Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 183/97 Generato dall'IA

Failure to notify counsel of hearing date dismissed when applicant requested trial without them.

Numero d'incarto II UKN 183/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court's decision awarding work accident compensation. The applicant's counsel argued that failure to notify them of the hearing date violated their right to defense, but the court found this procedural error did not affect the outcome. Since the applicant had requested the trial proceed without counsel and the medical commission's favorable opinion was already considered, the lack of notification was deemed irrelevant to the final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 379 pkt 5 KPC; art. 3931 pkt 1 KPC: Failure to notify counsel of a hearing date does not deprive the applicant of the right to defense if they requested the trial proceed without them, as such an error does not affect the outcome of the proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural error irrelevance right to defense limitation labor accident compensation counsel notification requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 379 pkt 5 KPC
rozprawy nie oznacza pozbawienia go możności obrony praw (art. 379 pkt 5 KPC;
art. 3931 pkt 1 KPC
Zgodnie z art. 3931 pkt 1 KPC kasację można oprzeć na naruszeniu przepisów
art. 3938 KPC
art. 3938 KPC orzekł jak w sentencji.
art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
pracy jak i wypadku w drodze do pracy lub z pracy (art. 6 i art.
§ 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 17 października 1975 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UKN 9/94

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 13 czerwca 1997 r.

II UKN 183/97

Niezawiadomienie przez sąd pełnomocnika wnioskodawcy o terminie

rozprawy nie oznacza pozbawienia go możności obrony praw (art. 379 pkt 5 KPC;

poprzednio art. 368 pkt 5 KPC), jeżeli wniósł o rozpoznanie sprawy pod

nieobecność pełnomocnika.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Stefania

Szymańska, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 1997 r. sprawy z wniosku

Jerzego C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, na skutek kasacji wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z

dnia 21 listopada 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem

z dnia 21 listopada 1996 r. oddalił rewizję Jerzego C. od wyroku Sądu Wojewódzkiego

w Katowicach-Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 20 grudnia 1995 r. W

uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd Apelacyjny podał, że zaskarżonym wyrokiem Sąd

Wojewódzki, który rozpatrywał sprawę wnioskodawcy ponownie (poprzedni wyrok tego

Sądu został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego a sprawa przekazana do

ponownego rozpoznania), zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 11

maja 1993 r. i uznał, że wnioskodawca uległ w dniu 8 października 1992 r. wypadkowi w

drodze z domu do pracy w warunkach nie pozbawiających go prawa do świadczeń z

tytułu następstw tego zdarzenia. W rewizji pełnomocnik procesowy wnioskodawcy

zarzucił, że nie był powiadomiony o terminie rozprawy, co wywołało ujemne skutki dla

wnioskodawcy, który nie zgodził się z treścią opinii biegłego.

Sąd Apelacyjny oddalając rewizję zwrócił uwagę na to, że niezawiadomienie

pełnomocnika procesowego o terminie rozprawy jest istotnym uchybieniem procesowym. Jednakże zgodnie z treścią art. 368 pkt 5 KPC stanowi podstawę rewizyjną tylko

wówczas, gdy mogło wpłynąć na wynik sprawy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że na rozprawie w dniu 20 grudnia 1995 r., na której zapadło orzeczenie Sądu Wojewódzkiego,

wnioskodawca wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność jego pełnomocnika i

domagał się zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, niezależnie jednak od tego

nieobecność pełnomocnika nie miała wpływu na dochodzone przez wnioskodawcę

roszczenie skoro Sąd uznał, że uległ on wypadkowi w drodze z domu do pracy.

Rozstrzygnięcie to było dla wnioskodawcy korzystne. Organ rentowy zgodził się z

wyrokiem Sądu i przyznał Jerzemu C. jednorazowe odszkodowanie pieniężne za 30%

trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku ze skutkami tego wypadku. Sąd Apelacyjny

podkreślił, że nie naruszyło interesu wnioskodawcy, jak to określił pełnomocnik w

rewizji, że Sąd nie uwzględnił roszczenia materialnego. Uszczerbek na zdrowiu ustaliły po uznaniu przez Sąd zdarzenia za wypadek w drodze z domu do pracy - komisje

lekarskie. Decyzja organu rentowego przyznająca jednorazowe odszkodowanie za 30%

uszczerbku na zdrowiu uprawomocniła się, gdyż wnioskodawca nie skorzystał z

możliwości wniesienia od niej odwołania. O możliwości tej został prawidłowo pouczony.

W kasacji pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez pominięcie udziału pełnomocnika w sprawie co wywołało ujemne skutki

dla ubezpieczonego, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że

umożliwienie zakwestionowania opinii biegłego nie ma dla sprawy merytorycznego

znaczenia. W uzasadnieniu kasacji podano, że pogwałcenie zasady udziału pełnomocnika w sprawie wywołało ujemne skutki poprzez uniemożliwienie podważenia opinii

biegłego oraz złożenia spisu kosztów.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje od wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie.

