Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 13/01 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation allowing post-decision insurance periods in disability pension calculations.

Numero d'incarto II UKN 13/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the social insurance fund against a lower court's decision granting a disability pension. The applicant successfully demonstrated additional insurance periods occurring after the initial administrative decision, which the appellate court correctly included in the total calculation. The court ruled that adding these post-decision periods does not violate the relevant statutory provisions regarding pension eligibility requirements.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 33 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; Adding insurance periods occurring after the contested administrative decision to the total does not violate statutory provisions regarding pension eligibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability pension insurance periods post-decision periods pension eligibility cassation appeal social insurance calculation of periods

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 33 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie jest naruszeniem art. 33 ust.
art. 27 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 18.12.1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin
materialnego przez błędne zastosowanie art. 27 w związku z art.
art. 32 ust. 2 i art. 33 ust. 1 pkt. 5 i ust. 2 ustawy z dnia 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
warunek posiadania wymaganego okresu zatrudnienia w rozumieniu art. 32 ustawy z
art. 3931 pkt 2 KPC
Skoro przytoczona w kasacji podstawa z art. 3931 pkt 2 KPC okazała się bezzasadną, to również zarzuty niewłaściwego zastosowania, powołanych w petitum kasacji, przepisów prawa materialnego
art. 3933 KPC
jej zasadność odpowiednim do art. 3933 KPC przytoczeniem podstaw i adekwatnym
art. 328 § 2 KPC
316 § 1 i art. 328 § 2 kpc mające istotny wpływ na

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III URN 9/71 - OSPiKA 42/1971
II URN 290/86 - PZS 1987/7 s. 62
42/1971, z 22 października 1987 r., II URN 290/86 - PZS 1987/7 s. 62, z dnia 23
II URN 29/88, PSP 1989/5, poz. 107
czerwca 1988 r., II URN 29/88, PSP 1989/5, poz. 107).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 7 lutego 2002 r.

II UKN 13/01

Przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, doliczenie

w postępowaniu sądowym do okresów składkowych i nieskładkowych

uwzględnionych przez organ rentowy, okresów ubezpieczenia przypadających

po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie jest naruszeniem art. 33 ust. 1 pkt 5 w

związku z ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Przewodniczący SSN Maria Tyszel (sprawozdawca), Sędziowie SN: Beata

Gudowska, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2002 r. sprawy

z wniosku Wandy T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w

W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 stycznia 2000 r. [...], po rozpoznaniu odwołania Wandy T. od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 8 grudnia 1998 r., zmienił

zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres trzech lat od wyczerpania zasiłku chorobowego z dniem

3 lipca 1999 r. Sąd ten ustalił, że wnioskodawczyni wykazała, przypadające po wydaniu decyzji, dodatkowe okresy: składkowy od 11 stycznia do 18 kwietnia 1999 r.

oraz nieskładkowy od 19 kwietnia do 3 lipca 1999 r. Zdaniem Sądu, łącznie z okresami uznanymi przez organ rentowy, wykazała okresy 3 lata 10 miesięcy i 7 dni

okresów składkowych oraz 1 rok 6 miesięcy i 6 dni nieskładkowych a więc spełniła

warunek posiadania wymaganego okresu zatrudnienia w rozumieniu art. 32 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U.

Nr 40, poz. 267 ze zm.). Ustalił również, na podstawie wyników nowych specjalistycznych badań lekarskich wnioskodawczyni, że jest na częściowo niezdolna do

pracy na okres trzech lat.

W apelacji, organ rentowy zakwestionował ocenę Sądu, że wnioskodawczyni

jest częściowo niezdolna do pracy oraz zarzucił, że w okresie od 10 listopada 1998 r.

do 9 listopada 1998 r. wykazała jedynie 4 lata 9 miesięcy i 8 dni zamiast wymaganych 5 lat „zatrudnienia”.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2000 r. [...] oddalił apelację.

W kasacji, organ rentowy zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: „naruszenie prawa

materialnego przez błędne zastosowanie art. 27 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z

dnia 18.12.1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (Dz.U. z 1989 r. Nr 46 poz. 250) w związku z art. 32 ust. 2

i art. 33 ust. 1 pkt. 5 i ust. 2 ustawy z dnia 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), przez przyznanie powódce

prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy pomimo nieudowodnienia

wymaganego 5-go okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu poprzedzającym

datę zgłoszenia wniosku i powstania niezdolności do pracy, naruszenie przepisów

postępowania - art. 233 § 1, art. 316 § 1 i art. 328 § 2 kpc mające istotny wpływ na

wynik sprawy przez pominięcie szczegółowego zestawienia okresów składkowych i

nieskładkowych powódki” i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2000 r. i oddalenie odwołania powódki ewentualnie o

uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Stosownie do art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

kasacji. Granice te wyznaczają przytoczone w niej podstawy, skonkretyzowane zarzutami i ich uzasadnieniem, oraz jej wnioskami. Wobec przytoczenia w kasacji obydwu podstaw wskazanych w art. 3933 pkt 1 i 2 KPC, w pierwszej kolejności ocenie

podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podniesione w kasacji zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem, powołanych przepisów nie są usprawiedliwione. Przede wszystkim przypomnieć należy to, co Sąd Najwyższy wielokrotnie już

wyjaśniał, że powołanie zarzutu naruszenia art. 328 § 2 KPC w ramach podstawy kasacyjnej jest z zasady nieskuteczne, z uwagi na brak istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Przepis ten dotyczy bowiem wymaganej treści uzasadnienia

wyroku, które powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, w

tym dowodów na których sąd się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wady konstrukcyjne uzasadnienia sporządzonego po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mają na ogół wpływu na jego

treść, i nie mogą stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacji (por. wyrok z 1 lipca

