Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 377/98 Generato dall'IA

Request for case text is not a request for written reasoning if intent was only review.

Numero d'incarto II UKN 377/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Edmund S. against a military pension decision. The applicant argued that a December 18 letter requesting the case text was equivalent to a request for written reasoning, which the lower courts rejected as untimely. The court held that such a request is distinct from a formal request for reasoning unless explicitly stated, as the statutory deadline for reasoning requests begins only after the judgment is announced, not when the text is received.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 327 KPC; Art. 328 KPC: A request for the delivery of the judgment text is not automatically equivalent to a request for written reasoning unless the applicant explicitly demands the reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
written reasoning request judgment text delivery statutory time limits cassation appeal dismissal civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 327 KPC
1997 r., to Sąd miał w świetle art. 327 KPC obowiązek pouczenia go o środkach zaskarżenia wyroku.
Art. 328 KPC
W motywach tego postanowienia Sąd Wojewódzki podał z powołaniem się na przepis art. 328 § 1 KPC, że uzasadnienie wyroku sporządza się na
Art. 369 KPC
uzasadnienia (art. 369 § 2 KPC), przy czym zaskarżenie wyroku w tym szczególnym
Art. 3933 KPC
W tym zresztą zakresie kasacja nie spełnia wymagań z art. 3933 KPC, gdyż nie
Art. 3938 KPC
Z wyżej podanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 i art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 17 listopada 1998 r.

II UKN 377/98

Żądanie "nadesłania orzeczenia na piśmie" nie jest równoznaczne z

wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku, jeżeli zamiarem

wnoszącego było tylko zapoznanie się z treścią orzeczenia.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 1998 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Edmunda S. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w G. o wysokość emerytury wojskowej, na skutek kasacji wnioskodawcy od

postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Gdańsku z dnia 12 marca 1998 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni postanowieniem z dnia 26 stycznia 1998 r. odrzucił - jako spóźniony wniosek Edmunda S. o uzasadnienie wyroku wydanego przez ten Sąd w dniu 17

grudnia 1997 r. [...]. W motywach tego postanowienia Sąd Wojewódzki podał z powołaniem się na przepis art. 328 § 1 KPC, że uzasadnienie wyroku sporządza się na

żądanie strony zgłoszone w tygodniowym terminie od dnia ogłoszenia jego sentencji,

zaś żądanie spóźnione sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. O terminie rozprawy,

po której przedmiotowy wyrok został ogłoszony, wnioskodawca był prawidłowo

powiadomiony, więc termin do złożenia wniosku o uzasadnienie orzeczenia upływał

w dniu 24 grudnia 1997 r. Tymczasem żądanie wnioskodawcy zostało przesłane do

Sądu listem poleconym z dnia 28 grudnia 1997 r., a więc po upływie ustawowego

terminu. Co prawda, w dniu 18 grudnia 1997 r. wnioskodawca skierował do Sądu pismo z żądaniem „nadesłania orzeczenia na piśmie w sprawie [...]”, lecz nie jest to zdaniem Sądu Wojewódzkiego - równoznaczne z domaganiem się sporządzenia jego

uzasadnienia. O terminie i sposobie złożenia takiego żądania wnioskodawca był zaś

poinformowany w dniu 8 października 1996 r., kiedy to ogłoszony został pierwszy

wyrok Sądu Wojewódzkiego w tej sprawie [...], zaskarżony następnie przez

zainteresowanego z zachowaniem ustawowych wymagań.

Zażalenie wnioskodawcy oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 marca 1998 r. [...]. W motywach

tego postanowienia Sąd Apelacyjny podniósł, że początkiem biegu tygodniowego

terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jest data ogłoszenia orzeczenia,

a nie data doręczenia odpisu jego sentencji, z zastrzeżeniem wyjątku określonego w

art. 327 § 2 KPC, dotyczącego jedynie strony działającej bez adwokata lub radcy

prawnego, która wskutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, gdyż sąd z urzędu w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku doręcza odpis

jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

Charakteru takiego wniosku nie miało zaś pismo skarżącego datowane w dniu 18

grudnia 1997 r. i zwracające się o nadesłanie orzeczenia na piśmie. Skarżący sam

napisał zresztą w zażaleniu, że jego zamiarem było wówczas tylko zapoznanie się z

treścią orzeczenia i stwierdzenie, czy jest ono dla niego korzystne albo niekorzystne.

Prawidłowy wniosek o uzasadnienie wyroku z dnia 17 grudnia 1997 r. sformułował

więc skarżący dopiero w piśmie poleconym z dnia 28 grudnia 1997 r., nadanym po

upływie terminu z art. 328 § 1 KPC.

