Cassation dismissed for war veteran's disability pension claim rejected by expert medical opinions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a war veteran against the Social Insurance Office regarding his disability pension claim. The lower courts upheld the initial decision based on expert medical opinions stating that the veteran's injuries from landmine clearance did not constitute disability under any group. The court ruled that since the injuries themselves, independent of other conditions, do not result in disability, the claim for a pension cannot be granted.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 240 KPC; Art. 241 KPC: Cassation is inadmissible when expert medical opinions establish that specific injuries do not constitute disability under any statutory group, rendering the lower court's reliance on such evidence legally sound.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 23 czerwca 1999 r.
II UKN 11/99
Zarzut kasacji naruszenia art. 241 KPC jest bezzasadny, jeżeli z opinii
biegłych sądowych lekarzy właściwych specjalności i jej uzupełnienia na żądanie wnioskodawcy wynika, że pourazowe obrażenia nie powodują inwalidztwa
żadnej z grup.
Przewodniczący: SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie: SN
Stefania Szymańska, SA Krystyna Bednarczyk.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 1999 r. sprawy z wniosku
Leona D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o prawo
do renty inwalidy wojennego i wojskowego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 27 listopada 1997 r. oddalił odwołanie Leona D. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalającej jego żądanie przyznania renty inwalidzkiej dla inwalidy wojennego z uwagi na treść opinii biegłych sądowych lekarzy
specjalistów neurologa, ortopedy i kardiologa, według której wnioskodawca nie jest
inwalidą w związku ze służbą wojskową w 1946 r., podczas której przy rozminowywaniu doznał obrażeń.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił
apelację wnioskodawcy, uznając ustalenia Sądu pierwszej instancji za trafne.
Kasacja wnioskodawcy od powyższego wyroku zarzuca naruszenie art. 240 i
241 KPC.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Przepis art. 240 KPC stanowi, że sąd nie
jest związany swym postanowieniem dowodowym i może je stosownie do okoliczności uchylić lub zmienić, zaś przepis art. 241 KPC stwarza możliwość zarządzenia
powtórzenia lub uzupełnienia postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie
nie nastąpiło, zdaniem Sądu Najwyższego naruszenie, wskazanych przepisów.
Wnioskodawca badany był w toku postępowania sądowego przez biegłych lekarzy
właściwych specjalności, którzy nadto uzupełnili swoją opinię [...] i stanęli na stanowisku, że obrażenia okolicy szczękowej, wybicie zębów, złamanie kciuka, nie powodują inwalidztwa którejkolwiek z grup – bez względu na to, kiedy i w jakich okolicznościach powstały. Sąd pierwszej instancji nie miał więc powodu uchylać lub zmieniać swojego postanowienia dowodowego bądź powtarzać lub uzupełniać postępowania dowodowego. Udział bowiem wnioskodawcy w akcji rozminowywania podczas
służby wojskowej nie jest kwestionowany, jak i nie są kwestionowane obrażenia
pourazowe. Jednakże następstwa urazu same przez się, niezależnie od innych schorzeń, nie powodują inwalidztwa, nie ulegają też żadnym zmianom. Tym samym roszczenie o rentę inwalidzką z ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych nie może zostać zaspokojone.
Sąd Najwyższy nie znalazł zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.