Social security benefits appeal dismissed due to failure to serve the primary insurance exclusion decision. The court found this procedural defect violated the right to defense. The case was remanded for retrial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially upheld the cassation appeal, ordering the remittal of the case to the Court of Appeal in Gdańsk for a new trial. The applicant, a pregnant employee denied sick leave benefits, argued that the social security office failed to serve the initial decision excluding her from insurance coverage, which was the legal basis for denying her benefits. The court determined that this primary administrative decision was a crucial fact for the case and must have been served to the applicant, as it directly affected her long-term pension rights. Consequently, the lack of service constituted a violation of procedural rights under Article 227 of the Code of Civil Procedure, necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 227 KPC; Art. 393 § 13 KPC: A failure to serve a primary administrative decision containing facts essential for the resolution of a social security dispute constitutes a violation of the right to defense and warrants the remittal of the case for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 20 października 1999 r.
II UKN 153/99
Nieuwzględnienie przez sąd, że pracownikowi nie doręczono decyzji odmawiającej objęcia go ubezpieczeniem, a następnie wskutek tego odmówiono
mu przyznania prawa do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, uzasadnia
kasacyjny zarzut naruszenia art. 227 KPC.
Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 20 października 1999 r. sprawy z
wniosku Renaty S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G.
o zasiłek chorobowy, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 1998 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w
Gdańsku do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o
kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku zmienił decyzję Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 20 grudnia 1996 r., którą odmówiono Renacie S. prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 17 lipca 1996 r. do dnia 5 grudnia 1996 r. oraz
ustalono nadpłatę w kwocie 2.467,50 zł z powodu wyłączenia z obowiązku ubezpieczenia i przyznał wnioskodawczyni prawo do zasiłku za wyżej wskazany okres. Sąd
Wojewódzki nie dopatrzył się w fakcie zawarcia przez wnioskodawczynię, będącą w
7 tygodniu ciąży pozorności i nieważności umowy o pracę z Piotrem C. na czas nieokreślony.
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 1998 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Gdańsku zmienił powyższy wyrok i oddalił odwołanie wnioskodaw-
czyni od zaskarżonej decyzji organu rentowego, uznając okoliczności zatrudnienia
wnioskodawczyni (wysokość wynagrodzenia w porównaniu z innymi pracownikami,
jej kwalifikacje, a właściwie ich brak do zatrudnienia w charakterze księgowej, miejsce zatrudnienia i miejsce wykonywania pracy, stan ciąży i fakt niezdolności do pracy
przez około 7 miesięcy na przestrzeni maja-grudnia 1996 r.) za wskazujące na pozorność zawartej umowy o pracę, a tym samym jej nieważność, zaś ocenę materiału
dowodowego przez Sąd pierwszej instancji za naiwną.
Kasacja wnioskodawczyni od wyroku Sądu drugiej instancji zarzuca naruszenie prawa materialnego – art. 65 i 83 KC oraz naruszenie przepisów postępowania –
art. 227 i 233 KPC.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja okazała się częściowo uzasadniona co do zarzutu naruszenia art. 227
KPC. Z odwołania wnioskodawczyni oraz z sentencji wyroków Sądu pierwszej i drugiej instancji wynika, że rozpoznawana była sprawa odmowy przyznania zasiłku
chorobowego na podstawie decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. Tymczasem ta decyzja,
jak i decyzja z dnia 25 lutego 1997 r. dotycząca zasiłku porodowego (błędnie
określona na str. 4 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego „zaskarżoną” decyzją) i
decyzja z dnia 23 maja 1997 r. dotycząca zasiłku wychowawczego zostały wydane w
konsekwencji decyzji organu rentowego z dnia 10 grudnia 1996 r., odmawiającej objęcia wnioskodawczyni obowiązkiem ubezpieczenia społecznego z tym, że ta ostatnia decyzja adresowana jest do pracodawcy wnioskodawczyni Piotra C. i wnioskodawczyni jej nie doręczono, co wynika z adnotacji na odwrocie decyzji. Decyzje odmawiające zasiłku chorobowego, porodowego i wychowawczego są zatem pochodnymi decyzji z dnia 10 grudnia 1996 r., która to decyzja stanowi fakt mający dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie i która powinna być wnioskodawczyni jako zainteresowanej doręczona. Ta bowiem decyzja, nawet w większym stopniu niż Piotra
C., dotyczy praw wnioskodawczyni nie tylko do świadczeń krótkoterminowych, ale w
przyszłości będzie rzutować na jej prawo do świadczeń rentowo-emerytalnych, natomiast nie została ona poddana kontroli sądowej. Nie wnikając w ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji należy stwierdzić, że dotyczą one jednej z decyzji wtórnych
w stosunku do decyzji z dnia 10 grudnia 1996 r. i nie można by wykluczyć sytuacji,
że w razie zaskarżenia pozostałych takich decyzji i rozpatrywania ich w odrębnych
postępowaniach mogłoby dojść do ustaleń rozbieżnych. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39313 KPC orzekł jak
w sentencji wyroku.