Supreme Court dismissed cassation for failing to prove external cause of work accident based on established facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a lower court decision denying work accident status. The lower courts established that the applicant's back pain and gynecological issues resulted from pre-existing conditions rather than external causes during her work duties. The Supreme Court rejected the cassation because the applicant merely presented an alternative factual version without legally demonstrating that the lower court misinterpreted the law or incorrectly applied the established facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3931 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy; The Supreme Court holds that for a cassation complaint alleging violation of substantive law, the applicant must demonstrate a legal error in interpreting the law or incorrectly applying the specific facts found by the court of second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 18 kwietnia 2001 r.
II UKN 333/00
Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk
Sędziowie SN: Beata Gudowska (sprawozdawca)
Jerzy Kuźniar
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2001 r. sprawy z
wniosku Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o uznanie zdarzenia z dnia 8 marca 1994 r. i 18 czerwca
1994 r. za wypadek przy pracy i jednorazowe odszkodowanie na skutek
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 22
marca 2000 r., sygn. akt III AUa (…) oddala kasację.
Uzasadnienie
Odwołanie Z. K. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
w B. z dnia 22 kwietnia 1998 r. Sąd Wojewódzki- Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił wyrokiem z dnia 3 listopada
1999 r. Sąd ustalił, że nie zaistniały zewnętrzne przyczyny opisywanych
przez ubezpieczoną wypadków, którym uległa podczas pracy w F. w H.
Dotyczyło to zdarzeń z dnia 8 marca 1991 r. przy przenoszeniu w pozycji
schylonej ciężkich worków z gąbką tapicerską, kiedy doznała bólu
kręgosłupa, oraz w dniu 18 czerwca 1994 r., gdy na skutek dźwignięcia
elementów mebli nastąpiło u niej - jak twierdziła - oberwanie (obniżenie)
narządów rodnych. Na podstawie opinii lekarzy biegłych Sąd ustalił, że
rozpoznawane u ubezpieczonej zmiany w odcinku lędźwiowo-krzyżowym
oraz szyjnym są wynikiem schorzeń ustrojowych, nie pozostających w
związku z urazami zewnętrznymi. Wypadnięcie narządu rodnego,
łączone przez ubezpieczoną z podźwignięciem, nie zostało natomiast
stwierdzone ani w leczeniu operacyjnym, ani w rozpoznaniu biegłych
sądowych. Przyczyny schorzeń ginekologicznych biegli upatrywali w
niewydolności dna macicy oraz osłabieniu aparatu podporowego
(cystocele), w związku z otyłością i menopauzą.
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. oddalił
apelację
ubezpieczonej,
nie
uwzględniwszy
jej
argumentów
podważających ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Sąd ustalił,
że ubezpieczona była zatrudniona w spółce F. od dnia 1 lutego 1988 r.
do dnia 30 kwietnia 1995 r. jako pomoc przy produkcji drzewnej.
Pracowała w wydziale lakierni, a okresowo była przeniesiona do pracy w
tapicerni (od 7 do 11 marca 1994 r.). W dniu 8 marca miała napełniać
poduchy rozdrobnioną gąbką, ale w tym celu musiała przeciągać z
odległości kilku metrów 11 do 12 worków, ważących ok. 15-20 kg, i ich
zawartość wsypywać do skrzyni. Ok. godziny 12 poczuła silny ból
kręgosłupa lędźwiowego z promieniowaniem do lewej nogi, mimo którego
pracowała do końca zmiany. Do lekarza zgłosiła się w dniu 25 kwietnia
1994 r. i otrzymała dwudniowe zwolnienie od pracy. Z kolei w dniu 18
czerwca 1994 r. w wydziale lakierni ubezpieczona wspólnie z innym
pracownikiem wykonywała pracę polegającą na zdejmowaniu ważących
ok. 16 kg elementów drewnianych z wózka suszarniowego i składaniu ich
na paletę. Po 2-3 godzinach pracy wystąpiło u niej krwawienie z dróg
rodnych, jednak pracowała do końca zmiany i do lekarza zgłosiła się w
dniu 20 czerwca 1994 r. Obydwa wypadki ubezpieczona zgłosiła
pracodawcy dopiero w dniu 3 lipca 1996 r. W protokołach ustalenia ich
przyczyn i okoliczności nie zostały - z braku wykazania zewnętrznej
przyczyny - uznane za wypadki, z tytułu których przysługują świadczenia
na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach
pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j.
