Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 233/98 Generato dall'IA

Civil appeal dismissed; Art. 5 CPC violation alone cannot be sole cassation ground without specific procedural breach.

Numero d'incarto II UKN 233/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Henryk P. against a second-instance decision denying him a farmer's disability pension. The applicant argued that the appellate court violated Article 5 of the Civil Procedure Code by failing to appoint a lawyer and not fully explaining procedural grounds. The court ruled that Article 5 is a general guideline requiring specific concretization to serve as a cassation basis, and the appellate court's conduct did not constitute a specific procedural violation affecting the outcome.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5 KPC; Art. 393 § 2 KPC: A general procedural rule cannot serve as an independent ground for cassation unless a specific procedural violation is identified that had a decisive impact on the case result.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal Civil Procedure Code violation procedural guideline specificity lawyer appointment duty disability pension denial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5 KPC
Zarzut naruszenia art. 5 KPC nie może być samoistną podstawą kasacji z
Art. 393 § 2 KPC
na naruszeniu przepisów postępowania (art. 3931 pkt 2 KPC) i wymaga konkretyzacji

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 września 1998 r.

II UKN 233/98

Zarzut naruszenia art. 5 KPC nie może być samoistną podstawą kasacji z

art. 3931 pkt 2 KPC.

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie: SA Beata Gudowska, SN

Jerzy Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 września 1998 r. sprawy z wniosku

Henryka P. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziałowi

Regionalnemu w C. o rentę inwalidzką rolniczą, na skutek kasacji wnioskodawcy od

wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z

dnia 16 grudnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Henryka P. od decyzji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziału Regionalnego w C. z

dnia 14 marca 1996 r., odmawiającej przyznania prawa do rolniczej renty inwalidzkiej, po ustaleniu - na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w

tym dowodu z opinii biegłego lekarza internisty – kardiologa, że wnioskodawca nie

jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym i nie spełnia jednego z

warunków określonych w art. 21 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 ze zm.), koniecznych dla przyznania dochodzonego świadczenia.

Rozpoznając apelację wnioskodawcy od tego wyroku, Sąd Apelacyjny w Warszawie uzupełnił postępowanie dowodowe, dopuszczając dodatkowo dowód z opinii

biegłego lekarza pulmunologa i wobec stanowiska biegłego zobowiązał wniosko-

dawcę do dołączenia wyników badań spirograficznych i gazometrycznych. Wyniki te

nie zostały dołączone (mimo ponagleń). Wyrokiem z dnia 16 grudnia 1997 r. [...] Sąd

Apelacyjny oddalił apelację.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając „obrazę art. 5

KPC, która uniemożliwiła wyjaśnienie podstawy faktycznej roszczenia”, wniósł o

„uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i poprzedzającego wyroku Sądu Wojewódzkiego”. Skarżący stwierdził nadto, że matka wnioskodawcy, ustanowiona przez niego

pełnomocnikiem, wykazywała „niezrozumienie reguł procesu:, sąd winien więc „wyznaczyć w tej sytuacji pełnomocnika z urzędu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 5 KPC sąd powinien udzielać stronom występującym w sprawie

bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

Ten ogólny przepis postępowania nie może być samoistną podstawą kasacji opartej

na naruszeniu przepisów postępowania (art. 3931 pkt 2 KPC) i wymaga konkretyzacji

przez wskazanie, które istotne przepisy postępowania zostały naruszone wskutek

zaniedbania przez Sąd orzekający powinności określonej w tym przepisie i wywarły

istotny wpływ na wynik sprawy.

Przebieg postępowania w rozpoznawanej sprawie nie daje podstaw do czynienia zarzutu, iż Sąd Apelacyjny przepis ten naruszył.

Przedmiotem sprawy było zbadanie uprawnień wnioskodawcy do renty inwalidzkiej rolniczej określonych w art. 21 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wobec twierdzeń wnioskodawcy zawartych w apelacji

od wyroku Sądu pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny dopuścił dodatkowo dowód z

opinii biegłego lekarza pulmunologa, zobowiązując pełnomocnika wnioskodawcy

(jego matkę), a następnie także samego wnioskodawcę do przedłożenia wyników

dodatkowych badań. Zobowiązanie to następnie ponowił, dokładnie wyjaśniając w

piśmie z dnia 29 października 1997 r., jakich badań dodatkowych powyższe zobowiązanie dotyczy. Wobec bezskuteczności tych wezwań, pominięcie dowodu z dodatkowej opinii biegłego było usprawiedliwione, a przedstawiony przebieg postępowania nie daje żadnych podstaw do zarzutu naruszenia przez Sąd Apelacyjny ogólnej reguły wyrażonej w art. 5 KPC.

W postępowania przed Sądem drugiej instancji wnioskodawca nie składał

wniosku o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego, a przepisy postępowania cywilnego nie dają podstaw do działania w tym zakresie przez Sąd z

urzędu.

Skarżący nie przytoczył w kasacji innych jej podstaw poza naruszeniem art. 5

KPC, a skoro według art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

kasacji, a więc jest związany jej podstawami i wnioskami (poza uwzględnieniem z

urzędu nieważności postępowania), to brak przesłanek do uwzględnienia kasacji.

Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.