Family pension denied to 17-year-old student who became disabled only at age 40, failing statutory age requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Bogdan M. against the Social Insurance Institution's refusal of a family pension. The court found that the applicant, who was 17 when he finished school in 1970, did not meet the legal requirement of being a second-group disabled person during his schooling period, as his disability was only confirmed in 1992. Consequently, the lower courts correctly applied Article 39 of the Social Security Act, and the cassation was rejected for lack of procedural or substantive grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 39 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; The right to a family pension for a child who completed schooling is contingent upon the child being a second-group disabled person during the period of schooling, and failure to meet this condition precludes the grant of the benefit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 16 września 1998 r.
II UKN 219/98
Brak inwalidztwa II grupy w okresie nauki w szkole, w sytuacji gdy
17-letni uczeń nie kontynuował nauki, uniemożliwia przyznanie renty rodzinnej
wnioskodawcy, który stał się inwalidą dopiero w 40 roku życia.
Przewodniczący SSN; Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska
(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 września 1998 r. sprawy z wniosku
Bogdana M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o
rentę rodzinną, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 12 listopada 1997 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, rozpoznając ponownie sprawę Bogdana M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę rodzinną, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 1997 r. oddalił
odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 19 lutego 1993 r. odmawiającej przyznania mu renty rodzinnej. Sąd ustalił na podstawie opinii biegłych
lekarzy, iż brak jest podstaw do zmiany stanowiska strony pozwanej, że wnioskodawca stał się inwalidą II grupy przed 24 czerwca 1970 r., to jest przed datą ukończenia szkoły. Wnioskodawca, urodzony w dniu 16 lipca 1952 r. był uczniem szkoły
podstawowej w systemie wieczorowym w roku szkolnym 1969/1970 i po 24 czerwca
1970 r. nie był już uczniem Szkoły Podstawowej dla Pracujących. Inwalidztwo II
grupy datuje się dopiero od 1 lipca 1992 r., zatem wnioskodawca nie spełnia warunków, wynikających z art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. dla przyznania
mu renty rodzinnej.
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 12 listopada 1997 r., oddalił apelację wnioskodawcy, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do przyznania wnioskodawcy
renty rodzinnej, bowiem nie był on inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem
nauki w szkole.
Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 KPC przez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu dokumentacji lekarskiej i oparcie się w tym zakresie
jedynie na opiniach biegłych-lekarzy, bez ich krytycznej oceny oraz naruszenie prawa
materialnego - art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym
pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 za zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja nie jest zasadna. Stosownie do art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982
o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)
prawo do renty rodzinnej mają dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci
przysposobione do ukończenia 16 lat życia, do ukończenia nauki w szkole, jeżeli
przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo bez
względu na wiek, jeżeli stały się inwalidami I lub II grupy w wymienionych wyżej
okresach życia. Wnioskodawca zakończył naukę w szkole w czerwcu 1970 r., mając
lat 17, natomiast inwalidą II grupy stał się dopiero w lipcu 1992 r., to jest w wieku 40
lat.
Sąd Apelacyjny, dokonując kontroli instancyjnej nie znalazł podstaw do podważenia ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, uznając iż zebrany w
sprawie materiał dowodowy został wszechstronnie rozważony. Również z punktu
widzenia kontroli kasacyjnej zaskarżone orzeczenia nie nasuwają wątpliwości, co do
tego że Sądy dokonały oceny wydanych w sprawie opinii biegłych lekarzy z naruszeniem art. 233 § 1 KPC albo z pominięciem innych dowodów znajdujących się w
sprawie. Zostały prawidłowo rozważone wszystkie opinie powołanych w sprawie
biegłych lekarzy, które są zresztą zbieżne z orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia 21 lipca 1992 r. Biegli lekarze
stanowczo stwierdzili w opiniach uzupełniających, iż brak jest w dokumentacji lekarskiej wnioskodawcy dowodów, z których można było by wyprowadzić wniosek, że
wnioskodawca był inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem szkoły, to jest
przed 24 czerwca 1970 r. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego, że Sądy obu instancji niewłaściwie i bezkrytycznie oceniły
materiał dowodowy zebrany w sprawie. Nie został również naruszony art. 39 ustawy
o z.e.p. skoro wnioskodawca nie był inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem
nauki w szkole.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy
orzekł, jak w sentencji.