Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 153/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal; child's gluten-free diet does not meet disability criteria for parental allowance.

Numero d'incarto II UKN 153/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the mother against the Social Insurance Institution's refusal of a parental allowance for her 16-year-old son. The lower courts determined that the child, suffering from malabsorption syndrome, did not require constant care or medical assistance from a third party. The court ruled that high costs of a gluten-free diet alone do not satisfy the statutory conditions for continuing the benefit after age 16.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 ust. 3 pkt 1, ust. 4 ustawy o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych; the right to a parental allowance for a child over 16 requires proof of disability and constant care needs, which a specialized diet alone does not establish.

Parole chiave

Generato dall'IA
parental allowance disability criteria constant care requirement gluten-free diet cassation appeal social insurance medical necessity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych
spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 14 ust.
art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych
spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 14 ust.
art. 393 KPC
Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 393 11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 29 lipca 1998 r.

II UKN 153/98

Warunkiem kontynuacji wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka,

które ukończyło 16 lat, jest dalsza potrzeba stałej opieki polegającej na pielęgnacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym ze strony innej osoby, stwierdzona orzeczeniem komisji do

spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r.

o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, jednolity tekst:

Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Barbara Wagner

(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 1998 r. sprawy z wniosku Teresy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o zasiłek

pielęgnacyjny, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu ApelacyjnegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 18 listopada 1997 r. [...]

o d d a l i ł k a s a c j ę.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 1997 r. [...], oddalił odwołanie Teresy K. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B. odmawiającej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na urodzonego 11 października 1980 r. syna - Emila. Podstawę faktyczną

rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że Emil K., u którego rozpoznano zespół złego

wchłaniania i któremu do ukończenia 16 roku przysługiwał z tego tytułu zasiłek pielęgnacyjny, nie jest inwalidą i nie wymaga stałej opieki polegającej na pielęgnacji lub

systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym. Nie

zostały zatem spełnione warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia, okreś-

lone w art. 14 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyjnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17), powoływanej dalej jako „ustawa zasiłkowa”.

Wnioskodawczyni zaskarżyła ten wyrok apelacją zarzucając, że syn od urodzenia przebywa na bardzo kosztownej diecie bezglutenowej i po wstrzymaniu zasiłku pielęgnacyjnego nie wystarcza jej środków na utrzymanie dziecka.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 1997 r. [...] oddalił apelację. Sąd wywiódł, że wysokie koszty

diety bezglutenowej nie są przesłanką nabycia (lub zachowania) prawa do zasiłku

pielęgnacyjnego. Prawo do tego świadczenia uwarunkowane jest takim stanem

zdrowia dziecka, z którego wynika konieczność stałej nad nim opieki ze strony osoby

trzeciej. Przy stosowaniu diety pokarmowej Emil K. jest całkowicie sprawny.

Teresa K. zaskarżyła ten wyrok kasacją i wskazując jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy

zasiłkowej wniosła o jego zmianę i uwzględnienie wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia, o ograniczonym zakresie

podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 393 11

KPC, jest związany jej podstawami. Skarżąca nie zarzuca wyrokującemu Sądowi

uchybień proceduralnych. W takim przypadku ustalenia stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku muszą być uznane za niewadliwe. Kontroli kasacyjnej podlega w związku z tym jedynie prawidłowość kwalifikacji i oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej zasiłek pielęgnacyjny przysługuje dziecku w wieku powyżej 16 lat, jeżeli jest inwalidą II grupy, a inwalidztwo to

powstało w wieku uprawniającym do zasiłku rodzinnego. Sąd ustalił, że Emil K. urodzony 11 października 1980 r. nie jest inwalidą II grupy. Powołany przepis nie może

więc stanowić podstawy prawnej przyznania mu wnioskowanego świadczenia.

Według art. 14 ust. 4 ustawy zasiłkowej zasiłek przysługujący dziecku w wieku

do 16 lat wypłaca się po osiągnięciu tego wieku do czasu ukończenia nauki w szkole,

w przypadku stwierdzenia przez komisję do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, że

nadal odpowiada ono warunkom określonym w ust. 3 pkt 1, tj. wówczas, gdy ze

względu na stan zdrowia wymaga ze strony innej osoby stałej opieki polegającej na

pielęgnacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym. Sąd ustalił, że syn wnioskodawczyni - uczeń III klasy Technikum Samochodowego - nie wymaga opieki tego rodzaju. Zatem i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia

1 grudnia 1994 r. nie może być podstawą prawną dla przyznania Emilowi K. zasiłku

pielęgnacyjnego.

W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd wyrokujący w

sprawie w drugiej instancji jest bezzasadny.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393

jak w sentencji.

KPC, orzekł