Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 302/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inaction as social security complaint does not cover mortgage removal requests.

Numero d'incarto II UKN 302/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a business owner against the Social Insurance Institution's alleged inaction. The applicant sought a certificate regarding social security contributions and the removal of a statutory mortgage, arguing the latter was a social security matter. The court ruled that the request to remove a mortgage falls under civil procedure, not social security law, and thus does not qualify for a complaint regarding administrative inaction under the relevant code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 476 § 2 KPC; Art. 477 § 9 § 4 KPC: A complaint for inaction by the social security body applies only to matters explicitly listed in the social security chapter and cannot cover civil proceedings such as the removal of a statutory mortgage.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for inaction social security law statutory mortgage civil procedure administrative jurisdiction cassation appeal scope of competence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 476 § 2 KPC
nie należą do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 KPC ).
Art. 477 § 9 § 4 KPC
Skarga na bezczynność organu rentowego, o której mowa w art. 477 9 § 4
Art. 393 § 1 pkt 2 KPC
naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż art. 393 1 pkt 2
Art. 219 KPA
niewydanie decyzji oraz niezastosowanie art. 219 KPA.
Art. 180 § 2 KPA
art. 180 § 2 KPA, według którego przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 13 listopada 1998 r.

II UKN 302/98

Skarga na bezczynność organu rentowego, o której mowa w art. 477 9 § 4

KPC, przysługuje jedynie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Nie

może zatem dotyczyć sprawy, która nie podlega właściwości organu rentowego, a taką jest sprawa z wniosku o wykreślenie hipoteki ustawowej z księgi

wieczystej.

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 1998 r. sprawy z wniosku

Czesława J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w O.W. o

składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 12 lutego

1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Czesław J., prowadzący działalność gospodarczą - Zakłady Mięsne w K., w

skardze na bezczynność Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O.W. w

kolejnych wnioskach z 1997 r. datowanych : 15 kwietnia i 26 maja wniósł o zobowiązanie Oddziału do wydania decyzji w sprawie wystąpienia z wnioskiem do Sądu w

Krotoszynie o wykreślenie hipoteki i wydanie zaświadczenia, że nie zalega w uiszczaniu składek na ubezpieczenie społeczne.

Strona pozwana poinformowała wnioskodawcę, że nie może wydać żądanego

zaświadczenia, ponieważ zaległość wnioskodawcy wynosi 372.398,93 zł i w dniach

26 lutego i 24 marca 1997 r. wydała mu zaświadczenie o powyższej treści. Zaległość

dotyczy składek wynikających z bieżącej działalności wnioskodawcy oraz należności

wynikającej z aktu notarialnego, w którym uznał roszczenie organu rentowego i

przejął zobowiązanie poprzez realizację układu ratalnego. W dniu 21 grudnia 1996 r.

układ ratalny został zerwany, a pozostałe należności nie spłacone. Zabezpieczenie

należności dokonane przez wpis hipotek na nieruchomości jest zasadne wobec zalegania nadal z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne.

Sąd Wojewódzki w Kaliszu postanowił połączyć sprawy do wspólnego rozpoznania i wyrokiem z dnia 24 lipca 1997 r. uwzględnił odwołanie wnioskodawcy z dnia

26 maja 1997 r. i zobowiązał organ rentowy do wydania decyzji zawierającej stanowisko organu rentowego wobec żądania, jakie zgłosił wnioskodawca w piśmie skierowanym do ZUS w dniu 16 grudnia 1996 r., oddalając pozostałe odwołania. W piśmie tym wnioskodawca zażądał od organu rentowego zwrotu uiszczonych składek za

zadłużone przedsiębiorstwo i przekazanie ich na bieżące zobowiązania wnioskodawcy z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, a organ rentowy nie wydał dotąd

decyzji w tej sprawie. Pozostałe żądania wnioskodawcy zostały oddalone, ponieważ

nie należą do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 KPC ).