Dz.U. z 1983 r. Nr 130, poz. 144 ze zm.)
Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego co do tego, że
opisywany przez ubezpieczoną wysiłek przy pracy nie spowodował
żadnych następstw zdrowotnych i nie jest powiązany przyczynowo z
podawanymi przez nią schorzeniami.
Kasacja ubezpieczonej została oparta na podstawie naruszenia prawa
materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art.
3931 pkt 1 KPC) "przez przyjęcie błędnej wykładni definicji art. 6 ustawy z
dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych dotyczącej zewnętrznej przyczyny
wypadku przy pracy i mylne określenie związków, jakie zaszły pomiędzy
ustalonymi w procesie przez powódkę faktami, a przepisami prawa”. W
uzasadnieniu kasacji skarżąca podnosiła, że wprawdzie biegli nie
stwierdzili przyczyn zewnętrznych, to jednak wielokrotnie udowadniała,
że takie przyczyny wystąpiły.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
zarówno pod rządem Kodeksu postępowania Cywilnego z 1930 r., jak i
pod rządem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego z 1964 r.,
znowelizowanych ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu
postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189), Sąd Najwyższy
niejednokrotnie wyrażał pogląd współcześnie znajdujący oparcie w
wykładni art. 39315 KPC S że dla oceny zarzutu naruszenia prawa
materialnego wyłącznie miarodajny jest stan faktyczny sprawy ustalony
zaskarżonym orzeczeniem (np. orzeczenie z dnia 20 lutego 1934 r.,
sygn. akt II C/Rw 2084/33, OSP rok 1934, poz. 218, wyroki z dnia 7
stycznia 1997 r., sygn. akt I PKN 55/96, OSNAPiUS rok 1997, nr 16, poz.
296, z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt I PKN 58/97, OSNAPiUS rok
1997, nr 22, poz. 436, z dnia 15 maja 1997 r., sygn. akt I PKN 147/97,
OSNAPiUS rok 1998, nr 7, poz. 209, oraz z dnia 11 października 1996 r.,
sygn. akt III CKN 1/96, z dnia 3 kwietnia 1997 r., sygn. akt I CKN 56/97 i
z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt I CKN 54/97 niepublikowane).
Podejmując zatem próbę wykazania, że konkretny przepis prawa
materialnego został przez Sąd II instancji błędnie wyłożony lub
niewłaściwie zastosowany, skarżący - nie podnoszący podstawy drugiej z
art. 3931 KPC - musi uczynić to w ramach stanu faktycznego
zrekonstruowanego i ustalonego przez ten Sąd w zaskarżonym
orzeczeniu.
Zarzutowi obrazy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. w
kasacji wnioskodawczyni nie towarzyszy wywód jurydyczny mający
wykazać wadliwość wykładni lub subsumpcji, lecz skarżąca prezentuje
własną - korzystną dla niej, lecz oderwaną od ustaleń Sądu - wersję
stanu faktycznego. Usiłuje bowiem przekonać Sąd Najwyższy do tezy, że
udowodniła zaistnienie zdarzeń stanowiących zewnętrzne przyczyny
wypadków, którym uległa podczas pracy, a sądy meriti nie wzięły ich pod
uwagę przy “przekroczeniu normy swobodnej interpretacji zebranych
faktów”. Kwestia ta miała odnosić się i uzasadniać zarzut naruszenia
przepisu art. 233 § 1 KPC, jednakże nie została powiązana z zarzutami
błędnej oceny konkretnych dowodów. Skarżąca wyraziła tylko pogląd, iż
“należy uważać, że Sąd Apelacyjny przekroczył normę swobodnej
interpretacji zebranych faktów (art. 233 § 1 KPC) przez błędną wykładnię
prawa i jego niewłaściwe zastosowanie”, a jest to - jak stwierdziła "naruszenie prawa materialnego, będącego w tym wypadku podstawą
kasacyjną”.
W tym stanie rzeczy, skoro stan faktyczny będący podstawą
zaskarżonego orzeczenia nie został w kasacji skutecznie podważony, nie
może być mowy o naruszeniu powołanego w kasacji przepisu prawa
materialnego.
Tak więc kasacja, pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, została
oddalona (art. 39312 KPC).