Failure to notify counsel of hearing date dismissed when applicant requested trial without them.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court's decision awarding work accident compensation. The applicant's counsel argued that failure to notify them of the hearing date violated their right to defense, but the court found this procedural error did not affect the outcome. Since the applicant had requested the trial proceed without counsel and the medical commission's favorable opinion was already considered, the lack of notification was deemed irrelevant to the final judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 379 pkt 5 KPC; art. 3931 pkt 1 KPC: Failure to notify counsel of a hearing date does not deprive the applicant of the right to defense if they requested the trial proceed without them, as such an error does not affect the outcome of the proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 13 czerwca 1997 r.
II UKN 183/97
Niezawiadomienie przez sąd pełnomocnika wnioskodawcy o terminie
rozprawy nie oznacza pozbawienia go możności obrony praw (art. 379 pkt 5 KPC;
poprzednio art. 368 pkt 5 KPC), jeżeli wniósł o rozpoznanie sprawy pod
nieobecność pełnomocnika.
Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Stefania
Szymańska, Maria Tyszel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 1997 r. sprawy z wniosku
Jerzego C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, na skutek kasacji wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z
dnia 21 listopada 1996 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d r z u c i ć kasację.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem
z dnia 21 listopada 1996 r. oddalił rewizję Jerzego C. od wyroku Sądu Wojewódzkiego
w Katowicach-Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 20 grudnia 1995 r. W
uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd Apelacyjny podał, że zaskarżonym wyrokiem Sąd
Wojewódzki, który rozpatrywał sprawę wnioskodawcy ponownie (poprzedni wyrok tego
Sądu został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego a sprawa przekazana do
ponownego rozpoznania), zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 11
maja 1993 r. i uznał, że wnioskodawca uległ w dniu 8 października 1992 r. wypadkowi w
drodze z domu do pracy w warunkach nie pozbawiających go prawa do świadczeń z
tytułu następstw tego zdarzenia. W rewizji pełnomocnik procesowy wnioskodawcy
zarzucił, że nie był powiadomiony o terminie rozprawy, co wywołało ujemne skutki dla
wnioskodawcy, który nie zgodził się z treścią opinii biegłego.
Sąd Apelacyjny oddalając rewizję zwrócił uwagę na to, że niezawiadomienie
pełnomocnika procesowego o terminie rozprawy jest istotnym uchybieniem procesowym. Jednakże zgodnie z treścią art. 368 pkt 5 KPC stanowi podstawę rewizyjną tylko
wówczas, gdy mogło wpłynąć na wynik sprawy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że na rozprawie w dniu 20 grudnia 1995 r., na której zapadło orzeczenie Sądu Wojewódzkiego,
wnioskodawca wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność jego pełnomocnika i
domagał się zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, niezależnie jednak od tego
nieobecność pełnomocnika nie miała wpływu na dochodzone przez wnioskodawcę
roszczenie skoro Sąd uznał, że uległ on wypadkowi w drodze z domu do pracy.
Rozstrzygnięcie to było dla wnioskodawcy korzystne. Organ rentowy zgodził się z
wyrokiem Sądu i przyznał Jerzemu C. jednorazowe odszkodowanie pieniężne za 30%
trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku ze skutkami tego wypadku. Sąd Apelacyjny
podkreślił, że nie naruszyło interesu wnioskodawcy, jak to określił pełnomocnik w
rewizji, że Sąd nie uwzględnił roszczenia materialnego. Uszczerbek na zdrowiu ustaliły po uznaniu przez Sąd zdarzenia za wypadek w drodze z domu do pracy - komisje
lekarskie. Decyzja organu rentowego przyznająca jednorazowe odszkodowanie za 30%
uszczerbku na zdrowiu uprawomocniła się, gdyż wnioskodawca nie skorzystał z
możliwości wniesienia od niej odwołania. O możliwości tej został prawidłowo pouczony.
W kasacji pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez pominięcie udziału pełnomocnika w sprawie co wywołało ujemne skutki
dla ubezpieczonego, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że
umożliwienie zakwestionowania opinii biegłego nie ma dla sprawy merytorycznego
znaczenia. W uzasadnieniu kasacji podano, że pogwałcenie zasady udziału pełnomocnika w sprawie wywołało ujemne skutki poprzez uniemożliwienie podważenia opinii
biegłego oraz złożenia spisu kosztów.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje od wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie.
Kasacja opiera się na zarzutach skierowanych przeciwko orzeczeniu Sądu I
instancji, co czyni ją pozbawioną podstaw kasacyjnych. Kasacja powołuje się na naruszenie przepisu art. 368 pkt 5 KPC (w brzmieniu przed nowelizacją). Poza sporem
pozostaje, że wnioskodawca na rozprawie sądowej w dniu 4 lipca 1995 r. oświadczył do
protokołu [...], że udzielił pełnomocnictwa w sprawie adwokatowi Mariuszowi M., którego
powiadomił o terminie rozprawy. Wnioskodawca wniósł o przeprowadzenie rozprawy
pod nieobecność pełnomocnika.