W wyniku rozpoznania apelacji obu stron Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 12 lutego 1998 r. oddalił apelację strony pozwanej, a co do apelacji wnioskodawcy umorzył postępowanie apelacyjne w przedmiocie skargi na milczenie w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji

oraz w pozostałej części apelację tę oddalił. Sąd umorzył postępowanie na podstawie

art. 355 KPC wobec cofnięcia apelacji w tym zakresie, a w pozostałej części uznał

apelacje obu stron za niezasadne. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu

pierwszej instancji, że skarga na bezczynność organu rentowego, o której mowa w

art. 4779 KPC przysługuje jedynie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych,

do których nie należy sprawa o wykreślenie hipoteki. Również nie należy do spraw z

zakresu ubezpieczeń społecznych żądanie wydania przez organ rentowy zaświadczenia, ponieważ nie przysługuje na to ani odwołanie, ani skarga na bezczynność. Natomiast sprawa dotycząca wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie społeczne jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych na podstawie art.

476 § 2 KPC w związku z art.11 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i

finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25,

poz.137 ze zm.), dlatego za słuszny uznał Sąd Apelacyjny pogląd Sądu Wojewódzkiego, iż organ rentowy był zobowiązany do wydania decyzji na wniosek Czesława J.

zawarty w piśmie z dnia 16 grudnia 1996 r.

Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając

naruszenie art. 474 i art. 476 § 2 KPC przez niezwrócenie uwagi organowi rentowemu na poważne, a właściwie naruszenia prawa, których organ dopuścił się przez

niewydanie decyzji oraz niezastosowanie art. 219 KPA.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje;

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, co oznacza, że bierze

pod uwagę jedynie przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Kasacja

wnioskodawcy nie jest zasadna.

Wskazanie art. 474 KPC, jako podstawy kasacyjnej jest chybione, ponieważ

kasacja nie wskazała, że Sąd Apelacyjny naruszył w wyroku ten przepis. Powołanie

w kasacji samego przepisu prawa bez wskazania, na czym polega jego naruszenie,

stanowi istotną wadę kasacji, co zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego czyni w tym zakresie kasację niedopuszczalną. Sąd Najwyższy nie jest bowiem obowiązany ani uprawniony do domyślania się na czym polega - zdaniem

wnoszącego kasację - naruszenie wskazanego przepisu.

Sądy obu instancji prawidłowo uznały, że żądanie wnioskodawcy w zakresie

zwrotu lub zaliczenia składek na ubezpieczenie społeczne jest sprawą z zakresu

ubezpieczeń społecznych ( art. 476 § 2 KPC ) i wymaga wydania decyzji, od której

przysługuje stronie odwołanie do sądu. Sprawa ta niejako konsumuje dotychczasowe

wnioski o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek, nie było zatem

potrzeby czynienia rozważań na temat niezastosowania przez organ rentowy art. 219

KPA. Podkreślenia jednak wymaga, że podstawę kasacji nie może stanowić

naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż art. 393 1 pkt 2

KPC odnosi się wyłącznie do naruszenia przepisów prawa procesowego, czyli przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Natomiast odnośnie do pozostałych roszczeń wnioskodawcy zarówno Sąd

Wojewódzki, jak i Sąd Apelacyjny w uzasadnieniach swoich wyroków bardzo dokładnie wyjaśniły, że pozostałe żądania wnioskodawcy nie mieszczą się w katalogu

spraw wymienionych w art. 476 § 2 KPC, nie są zatem sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych i nie wymagają wydania decyzji organu rentowego.

Skarga na bezczynność organu rentowego, o której mowa w art. 4779 § 4

KPC, przysługuje jedynie w tych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, które

zostały wymienione w art. 476 § 2 KPC. Należą do nich sprawy dotyczące

ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń z zakresu właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Katalog tych spraw pokrywa się z wykazem zamieszczonym w

art. 180 § 2 KPA, według którego przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych

rozumie się sprawy wynikające z przepisów o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy

wynikające z przepisów o innych świadczeniach wypłacanych z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenie społeczne. Skarga na bezczynność organu rentowego nie

może zatem dotyczyć sprawy, która nie podlega jego właściwości, a takim jest

wniosek o wykreślenie hipotek ustawowych z księgi wieczystej, który podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym przez organ rentowy.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznawana kasacja

nie ma usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji.