Supreme Court dismisses appeal for failure to specify cassation grounds and provide reasoning under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant failed to specify the grounds for cassation and provide a reasoned explanation. The applicant argued that the lower court incorrectly assessed facts regarding his employment history, but the court noted the procedural defect prevented any substantive review. Consequently, the court ruled that without specific grounds and reasoning, the appeal could not be examined, leading to its rejection.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3931, 3933, 3935, 3938 § 1 KPC: Cassation must specify grounds and provide reasoning; failure to do so renders the appeal inadmissible and precludes substantive examination.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 6 grudnia 1996 r.
II UKN 24/96
Niewskazanie podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie
zasadności skargi a więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji
na podstawie art. 3938 § 1 KPC.
Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska (sprawozdawca), Sędziowie: SN
Jerzy Kuźniar, SA Mieczysław Bareja.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1996 r. sprawy z wniosku
Zbigniewa M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W. o
wcześniejszą emeryturę. na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 1996 r. [...]
o d r z u c i ł kasację.
Uzasadnienie
Zbigniew M., urodzony 1 grudnia 1939 r., zgłosił w dniu 2 lutego 1996 r. wniosek
o wcześniejszą emeryturę na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki
Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla
pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. Nr 4,
poz. 27).
Decyzją z 26 stycznia 1996 r. ZUS-Oddział w W. odmówił przyznania emerytury
z powodu braku 40-letniego okresu zatrudnienia. Oddział przyjął, iż wnioskodawca
wykazał się zatrudnieniem w rozmiarze 37 lat 5 miesięcy i 11 dni -według stanu na
dzień 31 stycznia 1996 r. Oddział nie uznał okresu od 1 grudnia 1954 r. do 15 sierpnia
1957 r., w którym to okresie wnioskodawca, według jego twierdzenia, pracował u rolnika
Antoniego J.
Odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalił wyrokiem z dnia 24 kwietnia 1996 r.
Na podstawie zeznań świadka Czesława R., Stanisława J., zeznań wnioskodawcy oraz jego akt osobowych z kilku zakładów pracy Sąd Wojewódzki ustalił, że
gospodarstwo rolne Antoniego J., o obszarze 5 ha, znajdowało się we wsi U. Rodzina J.
składała się z 4 osób: właścicieli gospodarstwa, ich córki i zięcia. Świadek J. ma
wiadomości o pracy wnioskodawcy tylko od niego, przy czym "nic konkretnego nie wie".
Świadek R. zeznał, że wnioskodawca przychodził do tego gospodarstwa rolnego od 3
do 6 razy tygodniowo i pracował tam w godzinach popołudniowych w rozmiarze 5-6
godzin; innych szczegółowych informacji o pracy wnioskodawcy nie ma. W żadnym z
życiorysów, ani w ankietach personalnych, ani we wcześniejszych aktach rentowych,
wnioskodawca nie podawał faktu tej pracy najemnej. Wnioskodawca uczęszczał w tym
czasie do liceum ogólnokształcącego. Dokonując oceny stanu faktycznego Sąd
Wojewódzki uznał, że zeznania świadków nie dają podstawy do przyjęcia, by
wnioskodawca w spornym okresie (1 grudzień 1954 - 15 sierpień 1957) pracował stale
jako pracownik najemny w gospodarstwie rolnym. Zdaniem Sądu, jest nieprawdopodobne, by wnioskodawca codziennie i to w różnych porach roku, pracował w tym
gospodarstwie, skoro rodzina J. z pewnością mogła sama wszystkie czynności
niezbędne w prowadzeniu gospodarstwa rolnego wykonywać bez potrzeby zatrudniania
pracownika. Uzasadnia to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, oddalenie odwołania
wnioskodawcy.
Sąd Apelacyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił rewizję wnioskodawcy jako
nieuzasadnioną.
Sąd Apelacyjny podkreślił w uzasadnieniu wyroku, iż Sąd Wojewódzki przeprowadził wyczerpujące postępowanie. Dopuścił bowiem dowody z zeznań świadków
wskazanych przez wnioskodawcę, a także z zeznań wnioskodawcy oraz jego dokumentacji osobowej. Ocena wiarygodności dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie
nasuwa zastrzeżeń i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1
KPC). Słusznie Sąd Wojewódzki przyjął, że zeznania świadków nie stanowią wiarygodnego dowodu pozostawania wnioskodawcy w stosunku pracy z właścicielem
gospodarstwa rolnego Antonim J. Świadek R. nie mógł mieć wiarygodnych wiadomości
na tę okoliczność. Z zeznań świadka nie wynika przy tym, czy i jak wnioskodawca był
wynagradzany, w jakim rozmiarze pracował i jakiego rodzaju wykonywał czynności.
Świadek ten nie bywał stale w tym gospodarstwie, a widział wnioskodawcę kiedy
odwiedzał rodzinę J. Świadek J. nie zamieszkiwał we wsi U., a wiadomości o pracy
wnioskodawcy ma z jego relacji. Należy zgodzić się z poglądem Sądu Wojewódzkiego,
że jest wysoce nieprawdopodobne, by Antoni J. zatrudniał wnioskodawcę,
kilkunastoletniego ucznia szkoły średniej do pracy w gospodarstwie rolnym oraz by
wnioskodawca z racji pobierania nauki w szkole odbywanej systemem stacjonarnym
mógł łączyć pracę w rozmiarze, jak twierdzi, 4-5 godzin dziennie z zajęciami szkolnymi.
Twierdzenia o pracy w spornym okresie nie potwierdza treść życiorysów pisanych przez
wnioskodawcę w różnych okresach jego pracy. Zeznania wnioskodawcy nie wyjaśniają
w sposób wiarygodny sprzeczności występujących między treścią życiorysu i ankietami
personalnymi z aktualnymi jego twierdzeniami o pracy wykonywanej równolegle z
pobieraniem nauki w latach 1954-1957. W tym stanie słusznie Sąd Wojewódzki przyjął,
że wnioskodawca nie wykazał, by w spornym okresie pozostawał w zatrudnieniu w
rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 17 października 1991 r. o rewaloryzacji
emerytur i rent i o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). W konsekwencji zatem trafnie organ rentowy odmówił
przyznania emerytury, o której mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki
Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r.
Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją wnioskodawca. Zarzucając "błędną
ocenę okoliczności faktycznych mających niewątpliwy wpływ na treść wyroku", wniósł o
uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i o uznanie okresu zatrudnienia od
1 grudnia 1954 r. do 15 sierpnia 1957 r.", ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W myśl art. 3931 KPC. kasację można oprzeć: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) na naruszeniu
przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik
sprawy. Zgodnie zaś z art. 3933 KPC kasacja powinna czynić zadość wymaganiom
przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych
i ich uzasadnienie. W kasacji należy zatem dokładnie wskazać jej podstawę, zaś w
uzasadnieniu podać na czym polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych
przepisów postępowania oraz wskazać dokładnie przepisy, które zostały naruszone i
dlaczego. W razie niespełnienia przez kasację tych wymagań nie jest możliwe
merytoryczne jej ocenienie. Brak dokładnego określenia podstawy kasacyjnej oraz
szczegółowego przytoczenia w uzasadnieniu gdy chodzi o niniejszą sprawę, jakie
przepisy procedury zostały naruszone, stanowi wadę, która uniemożliwia traktowanie
pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 393 KPC i wyklucza jej uzupełnienie,
czyniąc taką kasację niedopuszczalną (art. 3935 KPC). Postępowanie kasacyjne polega
na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Sąd Najwyższy jest związany
(art. 39311 KPC), a brak takich konkretnych podstaw i wyszczególnienia, które przepisy i
dlaczego zostały naruszone, uniemożliwia kontrolę sądową kasacji i czyni skargę
kasacyjną "nie nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego (por. uchwałę
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III 31/37 Zb.O. 38/303, cytowaną za "Apelacja i kasacja w procesie cywilnym", T. Ereciński,
Wydawnictwo Prawnicze s. 190 i nast.). Skoro według art. 39312 KPC oddalenie kasacji
następuje "jeśli nie ma uzasadnionych podstaw", to oznacza, że w skardze kasacyjnej
muszą być przytoczone określone ustawą podstawy, które mogą podlegać badaniu co
do ich zasadności i które muszą powodować konkretne naruszenia. W niniejszej
sprawie chodziłoby o naruszenie określonych przepisów w zakresie prawa
procesowego (art. 393 pkt 2 KPC). Niewskazanie, w sposób wyżej określony, podstaw
kasacji oraz ich uzasadnienia, uniemożliwia badanie zasadności skargi, a więc
rozpoznanie sprawy, co upoważnia do oceny, że pismo w istocie nie ma cech skargi
kasacyjnej i jako takie podlega odrzuceniu. W sprawie zarówno określenie podstawy
kasacji, jak i brak przytoczenia w uzasadnieniu, jakie przepisy postępowania zostały
naruszone, uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie sprawy. Mając to na uwadze Sąd
Najwyższy orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 3938 § 1 zdanie pierwsze KPC.