Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 107/97 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal ruling for failure to verify detention status before applying mandatory service rules.

Numero d'incarto II UKN 107/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision to reject the insured's appeal and request for service of judgment. The insured, deprived of liberty, argued that the lower court failed to apply mandatory service rules because he could not defend his rights while detained. The court ruled that the lower court could not verify the insured's detention status or the timing of his imprisonment based on the available evidence, making the initial ruling premature.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 327 § 2 KPC; Art. 328 § 1 KPC: The court's obligation to serve a judgment to a party acting without a lawyer who is deprived of liberty is absolute and cannot be based on unverified assumptions regarding the party's detention status.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory service of judgment deprivation of liberty procedural due process verification of detention service without lawyer premature ruling circuit court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 327 § 2 KPC
wolności zobowiązuje sąd do doręczenia wyroku w trybie art. 327 § 2 KPC.
Art. 328 § 1 KPC
spóźniony podlegał odrzuceniu (art. 328 § 1 KPC), co w konsekwencji spowodowało
Art. 5 KPC
Skarga kasacyjna, wskazując na zarzut naruszenia przepisu art. 5 KPC, które

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 14 maja 1997 r.

II UKN 107/97

Powzięcie przez sąd wiadomości o tym, że nieobecność strony działającej

bez adwokata przy ogłoszeniu wyroku była spowodowana pozbawieniem

wolności zobowiązuje sąd do doręczenia wyroku w trybie art. 327 § 2 KPC.

Przewodniczący SSN: Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 1997

r. sprawy z wniosku Jerzego T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w G.W. o rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu

z dnia 10 grudnia 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Apelacyjnemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 1996 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił zażalenia ubezpieczonego Jerzego T. na

postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Zielonej Górze z dnia 21 sierpnia 1996 r. odmawiające ubezpieczonemu doręczenia

wyroku tegoż Sądu z dnia 22 lutego 1996 r. wraz z uzasadnieniem, a także na postanowienie tego Sądu z dnia 11 października 1996 r. odrzucające wniosek powoda o

przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku.

Uzasadniając wydane postanowienie Sąd Apelacyjny wskazał, że ogłoszenie

wyroku Sądu Wojewódzkiego nastąpiło w dniu 22 lutego 1996 r., a zatem tygodniowy

termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku upłynął w dniu 29

lutego 1996 r. Skoro ubezpieczony po raz pierwszy zwrócił się do Sądu Wojewódzkiego

o doręczenie uzasadnienia pismem z dnia 11 sierpnia 1996 r., to jego wniosek jako

spóźniony podlegał odrzuceniu (art. 328 § 1 KPC), co w konsekwencji spowodowało

oddalenie zażalenia na to postanowienie przez Sąd Apelacyjny.

Równocześnie Sąd Apelacyjny również oddalił zażalenie na postanowienie

odrzucające pismo ubezpieczonego potraktowane przez Sąd pierwszej instancji jako

wniosek o przywrócenie terminu do żądania sporządzenia i doręczenia mu uzasadnienia wyroku, uznając, że Sąd Wojewódzki trafnie ustalił niewykazanie przez ubezpieczonego niezawinionych przezeń przyczyn spóźnionego złożenia takiego wniosku,

skoro nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego

terminu. Z materiału dowodowego wynikało bowiem, że ubezpieczony był prawidłowo

powiadomiony o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok w jego sprawie, a fakt

pozbawienia wolności i jego pobyt w zakładzie karnym nastąpił w okresie późniejszym.

W takich okolicznościach Sąd Wojewódzki prawidłowo nie stosował dyspozycji art. 327

§ 2 KPC, zobowiązującego sądy do doręczenia z urzędu stronie działającej bez

adwokata, która na skutek pozbawienia wolności nie była obecna przy ogłoszeniu

wyroku, odpisu jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka

zaskarżenia. W konsekwencji Sąd Apelacyjny oddalił również to zażalenie ubezpieczonego.

Skarga kasacyjna, wskazując na zarzut naruszenia przepisu art. 5 KPC, które

mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zmierzała do uchylenia zaskarżonego

postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze, argumentując, że ubezpieczony - wskutek pozbawienia

wolności został pozbawiony ?kontroli procesowej@ niekorzystnego dlań wyroku tego

Sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wskazując na naruszenie prawa procesowego - art. 5 KPC, w swoim

uzasadnieniu podważała zaskarżone postanowienie z punktu widzenia naruszenia

treści art. 327 § 2 KPC, utrzymując, że ubezpieczony, będąc pozbawionym wolności,

nie mógł bronić swoich praw i dochować wymaganych terminów prawa procesowego do

podjęcia czynności procesowych zmierzających do zaskarżenia niekorzystnego dlań

wyroku Sądu Wojewódzkiego, które zostały dowolnie potraktowane przez ten Sąd jako

wniosek o doręczenie uzasadnienia tego wyroku i wniosek o przywrócenie terminu do

żądania sporządzenia tego uzasadnienia. W istocie rzeczy i w szczególności treść

zażaleń ubezpieczonego jednoznacznie wskazywała na wolę zaskarżenia

niekorzystnego dlań wyroku. Ponadto, wbrew wywodom Sądu Apelacyjnego, zawartym

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z pisma ubezpieczonego z dnia 11

sierpnia 1996 r. wcale nie wynikało w jakim terminie został on pozbawiony wolności, lub

że pozbawienie wolności skarżącego nastąpiło w okresie późniejszym niż data wydania

wyroku przez Sąd Wojewódzki lub termin tygodniowy do zgłoszenia wniosku o

sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia (art. 328 § 1 KPC). Z tego pisma wynikał

jedynie fakt wysłania tej korespondencji z zakładu karnego. Tymczasem zebrany w

sprawie materiał dowodowy nie pozwolił ustalić ani daty aresztowania, ani okresu

pozbawienia wolności ubezpieczonego, który w rozlicznych pismach sądowych

zmierzających explicite do zaskarżenia niekorzystnego dlań wyroku Sądu

Wojewódzkiego oraz w kasacji twierdził, że opóźnienie dokonywania przezeń czynności

procesowych wynikało z ówczesnego pozbawienia go wolności. Dlatego Sąd Najwyższy

nie miał możliwości zweryfikowania tych twierdzeń istotnych z punktu widzenia

kodeksowego obowiązku sądu doręczenia w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku

- odpisu jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka

zaskarżenia stronie działającej bez adwokata, która na skutek pozbawienia wolności

była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku (art. 327 § 2 KPC). Sygnalizowany obowiązek

ma charakter bezwzględny, gwarantujący stronie możliwość obrony jej praw, a jego

niewykonanie nie mogło być oparte na niezweryfikowanym ustaleniu lub domniemaniu,

że strona nie była pozbawiona wolności w okresie umożliwiającym jej terminowe i

skuteczne zaskarżenie niekorzystnego dla niej orzeczenia.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy uznał, że wydanie zaskarżonego postanowienia

było przedwczesne, a prawidłowe orzekanie w sprawie będzie możliwe dopiero po

dokładnym ustaleniu konkretnej daty aresztowania i okresu pozbawienia wolności

ubezpieczonego i w tym celu orzekł kasatoryjnie.