Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 264/98 Generato dall'IA

Work accident protection extends to voluntary acts exceeding normal duties even without employer knowledge.

Numero d'incarto II UKN 264/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's dismissal of the plaintiff's claim to amend the accident protocol and recognize the incident as a work accident. The plaintiff argued that driving colleagues home after a delayed inventory was an act in the employer's interest, despite lacking explicit orders. The court held that protection under the Work Accident Act covers actions exceeding normal duties if the employee reasonably believed they served the employer's interest, regardless of the employer's prior knowledge.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; The protection of the employee for accidents occurring while performing acts exceeding the normal scope of employment duties applies even if such acts were undertaken without the employer's knowledge, provided the employee reasonably believed they were in the employer's interest.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident protection acts exceeding normal duties employer interest employee good faith work accident act casation procedure procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
Ochrona przewidziana w art. 6 ust.
Art. 233 § 1 KPC
błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania - art. 233 § 1 w związku z art.
Art. 328 § 2 KPC
Sąd Wojewódzki nie odniósł się do tego dowodu w uzasadnieniu wyroku, co czyni trafnym zarzut naruszenia art. 328 § 2 KPC.
Art. 391 KPC
Art. 477 § 1 KPC
Art. 393 § 1 KPC
uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania na podstawie art. 39313 § 1 KPC.
Art. 108 § 2 KPC
Art. 393 § 19 KPC
uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania na podstawie art. 39313 § 1 KPC.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 21 października 1998 r.

II UKN 264/98

Ochrona przewidziana w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca

1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

(jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) obejmuje także działania

pracownika wykraczające poza zakres jego zwykłych czynności wynikających

ze stosunku pracy, a fakt, że były one podjęte bez wiedzy pracodawcy nie ma

znaczenia dla tej ochrony.

Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie: SA Beata

Gudowska, SN Stefania Szymańska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 października 1998 r. sprawy z powództwa Cezarego Pawła S. przeciwko Okręgowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu

Mięsnego w B. o sprostowanie treści protokołu powypadkowego, na skutek kasacji

powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Białymstoku z dnia 5 marca 1998 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi WojewódzkiemuSądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 marca 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku oddalił apelację powoda Cezarego Pawła S. od

wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Białymstoku z dnia 30 grudnia 1997 r. [...],

którym oddalono jego powództwo przeciwko Okręgowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Mięsnego w B. o sprostowanie protokołu powypadkowego i uznanie zdarzenia

z dnia 15 lutego 1997 r. za wypadek przy pracy.

Sąd Rejonowy ustalił, że do wypadku samochodowego doszło w dniu 15 lutego 1997 r. około północy, w czasie, gdy powód po zakończeniu pracy odwoził z

grzeczności współpracownice - członków komisji inwentaryzacyjnej - do domu. Przewóz ten - w świetle zebranych dowodów - nie odbywał się na polecenie przełożonego

ani w związku z wykonywaniem czynności w interesie zakładu pracy a więc zdarzenie to nie jest wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

(jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).

Powyższą ocenę zdarzenia podzielił Sąd Wojewódzki rozpoznając apelację

powoda. Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżył kasacją powód i zarzucił naruszenie

prawa materialnego - art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. - przez

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania - art. 233 § 1 w związku z art.

328 § 2, 391 oraz 4771 § 1 KPC przez „zaniechanie wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego”, a nadto „nierozpoznanie przez Sąd Rejonowy istoty

sprawy” w części dotyczącej oceny pracodawcy, że do wypadku doszło z wyłącznej

winy powoda.

Zdaniem skarżącego, odwożenie współpracowników do domu w czasie, gdy

nie mogli oni już skorzystać ze „zwykłych (codziennych) sposobów komunikacji” w

istocie było działaniem w interesie pracodawcy, tym bardziej, że odbywało się ono na

prośbę przełożonego. „Sąd Wojewódzki nadto, pomimo prawnego obowiązku (art.

4771 § 1 KPC), nie poddał analizie zgromadzonych dowodów z punktu widzenia, czy

zdarzenie nie stanowiło wypadku w drodze z pracy, nie tylko dla przewożonych osób,

ale i dla powoda”.

Przy tych zarzutach powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. za wypadek przy

pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w

związku z pracą, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynno-

ści w interesie zakładu pracy, nawet bez polecenia. Ochrona pracownika, który uległ

wypadkowi w takich okolicznościach, obejmuje także jego działania, które wykraczają

poza zwykły zakres czynności wiążący pracownika w ramach stosunku pracy. Nie ma

więc dla takiej ochrony znaczenia to, czy wykonywane czynności zostały podjęte w

uzgodnieniu z pracodawcą, czy też nawet bez jego wiedzy. Przepis nie określa

kryteriów, na podstawie których dokonuje się oceny zgodności działania pracownika

z interesem pracodawcy, przy czym - w ocenie Sądu Najwyższego - nawet subiektywne przekonanie pracownika - uzasadnione okolicznościami - że działa w interesie

pracodawcy, daje podstawę do objęcia go ochroną przewidzianą ustawą wypadkową.

Z okoliczności sprawy niewątpliwie wynika, że przełożony powoda zwrócił się

do niego z prośbą, by po zakończonej inwentaryzacji, która przedłużyła się do późnych godzin, odwiózł pracowników uczestniczących w inwentaryzacji do domu samochodem służbowym marki Lublin. Prośba ta dawała podstawę do przekonania, że

mimo iż na codzień pracodawca nie organizował dowozu pracowników do i z pracy,

to jednak w nietypowej sytuacji w tym dniu, gdy obowiązkowe czynności zakończyły

się około godziny 2400, działanie takie - mimo iż wprost nie było podyktowane poleceniem służbowym - uzasadnia przekonanie pracownika, iż jest ono podjęte w szeroko rozumianym interesie pracodawcy. Przekonania tego nie niweczy fakt, że

obiektywnie przewóz pracowników do domu odbywał się „z grzeczności”, jako nie

związany z bezpośrednim poleceniem przełożonego.

W ustalonym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym, w pełni podzielonym przez Sąd Wojewódzki, niezastosowanie do niego przepisu art. 6 ust. 1

pkt 2 ustawy wypadkowej, nie może być uznane za prawidłowe, to zaś uzasadnia

podniesiony w kasacji zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. Trafnie również zarzucono naruszenie art. 233 § 1 i 328 § 2 KPC przez nierozważenie nakazu Państwowej Inspekcji Pracy z dnia 10 czerwca 1997 r., z którego

wynika, że działanie powoda było podjęte w interesie pracodawcy. Samo to stanowisko nie jest dla sądu wiążące, ale stanowi dowód w sprawie, który podlega jego

ocenie w ramach wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd Wojewódzki nie odniósł się do tego dowodu w uzasadnieniu wyroku, co czyni trafnym zarzut naruszenia art. 328 § 2 KPC. Przepis ten wymaga bowiem, by we wskazanej

podstawie faktycznej rozstrzygnięcia odnieść się do dowodów, na których sąd się

oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowo-

dowej. Gdy więc kasacja opiera się na usprawiedliwionych podstawach, należało

uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania na podstawie art. 39313 § 1 KPC. O kosztach orzeczono po myśli art.

108 § 2 w związku z art. 39319 KPC.