Supreme Court dismissed cassation as procedural grounds were invalid and facts established by lower courts remained unchallenged.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the legal successor of Jan K. against a social insurance office decision regarding pension renewal. The appellant argued that the lower court incorrectly applied procedural rules and failed to recognize an oral request made in June 1994 as a formal application. The court rejected these claims because the cassation petition lacked specific allegations of procedural violations affecting the outcome and failed to rebut the established fact that the written application was submitted in August 1996.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3931 KPC; Art. 3933 KPC: The Supreme Court reviews cassation appeals only on grounds of violation of substantive law or procedural law having a decisive impact on the result; if no such violations are substantiated, the decision based on the established facts stands.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 21 września 1999 r.
II UKN 109/99
W postępowaniu w sprawach o świadczenia przewidziane w ustawie z
dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
(Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) przepisy KPA mają zastosowanie o tyle, o ile ta
ustawa (lub przepisy wydane na jej podstawie) nie stanowią inaczej.
Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Jerzy
Kuźniar (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 września 1999 r. sprawy z wniosku
następcy prawnego Jana K. – Ireny K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w C. o wypłatę świadczenia w związku z pobytem za granicą, na
skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie oddalił odwołanie wnioskodawcy Jana K. od decyzji
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w C. z dnia 5 grudnia 1996 r. wznawiającej wypłatę emerytury do rąk syna Marka K., począwszy od dnia 1 maja 1996 r. po
ustaleniu, że wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia wpłynął w dniu 29 sierpnia
1996 r. W ocenie Sądu stanowisko organu rentowego było zgodne z przepisem art.
99 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich
rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).
Apelację wnioskodawcy od tego wyroku Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił
(wyrok z dnia 19 listopada 1998 r. [...]), podzielając twierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie brak dowodu, aby wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia został
zgłoszony na piśmie lub ustnie do protokołu w czerwcu 1994 r.
Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją Irena K. wstępująca do sprawy na postawie z art. 104 ustawy o z.e.p. i zarzucając naruszenie prawa materialnego „przez
błędną wykładnię art. 63 § 1 KPA oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z lutego
1983 r. w połączeniu z przepisem art. 9, 8 i 7 KPA w związku z art. ustawy z 14
grudnia 1982 r. oraz art. 26 ustawy o z.e.p. w powiązaniu z art. 103 ust. 1 tej
ustawy”, a także naruszenie art. 378 § 1 KPC i nieuchylenie wyroku Sądu pierwszej
instancji, mimo iż ten nie rozpoznał istoty sprawy, wniosła „o uchylenie zaskarżonego
wyroku oraz wyroku pierwszej instancji”. Według skarżącej mąż wnioskodawczyni
spotkał się w czerwcu 1994 r. z dyrektorem Oddziału ZUS w C. i w rozmowie podniósł, iż chciałby, aby przysługująca mu emerytura była wypłacana, co należało traktować jako złożenie formalnego wniosku o wznowienie wypłaty świadczenia.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
W myśl art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji
(biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania), co oznacza, że związany
jest podstawami kasacji określonymi w art. 3931 pkt 1 i 2 KPC i jej wnioskami - o
uchylenie lub zmianę wyroku w całości lub w części (art. 3933 KPC). W przypadku
gdy kasacja nie zarzuca naruszenia istotnych przepisów postępowania lub też, gdy
zarzut taki okazuje się nieuzasadniony, Sąd Najwyższy - przy rozpoznaniu kasacji jest związany stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego
wyroku - art. 39315 KPC.
Na tle tych ogólnych uwag, należy zauważyć, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć
istotny wpływ na wynik sprawy, poza przytoczeniem w petitum, iż naruszony został
art. 378 § 1 KPC, zaś w uzasadnieniu, iż naruszenie to dotyczy także art. 224 KPC.
Tak sformułowane zarzuty nie mogą być uznane za uzasadnione. Przepis art. 224 w
§ 1 KPC stanowi o uprawnieniu przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, gdy sąd
uzna ją za dostatecznie wyjaśnioną, a § 2 pozwala na zamknięcie rozprawy także
wtedy, gdy ma być przeprowadzony dowód, dla którego rozprawa jest w ocenie sądu
zbyteczna. Kasacja nie podaje, który przepis tego artykułu i w jaki sposób został naruszony, nie podając w szczególności, jakie dowody zostały przez Sąd Apelacyjny
pominięte, jaki w związku z tym przepis został naruszony i w jaki istotny sposób
wpłynęło to na wynik sprawy. Powoływanie jako podstawy kasacji, naruszenia art.
378 § 2 zdania drugiego KPC jest niezrozumiałe. Istotą sprawy było żądanie wznowienia wypłaty należnej mężowi wnioskodawczyni emerytury od czerwca 1994 r. i
rozstrzygnięcie sprawy tę istotę obejmuje, aczkolwiek akceptując decyzję organu
rentowego, wznawia wypłatę świadczenia od dnia 1 maja 1996 r.
Wszystko to daje podstawę do stwierdzenia, że skoro w kasacji brak skutecznych zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd Najwyższy związany jest ustalonym w sprawie i będącym podstawą orzeczenia stanem faktycznym, w tym ustaleniem, że wniosek o wznowienie wypłaty złożony został w dniu 29 sierpnia 1996 r.
Przy tym ustaleniu nie może być podzielony zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 ustawy
o z.e.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 grudnia1996 r.), ponieważ wznowienie wypłaty emerytury nastąpiło ze skutkiem poprzedzającym o trzy miesiące datę
złożenia wniosku, a więc zgodnie z treścią tego przepisu, przed jego zmianą. Wskazane w kasacji przepisy KPA nie były stosowane w postępowaniu sądowym, stąd też
nie mogły zostać przez Sąd Apelacyjny naruszone. Na marginesie sprawy, ale w
związku z zarzutem kasacji, należy zauważyć, że na podstawie art. 95 ustawy o
z.e.p. w postępowaniu w sprawach o świadczenia w niej określone, przepisy KPA
znajdują zastosowanie o tyle, o ile ustawa o z.e.p. nie stanowi inaczej. W materii dotyczącej składania i dokumentowania wniosków dotyczących świadczeń, obowiązuje
– wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie o z.e.p. – rozporządzenie Rady
Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalnorentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). W § 4 ust. 1 i
2 wskazuje ono, że postępowanie takie wszczyna się na podstawie wniosku zgłoszonego na piśmie lub ustnie do protokołu, powoływanie więc reguł postępowania administracyjnego – zbliżonych w treści – nie znajduje uzasadnienia. Nie ma to jednak
znaczenia, skoro w sprawie nie wykazano, że wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia złożony został ustnie do protokołu jeszcze w 1994 r., a ustalenie to nie zostało w
kasacji skutecznie podważone.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji po myśli art. 39312 KPC.