Kasację od powyższego postanowienia wniosła w imieniu wnioskodawcy jego

pełnomocnik, zarzucając „naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie oraz naruszenie przepisów postępowania” i domagając się na tej podstawie

„zmiany zaskarżonego orzeczenia w całości.” W uzasadnieniu skargi kasacyjnej

znalazło się - obok zarzutów dotyczących meritum rozstrzygnięcia Sądu pierwszej

instancji - twierdzenie, że skoro skarżący nie był zastępowany przez adwokata lub

radcę prawnego, a zawiadomił Sąd o nieobecności na rozprawie w dniu 17 grudnia

1997 r., to Sąd miał w świetle art. 327 KPC obowiązek pouczenia go o środkach zaskarżenia wyroku. Wnosząca kasację napisała też, że zwracając się w dniu 18 grudnia

1997 r. o nadesłanie orzeczenia na piśmie, skarżący zgodnie ze swą „prawniczą

wiedzą” uważał za jednoznaczne, iż „orzeczenie” to zarówno treść wyroku, jak i jego

uzasadnienie. Sąd mylnie natomiast odczytał, że zamiarem skarżącego było zapoznanie się tylko z treścią orzeczenia, gdy jemu chodziło o zaskarżenie niekorzystnego

dlań rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Z przepisu art. 327 KPC jednoznacznie bowiem wynika, że stronie działającej bez pełnomocnika udziela się wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka zaskarżenia, jeżeli była obecna

przy ogłoszeniu wyroku (§ 1), a w razie jej nieobecności tylko wtedy, gdy absencja

wynikała z pozbawienia wolności, przy czym w takiej sytuacji sąd z urzędu doręcza

też stronie w tygodniowym terminie od ogłoszenia wyroku odpis jego sentencji (§ 2).

W razie absencji z innych przyczyn strona działająca bez pełnomocnika nie jest więc

chroniona przed skutkami swej ewentualnej niewiedzy co do sposobu i terminów

wnoszenia środków zaskarżenia. Innymi słowy, w braku stosownego wniosku w tygodniowym terminie od ogłoszenia sentencji orzeczenia, strona nie otrzyma jego

pisemnego uzasadnienia (art. 328 § 1 KPC), co wszakże nie wyklucza jeszcze - w

przeciwieństwie do kasacji - możliwości wniesienia skargi apelacyjnej, jeżeli strona

uczyni to w terminie dwóch tygodni liczonym od dnia upływu terminu do żądania

uzasadnienia (art. 369 § 2 KPC), przy czym zaskarżenie wyroku w tym szczególnym

trybie zaktualizowałoby dla sądu obowiązek uzasadnienia orzeczenia (art. 328 § 1

zdanie trzecie i art. 329 in fine KPC).

W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie może być zatem

mowy o naruszeniu przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 327 KPC. To samo dotyczy

zarzutu rzekomo błędnej kwalifikacji treści pisma skarżącego z dnia 18 grudnia 1997

r. W tym zresztą zakresie kasacja nie spełnia wymagań z art. 3933 KPC, gdyż nie

konkretyzuje zarzutu przez odniesienie go do wyraźnie określonego przepisu procedury. Zarzut ten nie podlega więc w ogóle kasacyjnej kontroli, wobec czego jedynie

na marginesie niniejszego uzasadnienia można zaznaczyć, że żądanie „nadesłania

orzeczenia na piśmie” nie jest samo przez się równoznaczne z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. Co prawda sentencja i uzasadnienie stanowią integralne części wyroku, ale to nie znaczy, że wniosek o doręczenie „orzeczenia” na piśmie należy traktować jako wniosek o doręczenie sentencji wyroku wraz

z uzasadnieniem. Pojęcie „orzeczenia” jest bowiem w Kodeksie postępowania cywil-

nego jedynie zbiorczą nazwą obu rodzajów rozstrzygnięć sądowych, tj. wyroków oraz

postanowień, przy czym orzeczenia te nie zawsze są, zaś w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w ogóle nie są - z zastrzeżeniem sytuacji określonej w art. 328 § 1

zdanie 3 KPC - uzasadniane z urzędu. Z wniosku o doręczenie wyroku pierwszoinstancyjnego musi więc wyraźnie wynikać, że stronie chodzi nie tylko o odpis jego

sentencji, ale również uzasadnienia.

Z wyżej podanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 i art.

39312 KPC orzekł jak w sentencji.