niektórych innych pracowników uspołecznionych zakładów pracy prowadzących prace pedagogiczne i wychowawcze

(Dz.U. Nr 34, poz. 261 ze zm.), a mógł przeznaczyć na tę naukę ok. 15-30 minut

przed rozpoczęciem i przed zakończeniem pracy uczniów. Mimo zatem posiadania

30-letniego okresu zatrudnienia wnioskodawca nie legitymuje się 20-letnim okresem

wykonywania pracy instruktora praktycznej nauki zawodu w wymiarze 22 godzin tygodniowo i tym samym nie spełnia warunków do przyznania emerytury nauczycielskiej .

Kasacja wnioskodawcy zarzuca wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie

prawa materialnego - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia

10 sierpnia 1988 r. w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. –

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art.

39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę w granicach kasacji bierze z urzędu

pod rozwagę nieważność postępowania. Jednak w przedmiotowej sprawie nieważność postępowania nie występuje.

Sąd Najwyższy zauważa, że kasacja, jakkolwiek w uzasadnieniu zarzuca Sądowi drugiej instancji błędne rozumowanie co do wyliczenia czasu pracy poświęconego przez wnioskodawcę uczniom i charakteru stosunku prawnego łączącego

wnioskodawcę ze Spółdzielnią, to nie wskazuje, by Sąd Apelacyjny dokonując ustaleń faktycznych (jakimi w istocie są „rozumowania”), dopuścił się naruszenia przepi-

sów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym konieczne

byłoby wskazanie konkretnych przepisów jakie zostały naruszone oraz istotnego

wpływu naruszenia na wynik sprawy. Z braku tak skonkretyzowanych zarzutów Sąd

Najwyższy związany jest stanem faktycznym ustalonym przez Sąd pierwszej instancji, skoro Sąd drugiej instancji tych ustaleń nie zakwestionował, przyjmując je tym

samym za własne. W świetle zaś tych ustaleń wnioskodawca, po pierwsze – jako instruktor nauki zawodu nie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, lecz na podstawie umowy zlecenia (przy czym powody takiego stanu rzeczy nie mają znaczenia

dla sprawy), po drugie – czynności instruktora wykonywał obok obowiązków kierownika zakładu pracy i pracy akordowej, po trzecie zaś i najistotniejsze - nie osiągnął

wymiaru 22 godzin tygodniowo, co zważywszy na jego inne obowiązki czyni przekonującym wniosek, że poświęcał uczniom nie ponad 3 godziny dziennie a ok. 15 – 30

minut przed rozpoczęciem i po zakończeniu pracy ucznia. W świetle takich, nie zakwestionowanych zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego ustaleń jest

oczywiste, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przepis § 2 ust. 1 pkt. 4a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 261) obejmuje bowiem przepisami Karty Nauczyciela pracowników, zatrudnionych w charakterze instruktorów praktycznej nauki zawodu w wymiarze minimum 22 godziny tygodniowo, natomiast przepis art. 88 art. 1

Karty Nauczyciela przyznaje prawo do emerytury bez względu na wiek nauczycielowi, który udowodnił 30-letni okres zatrudnienia, w tym 20 lat pracy w charakterze

nauczyciela. Pracując w wymiarze i okresach, jakie ustalił Sąd drugiej instancji,

wnioskodawca nie legitymuje się 20-letnim okresem pracy nauczycielskiej, przeto

zaskarżony wyrok nie dopuszcza się obrazy wskazanych w kasacji przepisów prawa

materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w

sentencji wyroku.