1998 r., I PKN 220/98,OSNAPiUS 1999 nr 15, poz. 482). Kasacja upatruje naruszeń

wymienionych w niej przepisów w tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd

pominął szczegółowe zestawienie okresów składowych i nieskładkowych wnioskodawczyni, jednakże powołując się też na potrzebę wyłączenia niektórych okresów

nieopłacania składki „na wniosek ubezpieczonego”, ich obliczenie oraz wyjaśnienie,

czy zostały uwzględnione w postępowaniu przed organem rentowym lub w sądowym,

autor kasacji pozostawił Sądowi Najwyższemu mimo, że od początku orzekania kasacyjnego ukształtowało się jednolite, wielokrotnie powtarzane w publikowanym

orzecznictwie, stanowisko obydwu Izb Sądu Najwyższego, zarówno Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, jak i Cywilnej, że „zarzuty kasacyjne powinny

być przedstawione tak szczegółowo, by Sąd Najwyższy bez poszukiwań w pismach

procesowych (aktach sprawy) otrzymał omówienie wytkniętej wady” (wyrok z dnia 16

grudnia 1996 r., II UKN 32/96, OSNAPIUS 1997 nr 15, poz. 275) oraz że to nie Sąd

Najwyższy ma poszukiwać argumentów usprawiedliwiających kasację, to osoba o

odpowiednio wysokich kwalifikacjach prawniczych, wnosząca kasację ma wykazać

jej zasadność odpowiednim do art. 3933 KPC przytoczeniem podstaw i adekwatnym

do nich wywodem prawnym. W rozpatrywanej sprawie wprawdzie słuszny jest zarzut

naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 328 § 2 KPC, ponieważ pominięcie w nim

obliczenia w latach, miesiącach i dniach uwzględnionych okresów składkowych i nieskładkowych wnioskodawczyni powoduje, że ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia nie poddają się kontroli kasacyjnej, jednakże w kasacji nie wykazano na czym polega istotność wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, natomiast uzasadnienie kasacji wskazuje, że wyrok - mimo tego naruszenia - odpowiada

prawu. Kasacja nie kwestionuje bowiem samego obliczenia, podnosi jedynie, że niektóre z nich powinny być wyłączone z uwagi na nieopłacenie składki, jednakże popełniając ten sam błąd, który zarzuca zaskarżonemu wyrokowi, ustalenie ich liczby i

ewentualnego wpływu na wynik sprawy, pozostawiła Sądowi Najwyższemu. Brak w

tym zakresie uzasadnienia zarzutów powoduje, że nie poddają się one kontroli kasacyjnej. Zarzucając, że ustalenia Sądu zostały dokonane z naruszeniem pozostałych

powołanych przepisów postępowania, kasacja powtarzając za apelacją, że wnioskodawczyni na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia „uwarunkowanego datą zgłoszenia wniosku o rentę jak również datą powstania inwalidztwa”, nie wykazała wymaganego okresu ubezpieczenia, całkowicie ignoruje to, że Sąd Apelacyjny zaakceptował

pogląd Sądu pierwszej instancji, wyjaśniający że do okresów składkowych i nieskładkowych, uwzględnionych przez organ rentowy, a więc bezspornych, należy wnioskodawczyni doliczyć dodatkowe okresy ubezpieczenia, jakie przypadają po zgłoszeniu

wniosku o rentę. Stanowisko organu rentowego jest anachroniczne, bowiem pogląd

przyjęty w zaskarżonym wyroku jest ugruntowany wieloletnią praktyką sądów ubezpieczeń społecznych i orzecznictwem byłego Trybunału Ubezpieczeń Społecznych

oraz Sądu Najwyższego (por. wyroki: z dnia 7 lipca 1971 r., III URN 9/71 - OSPiKA

42/1971, z 22 października 1987 r., II URN 290/86 - PZS 1987/7 s. 62, z dnia 23

czerwca 1988 r., II URN 29/88, PSP 1989/5, poz. 107). Stosownie do tego poglądu,

doliczenie w postępowaniu sądowym okresów ubezpieczenia przypadających po wydaniu zaskarżonej decyzji, do uwzględnionych przez organ rentowy, okresów składkowych i nieskładkowych, od których zależy prawo do renty z tytułu niezdolności do

pracy, nie jest naruszeniem art. 33 ust. 1 pkt 5 w związku z jego ust. 2 ustawy z dnia

14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr

40, poz. 267 ze zm.). Ponieważ w tym zakresie zasady przyznawania renty nie uległy

zmianie orzecznictwo to zachowuje aktualność. Skoro przytoczona w kasacji podstawa z art. 3931 pkt 2 KPC okazała się bezzasadną, to również zarzuty niewłaściwego zastosowania, powołanych w petitum kasacji, przepisów prawa materialnego

są nieusprawiedliwione.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.