Analogiczna sytuacja miała miejsce w dniu 20 grudnia 1995 roku. Jerzy C. nie
tylko wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność pełnomocnika, ale zażądał także
zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 250 zł. Z treści protokołu z tego
dnia wynika ponadto, że wnioskodawca nie zgłaszał zastrzeżeń do treści opinii
biegłego. Opinia ta miała na celu umożliwienie Sądowi ustalenia czy zdarzenie jakiemu
uległ wnioskodawca w dniu 8 grudnia 1992 r. było wypadkiem w drodze z domu do
pracy. W tezie dowodowej Sąd Wojewódzki zwrócił się do biegłego o wyjaśnienie czy
schorzenie, które wystąpiło w dniu zdarzenia było następstwem choroby samoistnej,
którą doznany uraz ujawnił, czy też było tylko następstwem urazu. Przez tę opinię Sąd
zmierzał do wyjaśnienia - czy w zdarzeniu z dnia 8 grudnia 1992 r. wystąpiła przyczyna
zewnętrzna jako jeden z trzech elementów składających się na pojęcie wypadku przy
pracy jak i wypadku w drodze do pracy lub z pracy (art. 6 i art. 41 ustawy wypadkowej).
W opinii biegły uznał, że występujące u wnioskodawcy schorzenie nie ma charakteru
samoistnego, lecz pourazowy.
Sąd Wojewódzki wydał w tym samym dniu wyrok, w którym uznał, że wnioskodawca uległ w dniu 8 października 1992 r. wypadkowi w drodze do pracy. Sąd Wojewódzki nie zajmował się ustalaniem następstw tego wypadku. Zgodnie z przyjętą od
wielu lat praktyką dotyczącą wypadków przy pracy czy też w drodze do pracy bądź z
pracy, sądy, gdy sporny jest charakter prawny zdarzenia, zajmują się ustaleniem jego
charakteru prawnego zgodnie z treścią art. 6 i 41 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o
świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.
U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) pozostawiając, zgodnie z obowiązującymi
przepisami, ustalenie następstw wypadku dalszemu postępowaniu.
Wnioski w sprawie jednorazowego odszkodowania składa w zakładzie pracy
pracownik lub inna uprawniona do tego osoba (§ 1 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac
i Spraw Socjalnych z dnia 17 października 1975 r. w sprawie zasad i trybu orzekania o
uszczerbku na zdrowiu oraz wypłacenia świadczeń z tytułu wypadku przy pracy, w
drodze do pracy i z pracy oraz z tytułu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 36 poz. 199).
Zgodnie z § 3 pkt 2 tego rozporządzenia pracownika ubiegającego się o świadczenia z
tytułu wypadku w drodze do pracy lub z pracy, oddział ZUS kieruje na badanie przez
komisję lekarską po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku i stwierdzeniu, że
spełnione zostały warunki do przyznania świadczenia.
Takie stwierdzenie zawierał wyrok Sądu Wojewódzkiego w Katowicach-Ośrodka
Zamiejscowego w Rybniku. Decyzja wydana w toku postępowania wszczętego przez
organ rentowy, po tym wyroku, ustalająca wysokość jednorazowego odszkodowania
uprawomocniła się, bowiem wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa
odwołania się do sądu celem ewentualnej kontroli prawidłowości orzeczenia komisji
lekarskiej co do stopnia uszczerbku na zdrowiu. W tych okolicznościach faktycznych i
prawnych sprawy kasacja nie tylko nie ma podstaw w obowiązujących przepisach ale
jest wręcz niezrozumiała.
Zgodnie z art. 3931 pkt 1 KPC kasację można oprzeć na naruszeniu przepisów
postępowania, jeżeli uchylenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści orzeczenia Sądu Apelacyjnego oraz z całokształtu sprawy wynika
jednoznacznie, że uchybienie polegające na niezawiadomieniu o terminie rozprawy
pełnomocnika wnioskodawcy, nie miało wpływu na wynik sprawy. Sprawa zakończyła
się pozytywnym rozstrzygnięciem dla wnioskodawcy. Wyrok Sądu Wojewódzkiego, od
którego rewizję oddalił zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny, był zgodny z zaleceniami porewizyjnymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9
grudnia 1994 r.
Wracając do wywodów kasacji co do pozbawienia możliwości zadania pytań
biegłemu Sąd Najwyższy zauważa, że opinia ta była korzystna dla wnioskodawcy. Nie
dotyczyła ona odszkodowania, a jedynie tego czy schorzenie wnioskodawcy miało charakter samoistny czy pourazowy (chodziło o przyczynę zewnętrzną zdarzenia).
Dzięki tej opinii zapadło korzystne dla wnioskodawcy orzeczenie.
Ponieważ kasacja nie zawiera podstaw kasacyjnych - Sąd Najwyższy na mocy
art. 3938 KPC orzekł jak w sentencji.