Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 138/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation when social security agency grants pension before final judgment.

Numero d'incarto II UKN 138/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against two lower court rulings regarding early pension eligibility. The applicant argued for recognition of specific employment periods, but the Social Security Agency had already issued a new decision granting the pension in full before the Supreme Court could rule. Consequently, the court declared the ongoing proceedings moot and vacated the previous judgments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 3 KPC; Art. 477 § 13 KPC: If a rent authority issues a decision fully satisfying a party's claim before the Supreme Court renders a judgment, the proceedings are dismissed as the prior non-final rulings are rendered void.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure social security benefits early pension rights mootness of proceedings vacatur of judgments administrative reconsideration Polish Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 3 KPC
związku z art. 386 § 3 i art.
Art. 477 § 13 KPC
ubezpieczonego, będące przedmiotem kasacji uzasadnia uchylenie nieprawomocnych orzeczeń sądów obu instancji i umorzenie postępowania (art. 47713 w
Art. 355 § 1 KPC
386 § 3 i art. 355 § 1 KPC.
Art. 393 § 19 KPC
W myśl art. 39319 KPC, jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 16 lipca 1998 r.

II UKN 138/98

Wydanie przez organ rentowy decyzji w całości uwzględniającej żądanie

ubezpieczonego, będące przedmiotem kasacji uzasadnia uchylenie nieprawomocnych orzeczeń sądów obu instancji i umorzenie postępowania (art. 47713 w

związku z art. 386 § 3 i art. 355 § 1 KPC.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 1998 r. sprawy z wniosku

Mieczysława S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o

wcześniejszą emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 12 listopada 1997

r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 16 czerwca 1997r. [...] i umorzył postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w G. decyzją z dnia 29 marca 1996

r. odmówił Mieczysławowi S., urodzonemu 20 marca 1940 r., prawa do wcześniejszej

emerytury uznając, że wykazał on zatrudnienie w wymiarze tylko 38 lat, 3 miesięcy i

4 dni zamiast wymaganych 40 lat.

Sąd Wojewódzki w Gdańsku-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Gdyni, oddalił odwołanie wnioskodawcy wyrokiem z dnia 16 czerwca 1997 r.

[...]. Orzeczenie to Sąd oparł na wskazanych w uzasadnieniu ustaleniach faktycznych i podstawie prawnej.

Przedmiotem sporu było zaliczenie na uprawnienia emerytalne wnioskodawcy:

1) okresu od 1 stycznia 1990 r. do 1 kwietnia 1991 r., w którym prowadził on

działalność gospodarczą, lecz nie opłacał składki na ubezpieczenie społeczne oraz

2) okresu od 1 czerwca 1982 r. do 30 czerwca 1990 r. - represji politycznych.

Fakt nieopłacania przez wnioskodawcę we wskazanym okresie składek na

ubezpieczenie społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą jest niesporny. Niesporne jest również, że wnioskodawca - po zwolnieniu go z dniem 31 maja

1982 r. z Zakładów Radiowych „R.” - nie miał żadnego okresu pozostawania bez

pracy, bowiem już od dnia 1 czerwca 1982 r. podjął inne zatrudnienie. Sąd podkreślił,

że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 259 ze zm.) brak jest możliwości zaliczenia skarżącemu

na uprawnienia emerytalne okresu, w którym nie opłacił składek na ubezpieczenie

społeczne, ponieważ obowiązek ubezpieczenia powstaje z dniem rozpoczęcia

działalności gospodarczej (a nie z dniem dokonania wpisu do ewidencji), a stosownie

do art. 22 ust. 1 tej ustawy obowiązek zgłaszania do ubezpieczenia spoczywa na

osobie prowadzącej działalność, podlegającej obowiązkowemu ubezpieczeniu. Sąd

nie znalazł też podstaw prawnych do uwzględnienia wnioskodawcy jakiegokolwiek

okresu, o jakim stanowi ustawa z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw

pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową,

samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 ze zm.), bowiem nie miał żadnego okresu pozostawania bez pracy. W konsekwencji Sąd

stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia warunków do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury, przewidzianych w § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla

pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. Nr

4, poz. 27).

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, wyrokiem

z dnia 12 listopada 1997 r. [...], oddalił apelację wnioskodawcy uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i wskazaną podstawę prawną.

W kasacji od tego wyroku, wnioskodawca wnosił o jego zmianę i przyznanie

prawa do wcześniejszej emerytury zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to

§1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w

sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwolnionych z pracy z przyczyn

dotyczących zakładów pracy, a także naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy z 24 maja

1989 o szczególnych uprawnieniach niektórych osób do ponownego nawiązania

stosunku pracy w brzmieniu ustawy z 7 grudnia 1989 (Dz. U. Nr 64, poz. 391).

Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym, w dniu 16 lipca 1998 r., pełnomocnik

organu rentowego wykazał, że decyzją z dnia 28 stycznia 1998 r. przyznano wnioskodawcy prawo do wcześniejszej emerytury, zgodnie z żądaniem wniosku.

W myśl art. 39319 KPC, jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu

przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy

o apelacji. Na tej podstawie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zastosowanie ma

art. 386 § 3 w związku z art. 47713 KPC, stosownie do którego zmiana przez organ

rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Skoro zatem organ rentowy, przed prawomocnym zakończeniem sprawy wydał nową decyzję, w całości zaspokajającą żądanie wnioskodawcy, tym samym anulował zaskarżoną decyzję. Zdaniem składu

orzekającego Sądu Najwyższego rozpoznanie kasacji stało się bezprzedmiotowe,

nieprawomocne orzeczenia Sądów obu instancji, na podstawie art. 386 § 3 w

związku z art. 355 § 1 KPC, podlegają uchyleniu a postępowanie zostaje umorzone.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, z mocy powołanych przepisów

orzekł jak w sentencji postanowienia.