Kasacja opiera się na zarzutach skierowanych przeciwko orzeczeniu Sądu I

instancji, co czyni ją pozbawioną podstaw kasacyjnych. Kasacja powołuje się na naruszenie przepisu art. 368 pkt 5 KPC (w brzmieniu przed nowelizacją). Poza sporem

pozostaje, że wnioskodawca na rozprawie sądowej w dniu 4 lipca 1995 r. oświadczył do

protokołu [...], że udzielił pełnomocnictwa w sprawie adwokatowi Mariuszowi M., którego

powiadomił o terminie rozprawy. Wnioskodawca wniósł o przeprowadzenie rozprawy

pod nieobecność pełnomocnika.

Analogiczna sytuacja miała miejsce w dniu 20 grudnia 1995 roku. Jerzy C. nie

tylko wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność pełnomocnika, ale zażądał także

zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 250 zł. Z treści protokołu z tego

dnia wynika ponadto, że wnioskodawca nie zgłaszał zastrzeżeń do treści opinii

biegłego. Opinia ta miała na celu umożliwienie Sądowi ustalenia czy zdarzenie jakiemu

uległ wnioskodawca w dniu 8 grudnia 1992 r. było wypadkiem w drodze z domu do

pracy. W tezie dowodowej Sąd Wojewódzki zwrócił się do biegłego o wyjaśnienie czy

schorzenie, które wystąpiło w dniu zdarzenia było następstwem choroby samoistnej,

którą doznany uraz ujawnił, czy też było tylko następstwem urazu. Przez tę opinię Sąd

zmierzał do wyjaśnienia - czy w zdarzeniu z dnia 8 grudnia 1992 r. wystąpiła przyczyna

zewnętrzna jako jeden z trzech elementów składających się na pojęcie wypadku przy

pracy jak i wypadku w drodze do pracy lub z pracy (art. 6 i art. 41 ustawy wypadkowej).

W opinii biegły uznał, że występujące u wnioskodawcy schorzenie nie ma charakteru

samoistnego, lecz pourazowy.

Sąd Wojewódzki wydał w tym samym dniu wyrok, w którym uznał, że wnioskodawca uległ w dniu 8 października 1992 r. wypadkowi w drodze do pracy. Sąd Wojewódzki nie zajmował się ustalaniem następstw tego wypadku. Zgodnie z przyjętą od

wielu lat praktyką dotyczącą wypadków przy pracy czy też w drodze do pracy bądź z

pracy, sądy, gdy sporny jest charakter prawny zdarzenia, zajmują się ustaleniem jego

charakteru prawnego zgodnie z treścią art. 6 i 41 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.

U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) pozostawiając, zgodnie z obowiązującymi

przepisami, ustalenie następstw wypadku dalszemu postępowaniu.

Wnioski w sprawie jednorazowego odszkodowania składa w zakładzie pracy

pracownik lub inna uprawniona do tego osoba (§ 1 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac

i Spraw Socjalnych z dnia 17 października 1975 r. w sprawie zasad i trybu orzekania o

uszczerbku na zdrowiu oraz wypłacenia świadczeń z tytułu wypadku przy pracy, w

drodze do pracy i z pracy oraz z tytułu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 36 poz. 199).

Zgodnie z § 3 pkt 2 tego rozporządzenia pracownika ubiegającego się o świadczenia z

tytułu wypadku w drodze do pracy lub z pracy, oddział ZUS kieruje na badanie przez

komisję lekarską po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku i stwierdzeniu, że

spełnione zostały warunki do przyznania świadczenia.

Takie stwierdzenie zawierał wyrok Sądu Wojewódzkiego w Katowicach-Ośrodka

Zamiejscowego w Rybniku. Decyzja wydana w toku postępowania wszczętego przez

organ rentowy, po tym wyroku, ustalająca wysokość jednorazowego odszkodowania

uprawomocniła się, bowiem wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa

odwołania się do sądu celem ewentualnej kontroli prawidłowości orzeczenia komisji

lekarskiej co do stopnia uszczerbku na zdrowiu. W tych okolicznościach faktycznych i

prawnych sprawy kasacja nie tylko nie ma podstaw w obowiązujących przepisach ale

jest wręcz niezrozumiała.

Zgodnie z art. 3931 pkt 1 KPC kasację można oprzeć na naruszeniu przepisów

postępowania, jeżeli uchylenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z treści orzeczenia Sądu Apelacyjnego oraz z całokształtu sprawy wynika

jednoznacznie, że uchybienie polegające na niezawiadomieniu o terminie rozprawy

pełnomocnika wnioskodawcy, nie miało wpływu na wynik sprawy. Sprawa zakończyła

się pozytywnym rozstrzygnięciem dla wnioskodawcy. Wyrok Sądu Wojewódzkiego, od

którego rewizję oddalił zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny, był zgodny z zaleceniami porewizyjnymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9

grudnia 1994 r.

Wracając do wywodów kasacji co do pozbawienia możliwości zadania pytań

biegłemu Sąd Najwyższy zauważa, że opinia ta była korzystna dla wnioskodawcy. Nie

dotyczyła ona odszkodowania, a jedynie tego czy schorzenie wnioskodawcy miało charakter samoistny czy pourazowy (chodziło o przyczynę zewnętrzną zdarzenia).

Dzięki tej opinii zapadło korzystne dla wnioskodawcy orzeczenie.

Ponieważ kasacja nie zawiera podstaw kasacyjnych - Sąd Najwyższy na mocy

art. 3938 KPC orzekł jak w sentencji.