Civil appeal dismissed; Art. 5 CPC violation alone cannot be sole cassation ground without specific procedural breach.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Henryk P. against a second-instance decision denying him a farmer's disability pension. The applicant argued that the appellate court violated Article 5 of the Civil Procedure Code by failing to appoint a lawyer and not fully explaining procedural grounds. The court ruled that Article 5 is a general guideline requiring specific concretization to serve as a cassation basis, and the appellate court's conduct did not constitute a specific procedural violation affecting the outcome.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5 KPC; Art. 393 § 2 KPC: A general procedural rule cannot serve as an independent ground for cassation unless a specific procedural violation is identified that had a decisive impact on the case result.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 25 września 1998 r.
II UKN 233/98
Zarzut naruszenia art. 5 KPC nie może być samoistną podstawą kasacji z
art. 3931 pkt 2 KPC.
Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie: SA Beata Gudowska, SN
Jerzy Kuźniar (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 września 1998 r. sprawy z wniosku
Henryka P. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziałowi
Regionalnemu w C. o rentę inwalidzką rolniczą, na skutek kasacji wnioskodawcy od
wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z
dnia 16 grudnia 1997 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Henryka P. od decyzji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziału Regionalnego w C. z
dnia 14 marca 1996 r., odmawiającej przyznania prawa do rolniczej renty inwalidzkiej, po ustaleniu - na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w
tym dowodu z opinii biegłego lekarza internisty – kardiologa, że wnioskodawca nie
jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym i nie spełnia jednego z
warunków określonych w art. 21 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu
społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 ze zm.), koniecznych dla przyznania dochodzonego świadczenia.
Rozpoznając apelację wnioskodawcy od tego wyroku, Sąd Apelacyjny w Warszawie uzupełnił postępowanie dowodowe, dopuszczając dodatkowo dowód z opinii
biegłego lekarza pulmunologa i wobec stanowiska biegłego zobowiązał wniosko-
dawcę do dołączenia wyników badań spirograficznych i gazometrycznych. Wyniki te
nie zostały dołączone (mimo ponagleń). Wyrokiem z dnia 16 grudnia 1997 r. [...] Sąd
Apelacyjny oddalił apelację.
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając „obrazę art. 5
KPC, która uniemożliwiła wyjaśnienie podstawy faktycznej roszczenia”, wniósł o
„uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i poprzedzającego wyroku Sądu Wojewódzkiego”. Skarżący stwierdził nadto, że matka wnioskodawcy, ustanowiona przez niego
pełnomocnikiem, wykazywała „niezrozumienie reguł procesu:, sąd winien więc „wyznaczyć w tej sytuacji pełnomocnika z urzędu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według art. 5 KPC sąd powinien udzielać stronom występującym w sprawie
bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Ten ogólny przepis postępowania nie może być samoistną podstawą kasacji opartej
na naruszeniu przepisów postępowania (art. 3931 pkt 2 KPC) i wymaga konkretyzacji
przez wskazanie, które istotne przepisy postępowania zostały naruszone wskutek
zaniedbania przez Sąd orzekający powinności określonej w tym przepisie i wywarły
istotny wpływ na wynik sprawy.
Przebieg postępowania w rozpoznawanej sprawie nie daje podstaw do czynienia zarzutu, iż Sąd Apelacyjny przepis ten naruszył.
Przedmiotem sprawy było zbadanie uprawnień wnioskodawcy do renty inwalidzkiej rolniczej określonych w art. 21 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wobec twierdzeń wnioskodawcy zawartych w apelacji
od wyroku Sądu pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny dopuścił dodatkowo dowód z
opinii biegłego lekarza pulmunologa, zobowiązując pełnomocnika wnioskodawcy
(jego matkę), a następnie także samego wnioskodawcę do przedłożenia wyników
dodatkowych badań. Zobowiązanie to następnie ponowił, dokładnie wyjaśniając w
piśmie z dnia 29 października 1997 r., jakich badań dodatkowych powyższe zobowiązanie dotyczy. Wobec bezskuteczności tych wezwań, pominięcie dowodu z dodatkowej opinii biegłego było usprawiedliwione, a przedstawiony przebieg postępowania nie daje żadnych podstaw do zarzutu naruszenia przez Sąd Apelacyjny ogólnej reguły wyrażonej w art. 5 KPC.
W postępowania przed Sądem drugiej instancji wnioskodawca nie składał
wniosku o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego, a przepisy postępowania cywilnego nie dają podstaw do działania w tym zakresie przez Sąd z
urzędu.
Skarżący nie przytoczył w kasacji innych jej podstaw poza naruszeniem art. 5
KPC, a skoro według art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach
kasacji, a więc jest związany jej podstawami i wnioskami (poza uwzględnieniem z
urzędu nieważności postępowania), to brak przesłanek do uwzględnienia kasacji.
Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.